Lahat ng Kabanata ng นางหงส์เหนือบัลลังก์: Kabanata 11 - Kabanata 20

ตงฟางเย่ไม่ได้หลับ! เขายืนพิงเสาเตียงอยู่ในความมืด ดวงตาของเขาจ้องมองนางราวกับจะทะลุไปถึงวิญญาณมู่หรงเสวี่ยใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่นางรวบรวมความกล้า ไม่หลบสายตา แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาแทนที่จะหนี นางคุกเข่าลงต่อหน้าเขาแต่ยังคงจ้องตา"หม่อมฉันกำลังหา 'ความจริง' เพคะ... ความจริงที่ฝ่าบาททรงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เพื่อที่จะได้มีเหตุผลเกลียดชังหม่อมฉันได้อย่างเต็มหัวใจ!"ตงฟางเย่ขบกรามแน่น "ความจริงหรือ? ความจริงคือพ่อเจ้าเป็นกบฏ!""หากเขาเป็นกบฏ ทำไมเขาถึงทิ้งกลไกป้องกันราชวงศ์ไว้ให้ฝ่าบาทในกล่องใบนั้นล่ะเพคะ!" นางชี้ไปที่กล่องไม้ "ฝ่าบาททรงเปิดมันออกดูเถิด หากข้างในมีหลักฐานว่าพ่อของหม่อมฉันทรยศ หม่อมฉันจะยอมให้ฝ่าบาทบั่นคอด้วยมือของพระองค์เองทันที!"ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงงาน มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มตกลงมาหนักขึ้น ตงฟางเย่มองสลับระหว่างกล่องไม้กับดวงตาที่แน่วแน่ของหญิงสาวที่เขาทั้งรักทั้งแค้น...บรรยากาศในห้องทรงงานทวีความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าก่อนที่ตงฟางเย่จะทันได้เอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ปริศนา เสียงประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ"ฝ่าบาท! แย่แล

สายตาของเขาที่เคยมองนางด้วยความชิงชัง บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดและรักอันล้นปรี่ เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือที่เล็กกว่า... มือนั้นหาได้นุ่มนวลปานกลีบบัวเหมือนคุณหนูในห้องหอไม่ แต่มันกลับหยาบกร้าน และมีรอยแผลจากการตรากตรำซักล้างผ้าหนักอึ้งท่ามกลางน้ำแข็งมานับครั้งไม่ถ้วน เขาประคองมือนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หลังมือของนางอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนนับร้อยที่เฝ้ามองอยู่"มู่หรงเสวี่ย..." น้ำเสียงของเขาที่เคยดุดันสั่งการ บัดนี้กลับทุ้มต่ำและอ่อนโยนจนลมหายใจของนางสะดุด "ข้าเป็นคนเขลาที่ปล่อยให้เมฆหมอกแห่งความระแวงบังตา จนเกือบจะเสียเจ้าไปชั่วนิรันดร์ ข้าปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์ในที่ที่มืดมิดที่สุด ทั้งที่เจ้าควรจะเป็นแสงสว่างข้างกายข้า"เขากระซิบประโยคที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนวิญญาณที่เคยแหลกสลายกำลังถูกโอบอุ้มด้วยไออุ่น "แต่นับจากวันนี้ไป ชื่อของตระกูลมู่หรงจะถูกจารึกไว้ในพงศาวดารว่าเป็นผู้ซื่อสัตย์ภักดีต่อราชบัลลังก์ด้วยเลือดและวิญญาณ และเจ้า... เสวี่ยเอ๋อของข้า... เจ้าจะไม่อยู่ในฐานะนางกำนัลซักล้างชั้นต่ำที่ใคร

รัศมีแห่งหงส์เหนือแผ่นดินเมื่อฉลองพระองค์ตัวนอกซึ่งถักทอด้วยไหมทองคำสลับดิ้นแดงเข้มถูกสวมทับลงบนบ่า น้ำหนักของผ้าไหมเนื้อหนาที่ทับซ้อนกันหลายชั้นกดทับลงมาอย่างหนักแน่น น้ำหนักนั้นมิใช่เพียงอาภรณ์ แต่คือภาระหน้าที่และอำนาจวาสนาที่นางต้องแบกรับไว้ด้วยความเต็มใจ มู่หรงเสวี่ยยืดแผ่นหลังให้ตรงกว่าเดิม นางไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากน้ำหนักนั้น แต่นางกลับรู้สึกถึง "เกราะ" ที่กำลังห่อหุ้มจิตใจที่เคยแตกร้าวของนางไว้บนศีรษะของนางประดับด้วย มงกุฎทองคำรูปหงส์คาบแก้วระย้า ที่สลักเสลาอย่างประณีตหยดเย้อย ปีกหงส์แต่ละข้างแผ่สยายประดุจจะพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า มุกน้ำงามที่ห้อยระย้าสั่นไหวไปมาตามจังหวะการเยื้องกราย ก่อเกิดเสียงโลหะทองคำกระทบกันดัง กรุ๊งกริ๊ง กังวานใสสะอาดประดุจเสียงพิณสวรรค์ ทว่าในความใสสะอาดนั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ข่มขวัญผู้ที่ได้ยินใบหน้าที่เคยซูบซีดจากความอดอยาก และกร้านลมฝนจากการตรากตรำในโรงซักล้าง บัดนี้ถูกชโลมด้วยแป้งหอมเนียนละเอียดประดุจหยกขาวชั้นเลิศ แต่งแต้มด้วยชาดสีแดงเข้มดุจโลหิตที่ริมฝีปากและหางตา เสริมให้นัยน์ตาหงส์ดูดุดันและทรงอำนาจความงามของนางในยามนี้ไม่ใช่ควา

ในท้องพระโรงยามเช้า บรรยากาศตึงเครียดจนสัมผัสได้ เสนาบดีฝ่ายซ้ายเฉินกั๋วกง ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมฎีกาปึกใหญ่ในมือ"ฝ่าบาท... บัดนี้บ้านเมืองสงบสุข ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข แต่ในวังหลังกลับมีเพียงฮองเฮาเพียงนางเดียวที่ปรนนิบัติพระองค์ ตามโบราณราชประเพณี การมีทายาทมังกรจำนวนมากคือความมั่นคงของแผ่นดิน กระหม่อมและเหล่าขุนนางเห็นพ้องว่า ถึงเวลาที่ต้องคัดเลือกสตรีผู้เพียบพร้อมเข้าวังเพื่อคานอำนาจและเสริมบารมีพะย่ะค่ะ"ตงฟางเย่ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฉายแววไม่พอใจ "ข้าเคยประกาศแล้วว่าจะมีเพียงเสวี่ยเอ๋อร์คนเดียว!""ฝ่าบาท!" เสนาบดีเฉินคุกเข่าลง ตามด้วยขุนนางอีกนับสิบ "หากพระองค์ทรงดื้อรั้น จะทรงถูกครหาว่าหลุ่มหลงมเหสีจนละเลยราชประเพณี กระหม่อมขอถวายตัว 'เฉินรุ่ยหลิน' บุตรสาวของกระหม่อม ผู้ซึ่งกอปรด้วยรูปสมบัติและคุณสมบัติ เพื่อดำรงตำแหน่ง 'กุ้ยเฟย' คอยช่วยงานฮองเฮาพะย่ะค่ะ!"ข่าวการรับสนมเอกตำแหน่งกุ้ยเฟยแพร่ไปถึงตำหนักคุณหนิงอย่างรวดเร็ว มู่หรงเสวี่ยนิ่งเงียบ นางไม่ได้ร้องไห้เหมือนสตรีทั่วไป แต่นางกลับมองเห็นกระดานหมากที่ขุนนางเฒ่ากำลังเดินเกมในวันถัดมา เฉินรุ่ยหลิน เดินทางเข้าวังด้วยขบวนที่ยิ่งใหญ่ม

ภายในตำหนักพักผ่อนของเฉินกุ้ยเฟย กลิ่นกำยานกุหลาบหอมกรุ่นจางๆ อบอวลไปทั่วห้องที่ประดับประดาด้วยม่านไหมสีชมพูกลีบบัว เฉินรุ่ยหลิน นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนดวงตาที่เรียวยาวและเยือกเย็นของนาง นางหยิบปิ่นปักผมทับทิมน้ำงามขึ้นมาทาบที่มวยผมช้าๆ พิจารณาความงามของตนเองด้วยความลุ่มลึกนางมิใช่สตรีที่จะกรีดร้องหัวเราะเยาะเย้ยผู้อื่นอย่างโง่เขลา เพราะสำหรับนาง ความสะใจที่แท้จริงคือความเงียบเชียบที่ทรงพลังรอยยิ้มในความมืด"นายหญิงเพคะ..." ชุ่ยเอ๋อร์ นางกำนัลคนสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลัง แววตาแฝงด้วยความตื่นเต้น "สายของเราแจ้งมาว่า ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จออกจากตำหนักคุณหนิงด้วยสีพระพักตร์ที่เคร่งเครียดและบึ้งตึงยิ่งนัก ทรงมิได้ประทับเสวยมื้อค่ำกับฮองเฮาตามที่เคยเป็นมาทุกวันพะย่ะค่ะ"เฉินรุ่ยหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างสุนทรีย์ นางวางปิ่นทับทิมลงบนถาดหยกเบาๆ เสียงโลหะกระทบหินดังกังวานใสเสนาะหู"นั่นเป็นเรื่องธรรมดา..." รุ่ยหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังขับขานบทกวี "ความรักที่สร้างขึ้นบน 'ความรู้สึกผิด' มักจะพังทลายลงได้ง่ายด้วย '