All Chapters of ดอกไม้ในมือมาร: Chapter 31 - Chapter 40

ชายหนุ่มผมบลอนด์สูงใหญ่หลบมุมในซอกมืดชั้นวางของระหว่างโถงทางเดิน ซุ่มมองหญิงสาวเอเชียหน้าหวานซึ้งเดินออกมาจากแผนกเบเกอรี่คริสโตเฟอร์ดักรออยู่ราวหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่สาวร่างเล็กกลับมาทำงานยังแผนกนี้อีกครั้งดวงตาสีฟ้าเข้มจัดกวาดไล่หัวจรดปลายเท้าในชุดทำงานกางเกงสีเข้มสวมเสื้อคลุมกันเปื้อนคล้ายเชฟ เสียงหัวเราะหวานใสหยอกล้อกับมาร์ทาขณะเดินไปตามโถงเพื่อลงไปทานมื้อกลางวันเขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู สิบสองนาฬิกาสามสิบนาทีของทุกวัน หญิงสาวที่เขาดักรอจะเดินออกมาพร้อมกับมาร์ทาเพื่อลงไปยังโรงอาหาร เพียงแต่ผู้คนจำนวนมากยามมื้อเที่ยงทำให้เขาไม่สะดวกเข้าไปหาเธอปากกระจับยิ้มแย้มทักทายคนอื่นในโรงอาหารหลังจากที่เขาเดินตามมาห่าง ๆ แสร้งรับถาดอาหารแต่หางตาคอยมองสาวร่างเล็กตลอดเวลารอยยิ้มหยันผุดบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างชาวอเมริกัน เขาคิดเอาเองว่าเธอแสนจะเป็นคนดีและมีใจให้เขาพอสมควร แต่ไม่ทันไรเมื่อเงินมันเข้าตา เธอกลับโผเข้าหามหาเศรษฐีรัสเซีย ยอมแลกเนื้อตัวกับเศษเงินเล็กน้อยร่างสูงใหญ่ในชุดพนักงานชายฝ่ายบริการถือถาดนั่งลงตรงมุมห้องเฝ้ามองไปทางสาวร่างเล็ก

“แพรี่”“อ้าว ต้นรัก”บุษบาหยุดเท้าขณะที่เดินเข้างานในเช้าวันต่อมา พรุ่งนี้จะถึงท่าเรือซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลียอีกครั้ง เธอต้องเตรียมขนมปังไว้จำนวนมาก เพราะรอบนี้มีนักท่องเที่ยวจองทัวร์ไว้หลายคณะ“มีเรื่องน่ะ”“เรื่องอะไร?”ต้นรักดึงมือบุษบาให้หยุดแอบตรงซอกเก็บของ มองซ้ายมองขวาว่าไม่มีใครเห็น“เวนดี้หายตัวไปหลายวันแล้ว”“อะไรนะ! ไม่มีใครบนเรือพูดอะไร แพรี่มาทำงาน มาร์ทาก็ไม่เล่า”“ก็บอสสั่งห้ามไว้ ปิดข่าวกลัวนักท่องเที่ยวแตกตื่น ไม่ให้พูดเรื่องนี้ ทางตำรวจน้ำส่งคนขึ้นมาแล้วและระดมค้นหาทางทะเลด้วย”“แต่มิคาอิลไม่เล่าให้ฟังเลย ไม่มีทีท่าว่าเกิดเรื่องขึ้นบนเรือ”“คงกลัวว่าแพรี่จะกลัวแหล่ะ อย่าไปคิดมาก แต่ที่ต้นรักมาบอกก็อยากให้แพรี่ระวังตัว”“ทำไมล่ะ เกี่ยวอะไรกับแพรี่”“เขาลือกันว่าวันสุดท้ายมีคนเห็นเวนดี้นั่งคุยกับคริสที่ห้องอาหารพนักงาน คุยอยู่นานสองนาน จากนั้นก็ไม่มีคนเห็นเวนดี้อีก”“เฮ้ย! ต้นรัก อย่ามาอำกันเล่นนะ นี่มันอาชญกรรมนะ”“ก็ใช่น่ะสิ คริสดูท่าทางหมกมุ่นผิดปกติชอบกล ค

เสียงดังกัมปนาทดังขึ้นเหนือศีรษะเธอพร้อมน้ำเหนียวเหนอะหนะกระเด็นเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าหวานซึ้งเธอยังจ้องสบตาดวงตาสีฟ้าจัด นัยน์ตาสะท้อนภาพใบหน้าตื่นกลัวของเธอกำลังเบิกโพลงของชายด้านบน ขณะที่เลือดไหลออกเป็นทางหยดลงตัวเธอดั่งถังน้ำรั่ว“แพรี่!!”เสียงมิคาอิลตะโกนดังเหนือร่างเธอ จากนั้นร่างของคริสโตเฟอร์ก็ถูกยกออกไปดวงตากลมโตเบิกกว้างยังไม่อาจคืนฟื้นสติจากเรื่องที่เกิดขึ้น ลอยเคว้งคว้างกวาดตามองโดยรอบ เห็นบอดี้การ์ดหลายคนเดินตรงไปยังร่างของคริสโตเฟอร์ ก่อนจะเหลือบมองเห็นผู้ชายคุ้นหน้าคนที่เธอนอนกอดทุกคืน“มิคาอิล” น้ำเสียงมึนงงระคนหวาดกลัวสั่นไหว สะกดกลั้นกลืนน้ำดีที่พุ่งขึ้นมาเรียกชื่อของชายคนที่ต้องการเห็นหน้ามากที่สุด“แพรี่ แพรี่ ไม่เป็นอะไรแล้ว ปลอดภัยแล้ว”มือแกร่งสีเข้มสั่นเทาขณะลูบเลือดของคริสโตเฟอร์ออกจากใบหน้างดงาม พยุงร่างเล็กแสนเปราะบางขึ้นนั่ง บุษบามองดวงตาสีน้ำตาลไหวระริกด้วยน้ำบางอย่าง ปากหนาสั่นสะท้านอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน“คุณเป็นอะไรคะ”เสียง

เวโรนิก้าตวัดเสียงตอบ น้ำเสียงผู้ดีหยิ่งยโส มิคาอิลจ้องสบตาสีน้ำตาลเข้มสีเดียวกับดวงตาของเขา เพียงแต่นัยน์ตาเขาไม่เจิดจ้าเปล่งประกายเหมือนแม่ ก่อนจะเบือนหน้าออกเดินตามบุษบาเข้าไปในห้อง มองกระเป๋าที่เปิดอ้าอยู่บนเตียงนอน และคนร่างเล็กกำลังขวางเสื้อผ้าใส่กระเป๋า“จะไปไหน!!”“กลับไปนอนห้องเดิม”“ใครอนุญาต”“ไม่มี”“ไปไม่ได้!”“คุณมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบบอส”ปัง!มือเล็กกระแทกปิดกระเป๋าอย่างแรง ก้มลงรูดซิป“สิทธิ์งั้นเหรอ”มิคาอิลเดินเข้าไปใกล้คว้าข้อมือเธออกจากกระเป๋า ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความโกรธ ทั้งหึงหวง ความรู้สึกอัดแน่นประดังประเดเข้ามาจนเขาตั้งตัวไม่ติด“คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน ปล่อยนะ ปล่อย!!”เขากระชากเธอเข้ามาจนชิดก้มลง พยายามจะจูบแต่บุษบาผลักออกอย่างแรง“ฉันแต่งงานแล้ว!! คุณเองก็กำลังจะแต่งงาน!! ฉะนั้นพอเถอะ ฉันจะกลับไปยังที่ ๆ ของฉัน”เธอคว้ากระเป๋าลากขึ้นวางลงพื้น กำ

“ลูกลองขึ้นไปพูดกับแพรให้ไปหาหมอ และถ้าแพรท้องจริง ๆ แม่กับพ่อก็ไม่ว่า ดีสะอีกจะมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน”อุณากรรณพยักหน้ารับสะท้อนในใจ รีบเดินขึ้นบ้านไปหาพี่สาวฝาแฝดก๊อก ก๊อก “แพร”บุษบาพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวฝาแฝดเอ่ยเรียก ค่อยพยุงร่างขึ้นนั่งหลังจากเอนหลังนอนกลางวัน“พลอย”“เป็นไงบ้าง”อุณากรรณนั่งลงขอบเตียงขยับตัวไปใกล้ จับมือแพรขึ้นมากุมไว้แน่น พี่สาวฝาแฝดของเธอดูซูบผอมลงไปมาก ทั้ง ๆ ที่กลับมาจากเดินทางได้สองเดือนแล้ว แต่ท่าทียังไม่ดีขึ้น“แพรสบายดี”“แม่บอกว่าแพรไม่สบาย”“ก็แค่คลื่นไส้ อาจจะอาหารเป็นพิษ”“แล้วไปหาหมอหรือยัง”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หาย ช่วงนี้เป็นทุกเช้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร สงสัยแพรเปลี่ยนที่บ่อยมั้ง”อุณากรรณนิ่งงันก้มหน้าลงมองหน้าท้องของพี่สาวยังแบนราบก่อนจะมองหน้าหวานซึ้งที่เหมือนเธอ“แพร ประจำเดือนมาหรือยัง”เสียงคำถามจากน้องสาวฝาแฝดทำให้บุษบาแหงนหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเดียวกันกับเธอ แต่อุณากรรณเจิดจ้าเปล่งประ