Todos os capítulos de นางหงส์เหนือบัลลังก์: Capítulo 161 - Capítulo 170

 รุ่งอรุณแห่งความยุติธรรมตงฟางเย่จูงมือมู่หรงเสวี่ยขึ้นสู่แท่นบรรยายศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสองประทับนั่งลงบนบัลลังก์คู่ที่วางเคียงกันเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ราวกับมังกรและหงส์ที่สยายปีกปกป้องผืนแผ่นดินร่วมกัน"ใต้เท้าทั้งหลาย..." ตงฟางเย่รับสั่งต่อ "ต่อจากนี้ไป งานในราชสำนักจะแบ่งเป็นสองส่วน ข้าจะกำกับดูแลด้านกฎหมายและการศึกษา ส่วนฮองเฮาจะกำกับดูแลด้านความมั่นคงและการคลัง ทุกฎีกาสำคัญต้องผ่านการประทับตราคู่ 'มังกร-พยัคฆ์' จึงจะถือเป็นที่สิ้นสุด"ขุนนางที่เคยฝักใฝ่อ๋องเจ็ดต่างก้มหัวคุกเข่าราบไปกับพื้น "น้อมรับพระบัญชาพะย่ะค่ะ! ขอฝ่าบาทและฮองเฮาทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!" ความสุขหลังม่านน้ำตาเมื่อพิธีการสิ้นสุดลง ทั้งสองเสด็จกลับไปยังพระตำหนักส่วนตัวโดยไร้ซึ่งขบวนเสด็จที่วุ่นวาย ตงฟางเย่โอบกอดมู่หรงเสวี่ยไว้จากทางด้านหลัง ทรงพิงพระเศียรลงบนบ่าของนาง"ข้ารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่จริงๆ เสวี่ยเอ๋อร์""หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ" มู่หรงเสวี่ยหันกลับมาประคองพระพักตร์ของพระองค์ "แต่นี่เ

บททดสอบและรางวัลพระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปกุมมือนางไว้แน่น สัมผัสได้ถึงรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือของนาง... บาดแผลจากคมดาบของกบฏที่นางได้รับเพื่อปกป้องพระองค์"สิบปีที่ผ่านมา... เราผ่านทั้งการถูกพรากจาก การใส่ร้าย ยาพิษ และความตาย" ตงฟางเย่รับสั่งน้ำเสียงนิ่งสนิททว่าลึกซึ้ง "ที่ผ่านมาทั้งหมดนั้น ข้าเพิ่งตระหนักได้ว่ามันคือบททดสอบที่สวรรค์มอบให้ เพื่อพิสูจน์ว่าเราคู่ควรกับแผ่นดินนี้หรือไม่"มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ "บททดสอบนั้นช่างแสนสาหัสเพคะฝ่าบาท แต่มันก็ทำให้หม่อมฉันรู้ว่า 'อำนาจ' ที่แท้จริงมิได้อยู่ที่ตราหยกหรือราชโองการ แต่อยู่ที่ความเชื่อมั่นที่เรามีให้กัน และความภักดีของราษฎรที่เราแลกมาด้วยความสัตย์จริง"นางทอดสายตามองไปยังที่ไกลๆ เห็นกองทัพพยัคฆ์ขาวที่กำลังลาดตระเวนอย่างสง่างาม "ยามนี้อ๋องเจ็ดสิ้นชีพ หยางลู่เอ๋อร์กลายเป็นธุลี พระพันปีสวดมนต์อยู่ในอารามที่ห่างไกล... ศัตรูของเราพ่ายแพ้ไปหมดแล้วเพคะ" ใต้หล้าที่เป็นของเราตงฟางเย่หมุนตัวมาเผชิญหน้าน

การสอดแนมของมู่หรงเสวี่ยในคืนเดียวกัน มู่หรงเสวี่ยยืนอยู่บนหอคอยสูง ทอดมองไปยังจวนรับรองที่มีแสงไฟริบหรี่ หลิวซิงปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังด้วยความเงียบเชียบ"คุณหนู... สายของเรารายงานว่า ในขบวนลี้ภัยมีชายฉกรรจ์กว่าห้าสิบนาย ทุกคนมือมีรอยด้านจากการฝึกดาบอย่างหนัก มิใช่เพียงทหารรักษาพระองค์ธรรมดาพะย่ะค่ะ"มู่หรงเสวี่ยกำขอบรั้วแน่น "นางมิได้มาเพื่อลี้ภัย หลิวซิง... นางมาเพื่อล่าเหยื่อ ข้าเห็นแววตาของนางตอนที่ข้าบอกเรื่องการอารักขา มันมิใช่แววตาของคนขอบคุณ แต่เป็นแววตาของคนที่กำลังคิดหาวิธีแก้หมาก""จะให้กระหม่อมจัดการเลยไหมพะย่ะค่ะ?""ยังก่อน..." มู่หรงเสวี่ยส่ายหน้า "ยามนี้ฝ่าบาทและราษฎรกำลังมองนางเป็นผู้น่าสงสาร หากเราลงมือตอนนี้ เราจะกลายเป็นผู้ร้ายเสียเอง ให้พยัคฆ์ขาวจับตาดูทุกฝีก้าว อย่าให้นางมีโอกาสเข้าใกล้รัชทายาทหมิงเอ๋อร์เด็ดขาด"พายุสงครามลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นในคราบของความเมตตา และคราวนี้... มู่หรงเสวี่ยมิได้สู้กับทหารนับหมื่นที่กำแพงเมือง แต่ต้องสู้กับรอยยิ้มอาบยาพิษที่กำลังจะแทรกซึมเ

"ความผิดปกติอย่างไร?" มู่หรงเสวี่ยถามพลางคลี่ม้วนกระดาษออกดู"ทุกครั้งที่รถม้าออกไป น้ำหนักของรถม้าจะเบาลงอย่างผิดปกติ ราวกับว่าสิ่งของที่บรรทุกมามิใช่เพียงเครื่องหอมที่มีน้ำหนักเบา แต่เป็นบางอย่างที่ถูกเคลื่อนย้ายออกไปอย่างระมัดระวัง" หลิวซิงส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ "และนี่คือสิ่งที่คนของเราชิงมาจากนกพิราบสื่อสารที่บินออกจากจวนรับรองเมื่อคืนนี้พะย่ะค่ะ มันจ่าหน้าถึง 'เถ้าแก่หลิว ร้านเครื่องหอมมงคล' นอกกำแพงเมือง"มู่หรงเสวี่ยกวาดสายตามองข้อความในจดหมาย เนื้อหาดูเหมือนการสั่งซื้อวัตถุดิบทำกำยานทั่วไป เช่น 'จันทน์หอมห้าส่วน กฤษณาหกส่วน ยางสนแปดส่วน' ทว่าดวงตาของนางกลับฉายแววเย็นเยียบ"ห้า... หก... แปด..." มู่หรงเสวี่ยรำพึง "หลิวซิง เจ้านำแผนที่หัวเมืองทิศตะวันตกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"เมื่อแผนที่ถูกคลี่ออก มู่หรงเสวี่ยใช้นิ้วไล่ไปตามพิกัด "เมืองห้า เมืองหก และเมืองแปด... นี่คือเส้นทางลำเลียงแร่เหล็กที่สำคัญที่สุดของต้าตง จดหมายนี่มิใช่การสั่งเครื่องหอม แต่มันคือการรายงานตำแหน่งการจัดวางกำลังทหารในหัวเมืองที่ข้าเพิ่งสั่งเคลื่อนพลไปปกป้องชายแดน!"

บาดแผลบนความเชื่อใจภายในตำหนักรับรองบุปผา บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอหลวงรีบทำการรักษาบาดแผลให้อวี้หลัน ขณะที่ตงฟางเย่ประทับนั่งอยู่ด้วยสีหน้าดำทะมึนประดุจพายุที่กำลังจะตั้งเค้ามู่หรงเสวี่ย เสด็จมาถึงในเวลาไม่นาน นางก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ ทว่าแววตาของนางกลับฉายแววครุ่นคิดเมื่อเห็นหลักฐานที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือลูกศรเหล็กกล้าที่สลักตราสัญลักษณ์ "พยัคฆ์ขาว""ฝ่าบาท..." มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงนิ่ง"เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้าช่วยอธิบายเรื่องนี้ให้ข้าฟังที" ตงฟางเย่ชี้ไปที่ลูกศร "ทำไมคนของหน่วยพยัคฆ์ขาวถึงไปซุ่มยิงธนูอยู่ในอุทยานหลวง? และเป้าหมายคือแขกของข้า!""หน่วยพยัคฆ์ขาวไม่มีคำสั่งให้สังหารใครในเขตพระราชฐานเพคะฝ่าบาท" มู่หรงเสวี่ยสบตาฮ่องเต้โดยไม่หวั่นไหว "นี่คือแผนการจัดฉากอย่างเห็นได้ชัด ลูกศรที่มีตราสัญลักษณ์ชัดเจนเช่นนี้ คือการประกาศตัวว่าเป็นฆาตกร ซึ่งคนโง่เท่านั้นที่จะทำพะย่ะค่ะ""แต่ชายที่ถูกจับได้ เขาสวมชุดพยัคฆ์ขาว และเขามีตราประจำตัวของหน่วยที่ 7 ของเจ้า!" ตงฟางเย่ตบโต๊ะดังสนั่น "เจ้า