Todos os capítulos de นางหงส์เหนือบัลลังก์: Capítulo 171 - Capítulo 180

ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักสระสวรรค์ อวี้หลันนั่งมองแสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำพลางลูบไล้กำไลข้อมือที่ทำจากหินสีดำสนิท ซึ่งเป็น "กุญแจ" สั่งการหน้าไม้เหล่านั้น นางรู้ดีว่ามู่หรงเสวี่ยต้องตรวจสอบอาวุธ แต่ความอัจฉริยะของแผนนี้คือ 'ความจำเป็น'"ต่อให้เจ้าพบจุดอ่อน มู่หรงเสวี่ย... เจ้าก็หยุดมันไม่ได้" อวี้หลันรำพึง "เพราะขุนนางของเจ้า พ่อค้าของเจ้า และฮ่องเต้ของเจ้า... ต่างหลงไหลในพลังของมันไปแล้ว ใครที่ปฏิเสธความแข็งแกร่งย่อมถูกมองว่าเป็นคนขวางโลก และนั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบของเจ้า!"อวี้หลันเริ่มแผนต่อไปทันที นางสั่งให้คนของนางแอบส่งสินบนให้ขุนนางกรมช่างเพื่อเร่งการผลิต โดยแฝงเงื่อนไขว่าต้องใช้ "ช่างจากซีหาน" เป็นผู้ควบคุมการหล่อแผ่นทองเหลืองแกนกลางเท่านั้น โดยอ้างว่าเป็น "เคล็ดลับทางวิศวกรรม" ความเงียบก่อนพายุเช้าวันต่อมา มู่หรงเสวี่ยไปพบตงฟางเย่ที่อุทยานเพื่อหวังจะเตือนเรื่องนี้อีกครั้ง ทว่านางกลับพบอวี้หลันกำลังช่วยตงฟางเย่ทดสอบการยิงหน้าไม้กลอย่างสนุกสนาน"ดูนี่สิเสวี่ยเอ๋อร์! เป้าไม้แตกกร

"จังหวะการลงค้อน... แรงเหวี่ยงแขน... และการทรงตัว" หลิวซิงพึมพำแผ่วเบาเขาสังเกตเห็นชายที่กำลังคุมเตาหลอม แม้จะสวมชุดช่างที่เปื้อนน้ำมันเหล็ก แต่ท่วงท่าการก้าวเดินกลับมั่นคงและมีการทิ้งน้ำหนักลงที่ส้นเท้าในลักษณะของการเตรียมพร้อมจู่โจมตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น ยามที่พวกเขาหยิบจับแท่งเหล็กร้อนๆ มือที่สวมถุงมือหนังกลับขยับสอดประสานกันอย่างเป็นระบบประดุจกองทัพที่ผ่านการฝึกฝนค่ายกลมาอย่างหนัก"ช่างตีเหล็กธรรมดาที่ไหนจะมีกล้ามเนื้อหลังที่พัฒนามาเพื่อการกวัดแกว่งดาบหนัก และมีแผลเป็นจากคมดาบที่โคนคอเช่นนั้น" หลิวซิงกำหมัดแน่น บาดแผลที่สีข้างของเขาเริ่มประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่มันกลับยิ่งย้ำเตือนถึงพิษสงของนักฆ่าพวกนี้เขารอจนกระทั่งเปลี่ยนกะพัก ชายฉกรรจ์สามคนเดินเลี่ยงออกไปทางหลังโรงตีเหล็กเพื่อล้างตัว หลิวซิงจึงอาศัยจังหวะความมืดและความชุลมุนลอบตามไป เขาแฝงตัวอยู่หลังกองถ่านหินและได้ยินบทสนทนาที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ"อีกเพียงเจ็ดวัน... ชิ้นส่วนปืนใหญ่ชุดสุดท้ายจะเสร็จสมบูรณ์" ชายผู้มีรอยสักรูปเขี้ยวหมาป่าที่ข้อมือเอ่ยเสียงต่ำ แววตาของเขาไร้ซึ่งความเหนื่อยล้า

รอยร้าวที่มิอาจประสานในขณะเดียวกันที่ตำหนักคุนหนิง มู่หรงเสวี่ย ประทับยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ทอดเนตรมองดวงจันทร์ที่ถูกเมฆหมอกบดบัง นางทรงทราบดีว่ายามนี้อวี้หลันกำลังใช้อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดโจมตีสามีของนาง นั่นคือ "คำยุยง""คุณหนูพะย่ะค่ะ..." หลิวซิงเดินเข้ามาด้วยท่าทางอิดโรย "ฝ่าบาททรงออกราชโองการลับ สั่งให้แม่ทัพฉินส่งมอบบัญชีรายชื่อทหารพยัคฆ์ขาวทั้งหมดให้กรมมหาดเล็กตรวจสอบ และสั่งงดการซ้อมรบที่นอกเมืองชั่วคราวพะย่ะค่ะ"มู่หรงเสวี่ยหลับตาลงช้าๆ "เขารับฟังนางแล้ว... อวี้หลันเริ่มทำลายรากฐานความมั่นคงของเราโดยใช้มือของฝ่าบาทเอง""จะให้กระหม่อมเข้าไปทูลความจริงเรื่องปืนใหญ่อีกครั้งไหมพะย่ะค่ะ?""ไม่มีประโยชน์..." มู่หรงเสวี่ยแค่นยิ้มขมขื่น "ยามนี้ความเชื่อใจของเขาที่มีต่อข้าถูกพิษร้ายกัดกินไปหมดแล้ว หากข้ายิ่งพยายามอธิบาย เขาจะยิ่งมองว่าข้าพยายามปกป้องอำนาจของตัวเอง" การเผชิญหน้าที่ขมขื่น มังกรสะบัดปีกบ่ายวันต่อมา ตงฟางเย่เสด็จมาที่ตำหนักคุนหนิงด้วยบรรยากาศที่เย็นเยียบ พระอ

"เกิดอะไรขึ้น! ทำไมจู่ๆ นางถึงเป็นเช่นนี้!" ตงฟางเย่ตวาดถามหมอหลวง"ทูลฝ่าบาท... ฮองเฮาทรงได้รับพิษ 'เยือกแข็ง' แม้จะได้รับในปริมาณน้อยแต่น่าจะสะสมมาจากการเสวยสุราในงานเลี้ยงเมื่อคืนพะย่ะค่ะ ยามนี้พิษเข้าสู่หัวใจแล้ว หากผ่านคืนนี้ไปไม่ได้..." หมอหลวงหยุดคำพูดไว้เพียงนั้น ทว่าความเงียบกลับแทนคำตอบที่โหดร้ายที่สุดในขณะที่ทุกคนกำลังโศกเศร้า ภายใต้ม่านมุกที่ปิดสนิท มู่หรงเสวี่ยกำลังโคจรพลังอย่างช้าๆ นางมิได้ถูกพิษจนปางตาย แต่เป็นนางเองที่สั่งให้หลิวซิงนำ 'ยาจำศีล' มาให้เสวย ยานี้จะทำให้ชีพจรเต้นช้าลงจนเกือบหยุด และทำให้ร่างกายเย็นเยียบประดุจศพ เพื่อล่อให้ 'งูพิษ' ที่ซ่อนตัวอยู่คิดว่าศัตรูตัวฉกาจได้ปลาสนาการไปแล้ว เมื่อพยัคฆ์หลับ... หมาป่าจึงคำรามข่าวการประชวรหนักของฮองเฮาแพร่กระจายไปทั่ววังหลวงประดุจไฟลามทุ่ง ในตำหนักสระสวรรค์ อวี้หลัน ที่เคยทำท่าทางหวาดกลัวและอ่อนน้อม บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่าง แววตาของนางมิได้มีความสลดใจแม้แต่น้อย ทว่ากลับเป็นประกายแห่งชัยชนะที่ดุดัน"นางจะรอดไหม?" อวี้หลันเ

ความเงียบก่อนพายุในคืนเดียวกันนั้น หลิวซิงซึ่งลอบเข้ามาสืบข่าวในจวนอำมาตย์กงตามคำสั่งของมู่หรงเสวี่ย (ที่ยังคงแกล้งป่วย) ได้ยินแผนการทั้งหมด เขาเร้นกายกลับมายังตำหนักคุนหนิงอย่างรวดเร็ว"คุณหนูพะย่ะค่ะ อำมาตย์กงตกหลุมพรางของอวี้หลันอย่างสมบูรณ์แล้ว ยามนี้เขาซ่องสุมอาวุธเถื่อนไว้ใต้ดินจำนวนมาก โดยอ้างว่าทำเพื่อปกป้องฝ่าบาทจากเรา" หลิวซิงรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่หลังม่านบังตา ค่อยๆ จิบน้ำชาช้าๆ ใบหน้าของนางมิได้มีความตื่นตระหนก "อำมาตย์กงเป็นขุนนางสองแผ่นดิน เขามักจะเลือกข้างที่ตัวเองได้ประโยชน์เสมอ อวี้หลันฉลาดที่ใช้จุดนี้เป็นอาวุธ... แต่นางลืมไปว่า ดินประสิวที่นางส่งให้เขานั้น ข้าได้ให้คนของข้าแอบสลับเป็น 'ดินปืนชื้น' ไปกว่าครึ่งแล้ว""หมายความว่า..." หลิวซิงเบิกตากว้าง"หมายความว่า หากพวกเขาพยายามจะยิงปืนใหญ่เหล่านั้น มันจะเกิดเพียงควันโขมงแต่ไร้ซึ่งอานุภาพทำลายล้าง" มู่หรงเสวี่ยคลี่ยิ้มเย็น "หลิวซิง... แจ้งแม่ทัพฉิน ให้เตรียมหน่วยซุ่มยิงธนูเพลิงไว้รอบจวนอำมาตย์กง เมื่อถึงเวลาที่อวี้หลันเริ่มส่งสัญญาณกบฏ