Todos os capítulos de นางหงส์เหนือบัลลังก์: Capítulo 151 - Capítulo 160

ตงฟางเย่หันมามองมู่หรงเสวี่ย พระองค์ยื่นหัตถ์ไปกุมมือนางไว้แน่น "เสวี่ยเอ๋อร์... ขอบใจเจ้าที่ช่วยปลุกข้าจากฝันร้าย บัลลังก์นี้หากไม่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง มันก็เป็นเพียงเก้าอี้ไม้ที่หนาวเหน็บเท่านั้น"มู่หรงเสวี่ยยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าทว่าสงบ "หม่อมฉันบอกแล้วเพคะ... ว่าหงส์และมังกรจะไม่มีวันพรากจากกัน ตราบใดที่แผ่นดินนี้ยังต้องการความยุติธรรม" ท้องฟ้าเหนือท้องพระโรงไท่เหอที่เคยสลัวลางด้วยหมอกควัน บัดนี้ถูกแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านประตูใหญ่ที่ถูกพังทลายลง กลิ่นหอมของเครื่องกำยานมงคลถูกกลบด้วยกลิ่นคาวเลือดและเขม่าไฟจากภายนอก อ๋องเจ็ด ตงฟางอวี้ ที่เพิ่งหย่อนกายลงนั่งบนบัลลังก์มังกรได้เพียงอึดใจเดียว แข็งค้างอยู่กับที่ประดุจถูกสาป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความละโมบเบิกกว้างด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นร่างของสตรีที่เขาคิดว่ากำจัดไปแล้วก้าวเดินเข้ามามู่หรงเสวี่ย มิได้ปรากฏตัวในอาภรณ์หงส์ที่อ่อนหวาน แต่กลับสวม ชุดเกราะเหล็กสีแดงเพลิง

ความสับสนของเหล่าทหารในขณะที่การสู้รบรุนแรงขึ้น ทหารองครักษ์บางส่วนเริ่มลังเล เมื่อเห็นสำเนา "สัญญาลับยกดินแดน" ที่มู่หรงเสวี่ยให้คนโปรยไว้ทั่วเมืองหลวงตกอยู่ตามพื้นดิน"นี่มัน... เรื่องจริงหรือ? ท่านอ๋องเจ็ดจะยกเมืองชิงหยวนให้เป่ยหรงจริงๆ หรือ?" ทหารหนุ่มคนหนึ่งในชุดเกราะดำเอ่ยเสียงสั่นขณะถือโล่ประจันหน้ากับทหารพยัคฆ์ขาว"เจ้าโง่เอ๋ย! มองดูตราประทับนั่นสิ!" ทหารพยัคฆ์ขาวตะโกนกลับพลางลดดาบลงเล็กน้อย "พวกเราสู้ที่ชายแดนจนเลือดท่วมเพื่อรักษาเมืองนั้นไว้ แต่อ๋องเจ็ดกลับยกให้ศัตรูเหมือนให้ขนม เจ้ายังจะสู้เพื่อมันอีกหรือ? วางอาวุธเสีย! แล้วกลับมาสู้เพื่อแผ่นดินที่แท้จริงกับพวกเรา!"ทหารเกราะดำหลายคนเริ่มสบตากันเอง ดาบในมือสั่นไหว "ข้า... ข้าไม่อยากเป็นคนขายชาติ""ใครวางอาวุธ ฮองเฮามู่หรงจะละเว้นโทษตาย!" เสียงประกาศของหลิวซิงดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ทหารกบฏเริ่มทิ้งอาวุธลงพื้นทีละคนสองคนจนกลายเป็นความโกลาหลในกองทัพของอ๋องเจ็ด เด็ดปีกหงส์: มู่หรงเสวี่ยในวงล้อมภายในพระราชวังช

มู่หรงเสวี่ยสบตาพระองค์ด้วยความเหนื่อยล้าที่แสนสาหัส "ฝ่าบาท... คนที่ฆ่าพ่อของหม่อมฉันคือเขา... ทุกอย่างมันจบลงแล้วเพคะ"ตงฟางเย่กอดนางไว้แน่นท่ามกลางความหนาวเหน็บของหิมะที่ปลิวเข้ามาทางประตูที่พังทลาย "ข้ารู้แล้ว... ข้าขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องแบกรับความลับที่เจ็บปวดนี้เพียงลำพัง ต่อจากนี้ไป... แผ่นดินนี้จะเป็นของเจ้า ของข้า และของตระกูลมู่หรงที่จะถูกจารึกไว้ในฐานะวีรบุรุษที่แท้จริงตลอดไป"ท้องพระโรงไท่เหอที่เคยนองไปด้วยเลือด บัดนี้ถูกแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่าราตรีที่มืดมิดที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้ว และความยุติธรรมที่มู่หรงเสวี่ยทวงคืนมาด้วยชีวิต... ได้กลับมาประทับอยู่คู่แผ่นดินอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดและเขม่าควันไฟยังคงอบอวลอยู่ในชั้นบรรยากาศของท้องพระโรงไท่เหอ แม้อ๋องเจ็ดจะสิ้นใจจมกองเลือดไปแล้ว แต่เพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นในใจของกบฏที่เหลืออยู่กลับยังไม่ดับมอดลงท่ามกลางซากปรักหักพังของความทะเยอทะยาน หยางลู่เอ๋อร์ ในสภาพชุดกุ้ยเฟยที่ขาดวิ่น ผมเผ้า

ณ ท้องพระโรง การพิจารณาคดีสุดท้ายภายในท้องพระโรงไท่เหอที่ถูกทำความสะอาดจนสะอาดตา ตงฟางเย่ ประทับบนบัลลังก์เคียงคู่กับ มู่หรงเสวี่ย เบื้องล่างคือเหล่าขุนนางที่เหลืออยู่ซึ่งพากันก้มหน้าด้วยความเกรงกลัว"วันนี้... ข้าไม่ได้มาเพื่อล้างแค้นเพียงอย่างเดียว" ตงฟางเย่รับสั่งน้ำเสียงกังวาน "แต่ข้ามาเพื่อล้างคราบโสมมที่เกาะกินราชสำนักนี้มานานเกินไป เสนาบดีหวัง และเหล่าขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมทั้งสิบสองคน... พวกเจ้าเห็นสัญญาลับที่อ๋องเจ็ดทำไว้กับเป่ยหรงแล้วใช่หรือไม่?""พะ... พะย่ะค่ะ" ขุนนางเหล่านั้นละล่ำละลัก "พวกกระหม่อมถูกลวงหลอก...""ลวงหลอกหรือความละโมบกันแน่!" มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืน ชุดเกราะสีแดงของนางสะท้อนแสงแดดดูน่าเกรงขาม "พวกท่านเป็นขุนนางอาวุโส แต่กลับยอมก้มหัวให้กบฏเพราะหวังในลาภยศที่ได้มาจากการขายชาติ พ่อของข้าสละชีพเพื่อป้องกันชายแดน แต่พวกท่านกลับพร้อมจะยกเมืองเหล่านั้นให้ศัตรูเพียงเพื่อให้ได้อำนาจในวังหลังกลับคืนมา!"นางสะบัดม้วนกระดาษรายชื่อขุนนางที่รับเงินสินบนจากอ๋องเจ็ดลงบนพื้น "ทุกคนที่มี

มู่หรงเสวี่ยยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขที่แท้จริงครั้งแรกในรอบปี "หม่อมฉันมิได้ต้องการอำนาจเพคะฝ่าบาท... หม่อมฉันเพียงต้องการเห็นท่านเป็นฮ่องเต้ที่โลกจารึก และเห็นหมิงเอ๋อร์เติบโตในแผ่นดินที่ยุติธรรม""เราจะทำมันไปด้วยกัน" ตงฟางเย่กระชับมือนางแน่น "มังกรและหงส์จะร่วมกันสร้างยุคทองที่ไม่มีใครกล้าสั่นคลอนอีกต่อไป"ภายนอกท้องพระโรง เสียงโห่ร้องยินดีของราษฎรดังแว่วมาตามสายลม พวกเขาต่างรับรู้แล้วว่า ยุคสมัยแห่งการโกงกินและการทรยศได้จบสิ้นลงแล้ว และรุ่งอรุณแห่งความรุ่งเรืองที่แท้จริงกำลังเริ่มต้นขึ้น ภายใต้การนำของคู่บัลลังก์ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ท้องฟ้าเหนือวังหลวงในเช้าวันใหม่สะอาดสะอ้านประดุจกระจกเงาที่เพิ่งได้รับการชำระล้าง หิมะสุดท้ายของเหมันต์ละลายกลายเป็นหยดน้ำค้างพราวพรับบนยอดหลังคาสีทอง เสียงระฆังมงคลดังกังวานเป็นจังหวะที่เก้า ซึ่งเป็นตัวเลขแห่งอำนาจสูงสุดของจักรพรรดิ ทว่าในวันนี้ พิธีการที่กำลังจะเกิดขึ้นมิใช่การสถาปนาฮ่องเต้ใหม่ แต่เป็นการบันทึกประวัติศาสตร์บทที่ไม่มีใครเคยจินตนาการถึงภายใ