All Chapters of ดอกไม้ในมือมาร: Chapter 21 - Chapter 30

แต่ถ้าเขาหมดความอดทนนั้นหมายถึงเขาจะกลายเป็นชู้ของผู้ชายคนอื่น เขาเชื่อว่าบุษบาเองไม่ขัดข้อง จากประสบการณ์ท่าทีของบุษบาเองก็ต้องการเขาไม่น้อยยามอยู่ใกล้กันบุษบามักหายใจติดขัด มือสั่นเล็กน้อย ใบหน้าชื้นเหงื่อ และบางครั้งยังเผลอมองเขาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าเขานั้นเฝ้าสังเกตเห็นมาตลอดปึก!มือแกร่งกระแทกหน้าจอแล็ปท็อปในมือลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้อง“ไม่ต้องทำความสะอาดแล้ว ไปห้องพยาบาล มาอีกทีช่วงเที่ยง”บุษบาเงยหน้าขึ้นจากเตียงนอน มือยังถือผ้าห่มผืนใหญ่หนาหนัก คิ้วเรียวคันศรขมวดแปลกใจ“แต่ใกล้เสร็จแล้วนะคะ”“ฉันสั่งก็ทำตาม จะต้องเรื่องมากทำไม ไป!!”มิคาอิลเสียงดังขึ้นจนบุษบาทิ้งผ้าห่มในมือลงทันที เดินออกจากห้องนอน“เดี๋ยว”เขาคว้าต้นแขนเธอไว้ขณะที่ร่างระหงกำลังเดินผ่านออกจากประตูห้อง“ปกติกินข้าวเช้าตอนไหน”บุษบาเม้มปากนิ่งสะบัดแขนออกจากเกาะกุมแต่ไม่สำเร็จ“ฉันถาม!!”เขาดึงกระชากไว้จนร่างเล็กกว่าปลิวกระแทกตัว เธอแหงนหน้าสู้ตา“คุณไม่สิทธิ์เรื่องนี้ค่ะมิคาอิล ไม่ว่าฉันจะกินข้าว อาบน้ำ หรือไปไหนมาไหน ทั้งหมดเป็นเรื่องส่วนตัว”ดวงตาเหยี่ยวสีน้ำตาลเข้มหรี่ลง เธอมองเห็นเปลวเพลิงข้างในจนต้องขย

“เมื่อวานไปไหนมา”มือเล็กเรียวดั่งลำเทียนชะงักมือเล็กน้อยขณะหยิบจานสเต็กออกจากรถเข็นในมื้อค่ำของวันถัดมาหลังจากงานแต่งงาน“ไปเดินเล่นในเมืองมาค่ะ”เธอวางจานใบใหญ่ลงบนผ้าปูตรงหน้ามิคาอิลก่อนจะถอยออกมาด้านข้าง หยิบขวดไวน์ออกจากถังแช่รินเติมใส่แก้ว“เพิ่งเคยมาสิงคโปร์หรือ”เธอหมุนบิดขวดเข้าตัวครึ่งรอบขณะยกขึ้นจากแก้วไวน์เพื่อกันไวน์หกแล้วนำไปแช่ในถังน้ำแข็ง“ค่ะ”“ชอบไหม”บุษบามองมือสีเข้มหั่นเนื้อสเต็กคล่องแคล่วเพียงวางมีดลง คล้ายว่าเนื้อตรงหน้าเป็นเพียงชิ้นเค้ก“ก็ดีค่ะ คุณรู้ได้ยังไง”เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้บอกใครว่าไปไหน รู้กันเพียงสองคนกับต้นรัก“ผมเป็นเจ้าของเรือนะอย่าลืมสิ”“เป็นเจ้าของเรือแต่ใช่ว่าจะต้องรู้ทุกเรื่อง คุณให้คนตามดูฉันใช่ไหมคะ”ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้ไม่รู้ตัวเอ่ยเสียงดังขึ้น ดวงหน้าจากเดิมเรียบเฉยดูเปล่งประกายยามเธอมีอารมณ์กรุ่นโกรธ มิคาอิลเผลอตัวมองจนลืมตอบคำถามบุษบาเองเมื่อโดนจ้องนานเข้ากลับกลายเป็นขัดเขินหน้าพลันแดงซ่านขึ้นมาอีก“คุณหน้าแดงอีกแล้วแพรี่”หน้าเข้มหันกลับไปทานต่อมือหั่นสเต็กแรงขึ้นก่อนจะวางมีดลง“ผมอิ่มแล้ว เก็บได้เลย”น้ำเสี

เสียงนุ่มครางเบาในลำคอเมื่อมือใหญ่กอบกุมเนินทรวงเต็มมือลงแรงผ่านเนื้อผ้า“ย้ายมาอยู่กับผมนะ”“ไม่ได้ค่ะ ฉันแต่งงานแล้ว มิคาอิล”แรงขยำเนื้อหน้าอกแรงขึ้นเมื่อเขาได้ยินเสียงนุ่มพูดขึ้น แรงหึงหวงร่วมผสมแรงพิศวาส กระชากเสื้อเชิ้ตออกจนเปิดล้วงกอบกุมความเต่งตึงบีบแรง“ผมไม่สนใจแล้ว ถ้าคุณอยู่บนเรือผมจะคิดเอาว่าคุณยังโสดและเป็นของผม ส่วนเมื่อคุณลงเรือกลับไป คุณจะเป็นของเขา”“มิคาอิล!”กายสาวสะท้านเฮือก ร่างกายช่วงโฮโมนพุ่งพล่านทำเนื้อสาวอ่อนไหวทุกส่วน เพียงเขาสัมผัสลงแรงยอดถันพลันสั่นระริกเจ็บด้วยความต้องการ“อีกกี่วัน คุณเป็นประจำเดือนกี่วัน”“ส สามวัน”“ระหว่างนี้เราจะโหมโรงรอ หันหน้ามาสิ ผมอยากจูบคุณ แพรี่ ให้ผมเอาลิ้นเข้าไป”หน้าหวานแทบไม่ต้องหันในเมื่อคนสั่งโน้มใบหน้าลงมาแทนประกบปากอุ่นจัดเร่าร้อนแทรกลิ้นสากกวาดไล้จนทั่ว ริมฝีปากหนาอุ่นร้อนครอบครองอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ พลิกร่างเธอหันกลับมาเพื่อกดหนักหน่วง ลิ้นเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อ“หายปวดท้องหรือยัง”เขาเว้นจังหวะถามก่อนจะโถมลงหนักหน่วงอีกครั้งจนเธอไม่ทันได้ตอบ มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านบนแน่นหอบหายใจเมื่อปากรุกรานไม่ยอมปล่อย“อื้อ อ

ตุบ!แผ่นหลังบอบบางกระทบฟูกนิ่มหลังใหญ่ในห้องนอน มิคาอิลเปิดไฟสว่างเดินกลับมาดวงตาคมกล้าจดจ้องร่างกายอันงดงาม มือดึงเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกจากร่างเผยกล้ามเนื้อหนั่นแน่นสีทองแดงปลดเข็มขัดโยนลงบนเตียง ดวงตากวางเหลือบมองเข็มขัดแววตาฉายแววไม่เข้าใจ แต่ยังไม่ทันเอ่ยถามร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าพลันโน้มร่างลงบดบังแสงไฟบนเพดานเขาถลกกระโปรงเธอขึ้นถึงบั้นเอวเล็กลูบฝ่ามือสากระคายลงผิวเนื้อนุ่มดั่งแพรไหม ลากความร้อนลวกเป็นทางลงสู่ต้นขาด้านในดึงกางเกงตัวเล็กสีอ่อนให้พ้นทาง“แพรี่ คุณแว็กซ์”มิคาอิลมองกลีบเนื้อบอบบางสีชมพูอ่อนใส เนียนนุ่มยามปลายนิ้วลากผ่านเปิดออกจนพบทางรักเปียกชื้น“อื้อ ต้นรักพาไปทำ”“ผมชอบ มันทำให้ผมเห็นกลีบสวยชัดขึ้น ชอบไหม ผมใช้นิ้วแบบนี้”ร่างเล็กบิดเกลียวหนีหากแต่เขาดึงไว้ส่งนิ้วเข้าสู่ทางฉ่ำชื้น ขยับจังหวะให้นิ้วหัวแม่มือถูเม็ดเล็กกลางร่องงามไปพร้อมกัน“มิคาอิล อา”ร่างแกร่งแทรกกลางหว่างขานอนราบซุกใบหน้าตรงกลางลงลิ้นลากตวัดน้ำหวานขึ้น“หวาน แพรี่ ชอบไหม”มือเล็กจับเส้นผมดกหนาไว้กำแน่นยามลิ้นลากผ่านเนินสวาททางเข้า สากระคายแต่ให้ความรู้สึกทั้งรวดร้าวและมีความสุข เนินสาวหน่วงหนึบ เกร

สาวร่างเล็กรีบตรงเข้าครัวเดินตามป้าเมย์ไปทันที ทิ้งให้มิคาอิลยังยืนคว้างอยู่กลางห้อง เขาจึงนั่งลงตรงโซฟาระหว่างรอสำรวจมองไปรอบห้อง รูปถ่ายส่วนใหญ่เป็นรูปถ่ายของเจ้าของบ้าน“เอาล่ะ ที่นี่บอกป้าได้หรือยังว่าพ่อหนุ่มคนนั้นเป็นใคร”ทันทีที่เข้ามาในครัว ป้าเมย์ก็เริ่มซักไซ้พลางหยิบน้ำส้มคั้นสดรินใส่แก้ว“เป็นเจ้านายของพลอยบนเรือค่ะ”“อ้าว แล้วมาเกี่ยวอะไรกับเรา”“ก็พอดีแพรมาทำงานแทนพลอย ก็เลยได้เป็นเพื่อนกับเขาค่ะ”“แค่เพื่อน?”“ค่ะ แค่เพื่อน”เสียงอ่อนลงอย่างผิดสังเกตทำให้ป้าเมย์หรี่ตาจ้องหลานสาวซึ่งตามปกติบุษบาเป็นเด็กสาวเรียบร้อย ไม่เคยมีเพื่อนชายหรือแฟนมาก่อน และคราวนี้กลับคว้าหนุ่มหล่อสูงใหญ่ที่ดูเหมือนว่าจะโชกโชนมากประสบการณ์กว่า จนป้าเมย์เองกลัวแทนหลานสาว“ถ้าแพรว่าแบบนั้น ป้าเมย์เองก็ไม่มีเรื่องจะถามแล้ว แต่แพรคงไม่ว่าถ้าป้าจะถามเจ้าหนุ่มคนนั้นแทน”“ป้าเมย์!”บุษบาร้องเสียงหลงแต่ไม่ทันการเพราะป้าเมย์เดินออกจาก