“มิคาอิล ว้าย!”เสียงหวานใสของหญิงสาวเอ่ยชื่อคุ้นหู ร่างระหงชะงักฝีเท้าหยุดลงหันหน้ากลับไป ความเงียบสงัดทำให้เสียงหวานของผู้หญิงคนนั้นชัดขึ้น“มิคาอิล ฮ่า อย่าคะ”ใจบีบรัดไม่รู้สาเหตุสะบัดหน้ากลับแต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้บุษบาตัดสินใจเดินกลับไป เธอเดินไปตามเสียงหวานแว่วดังลอดมาเป็นระยะ กระทั่งมองเห็นอ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่พอสมควร จากจุดที่เธอยืนอยู่เป็นมุมมืดซอกกาบเรือทำให้คนในอ่างไม่เห็นเธอร่างผู้หญิงนางแบบสาวชาวฮ่องกงผมสีดำยาวเปลือยท่อนบนคร่อมร่างคนตัวสูงใหญ่ไว้เกือบมิด โผล่พ้นไหล่มนเห็นเพียงศีรษะผมดกหนามีน้ำตาลเข้มอมแดง มือใหญ่รั้งแผ่นหลังบอบบางเข้าหาตัว“เกรงใจกันบ้างนะโว้ย!”เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นทำให้บุษบาเปลี่ยนความสนใจหันไปเห็นผู้ชายผมสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาดีรูปร่างสูงใหญ่กว่าดั่งนักกีฬา พลันจำได้ เขาคือเพื่อนของมิคาอิลที่อยู่ในผับคืนนั้นชื่อ จอห์น แบล็ค“เกรงใจทำไม ปกติไม่เห็นบ่น”น้ำเสียงไม่ยี่หระดังลอดร่างนางแบบ มือใหญ่ยังลูบไล้ไปทั่วตัวจับท้ายทอยสาวด้านบนให้โน้มหน้าลงมาจู
อ่านเพิ่มเติม
