All Chapters of ดอกไม้ในมือมาร: Chapter 11 - Chapter 20

“มิคาอิล ว้าย!”เสียงหวานใสของหญิงสาวเอ่ยชื่อคุ้นหู ร่างระหงชะงักฝีเท้าหยุดลงหันหน้ากลับไป ความเงียบสงัดทำให้เสียงหวานของผู้หญิงคนนั้นชัดขึ้น“มิคาอิล ฮ่า อย่าคะ”ใจบีบรัดไม่รู้สาเหตุสะบัดหน้ากลับแต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้บุษบาตัดสินใจเดินกลับไป เธอเดินไปตามเสียงหวานแว่วดังลอดมาเป็นระยะ กระทั่งมองเห็นอ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่พอสมควร จากจุดที่เธอยืนอยู่เป็นมุมมืดซอกกาบเรือทำให้คนในอ่างไม่เห็นเธอร่างผู้หญิงนางแบบสาวชาวฮ่องกงผมสีดำยาวเปลือยท่อนบนคร่อมร่างคนตัวสูงใหญ่ไว้เกือบมิด โผล่พ้นไหล่มนเห็นเพียงศีรษะผมดกหนามีน้ำตาลเข้มอมแดง มือใหญ่รั้งแผ่นหลังบอบบางเข้าหาตัว“เกรงใจกันบ้างนะโว้ย!”เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นทำให้บุษบาเปลี่ยนความสนใจหันไปเห็นผู้ชายผมสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาดีรูปร่างสูงใหญ่กว่าดั่งนักกีฬา พลันจำได้ เขาคือเพื่อนของมิคาอิลที่อยู่ในผับคืนนั้นชื่อ จอห์น แบล็ค“เกรงใจทำไม ปกติไม่เห็นบ่น”น้ำเสียงไม่ยี่หระดังลอดร่างนางแบบ มือใหญ่ยังลูบไล้ไปทั่วตัวจับท้ายทอยสาวด้านบนให้โน้มหน้าลงมาจู

บุษบาเดินขาไขว้หนีบไว้รีบนั่งลงบนเตียงอาบแดดไม่เคยชิน ทั้งชุด ทั้งรู้สึกโล่งตรงต้นขา ขณะที่ต้นรักนอนสบายใจมือถือเครื่องดื่มจำพวกค็อกเทล“เป็นไงแพรี่”เธอมองไปทางที่ต้นรักพยักหน้าไปให้เธอมอง ข้างหน้าเป็นสระว่ายน้ำสำหรับผู้ใหญ่ซึ่งแยกมาจากสวนน้ำสำหรับเด็ก“ก็วัยรุ่นเยอะดี”“วัยรุ่น! แพรี่ เรายังวัยรุ่นนะ แม้จะไม่วัยทีนเอจ แต่เราเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ”หน้าหวานกวาดตามองจนทั่ว พวกหนุ่มกล้ามโตวัยเดียวกันหันมองเธอเป็นตาเดียว สาวเอเชียหน้าหวานหุ่นระหงบอบบาง ในชุดบิกีนี่สีขาวสะอาดตา ส่งให้บุษบาทั้งเซ็กซี่และอ่อนเยาว์เธอหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมทันทีหน้าแดงซ่านขัดเขิน ล้มตัวลงนอนเลียนแบบเพื่อนใหม่ มือหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นจิบ“อืม อร่อยดีนะ เพิ่งเคยกิน”“เฮฟเว่น”“อะไรนะ”“ชื่อค็อกเทลน่ะ มีส่วนผสมของน้ำทับทิม น้ำสัปปะรดนิดหน่อย น้ำส้มคั้นสด ระวังอย่าดูดเร็วนักนะ ผสมเหล้าสามตัวเลย”“แต่ทานง่ายดีจัง”บุษบาดูดไปอีกอึ

บุษบาพาร่างระหงเดินลัดไปทางโถงทางเดินยาวสู่ห้องทำงานของมิคาอิล หลังจากแวะถามสำนักงานป้ายเขตหวงห้ามสีแดงตัวหนังสือขาวกรุผ้ากำมะหยี่ตั้งตรงกลางโถงทางเดิน แบ่งเขตไว้สำหรับเจ้าของเท่านั้นบุษบาในชุดกางเกงผ้าสีนวลเสื้อไหมพรมบางสวมใส่หน้าร้อนสีส้มอ่อนยิ่งขับผิวให้ขาวผ่อง เธอมองเลขห้องก่อนสูดลมหายใจเข้ายาวยกมือขึ้นเคาะก๊อก ก๊อก ประตูเปิดออกกว้าง เธอแหงนหน้ามองผู้ชายสวมขุดสูทสีเข้ม ไม่ผูกเนคไท หน้าดุดันผิวออกทองแดง เขาสูงกว่ามิคาอิลและดูแกร่งกว่า มีร่องรอยการต่อสู้หลงเหลือบนใบหน้า คล้ายรอยบากข้างหัวคิ้ว“ฉันแพรี่ มารายงานตัวค่ะ”แซคไม่พูดอะไรเพียงขยับร่างเบี่ยงออกเพื่อเปิดทางให้ร่างเล็กกว่ามากเดินเข้าไปในห้อง“นี่มันห้องนอน?”“บอสทำทุกอย่างในห้องนี้”เธอหันกลับไปมองบอดี้การ์ด สำเนียงแปลกหูทำให้เขายิ่งดูอันตราย“ครัวเล็กอยู่ตรงนั้น คุณเตรียมของสำหรับทุกมื้อได้ที่นั่น ส่วนอาหารพนักงานจะเป็นคนเข็นมา คุณเพียงแค่เตรียมทุกอย่างให้พร้อมและบริการแบบส่วนตัว จากนั้นเมื่

มิคาอิลกระแทกช้อนซุปลงอย่างแรง“เก็บถ้วยซุป!!”จอห์นหัวเราะออกมาวางช้อนลงเอนตัวออกเพื่อให้บุษบาเก็บถ้วยซุป ถ้วยซุปชามใหญ่ค่อนข้างหนักทำให้มือเล็กเรียวไม่สามารถยกขึ้นได้ในมือเดียว“มาผมช่วยเอง”เสียงจอห์นอาสาพร้อมใช้มือช่วยยกจาน ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตัวโตผมบลอนด์ร่างยักษ์จงใจหรือไม่ มือใหญ่ช้อนใต้มือเล็กของบุษบาอีกทีช่วยเธอยกถ้วยซุปขึ้นปัง!!ร่างระหงสะดุ้งตกใจหันมองหัวโต๊ะ บอสใหญ่จ้องมองมาทางเธอสายตาเกรี้ยวกราด“เป็นอะไรมิคาอิล ทุบโต๊ะทำไม”น้ำเสียงจอห์นกลั้วหัวเราะ เขาลุกขึ้นช่วยยกชามซุปไปวางรถเข็น หันกลับไปเตรียมช่วยยกชามของมิคาอิล“ไม่ต้อง!! ให้พนักงานเป็นคนทำ!”มือยักษ์ของจอห์นชะงักแล้วยักไหล่กลับไปนั่งที่เดิม บุษบาจึงเดินไปเก็บชามซุปของมิคาอิลด้วยตัวเองด้วยสองมือมิคาอิลก้มมองชามใหญ่สั่นเล็กน้อยยามคนร่างเล็กยกขึ้น ข้อมือแสนบอบบาง นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียน“อย่าชักช้า ยังอีกหลายจาน”บุษบารีบเก็บอุปกรณ์ใช้แล้วที่เหลือแล้ววางจานพ

“เป็นอะไรครับแพรี่”“อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ แค่ยังไม่ทันได้ทานข้าวเช้า หิวนิดหน่อยค่ะ แต่ทนได้ รอให้บอสทานข้าวเที่ยงก่อนค่อยไปค่ะ”แซคพยักหน้ารับ ชี้นิ้วไปทางประตูบานเล็กติดกับครัว“นั่นเป็นห้องเก็บของ พวกไม้ถูพื้น ผ้าขี้ริ้ว”“ค่ะ”บุษบาเปิดออกดูกวาดตามองโดยรอบจึงหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาก่อนเพื่อไปเช็ดตามขอบเตียง โต๊ะเครื่องแป้งเพียงเปิดประตูห้องนอนเข้าไป บุษบาพลันได้กลิ่นซิการ์อ่อนจาง กลิ่นน้ำยาอาบน้ำและกลิ่นหอมของอาฟเตอร์เซฟ เธอเดินไปยังโต๊ะหัวเตียงหยิบจานเขี่ยซิการ์ออกเททิ้งลงถังขยะใบเล็กแล้วใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาด ขยับหมอนตบให้เข้าที่ มองหาผ้าคลุมเตียงตกอยู่ที่พื้นของเตียงอีกฟากจึงอ้อมไปตุบ!ดวงตากลมโตก้มลงมองของที่ตกลงพื้นเมื่อเธอสลัดผ้าคลุมเตียง คิ้วเรียวขมวนมุ่นจ้องมอง หยิบของขึ้นมาดูมองไปคล้ายเครื่องอะไรสักอย่าง จะเหมือนของเล่นก็ไม่น่าจะใช่ ลักษณะคล้ายปลาโลมาทำจากซิลิโคนนุ่มมือสีดำ ลำตัวยาวประมาณครึ่งฝ่ามือจากนั้นเป็นหางเรียวเล็ก เธอลองกำ ๆ แต่ปรากฎว่าไปโดนปุ่มอะไร