คิลล์เอ่ยเสียงเย็น แววตาของเขาลุกโชนและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด เขากำรอบข้อมือบางของเธอไว้แน่นพลางจ้องใบหน้าของดาน่าเขม็ง“ปล่อย” เธอไม่คิดเลยว่าจะเจอเขาที่นี่ จึงเอ่ยเสียงแข็งให้อีกคนปล่อยข้อมือ แต่คิลล์ที่ดูโมโหมากกลับแสดงออกอย่างตรงกันข้าม“คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอเหรอวะ” อะไรของเขา ?“เมาก็ไปนอน พูดไม่รู้เรื่องอ๊ะ”ดาน่าบิดข้อมือออกแต่กลับไม่สามารถทำได้ เพราะมือของเขามันเหนียวกว่าตีนตุ๊กแก จึงถลึงตาใส่อย่างโมโหแต่อีกฝ่ายกลับแสยะยิ้ม และกระชากข้อมือเธอเข้ามาหาตัว มืออีกข้างโอบร่างเข้ามาแนบชิดจนไร้ซึ่งช่องว่างระหว่างกัน“นี่ทำอะไรปล่อยนะ” เธอดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา แต่คิลล์กลับออกแรงกอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมา ส่วนเธอเองก็เงยหน้าจ้องเขากลับเช่นกัน“เธอกล้ามากนะ ที่ทำแบบนี้หรือลืมแล้วว่าทำอะไรไว้” เธอนิ่งไปทันทีที่ได้ยินเขาเอ่ยออกมา เมื่อสบกับนัยน์ตาคมกริบก็เห็นแต่ไฟโทสะที่กำลังลุกโชน…หรือเขาจะหมายถึงเรื่องรถกัน“หรือคิดว่าฉันจะใจดีกับเธออย่างนั้นเหรอ?” เขากดเสียงต่ำ นั้นทำให้เธอมั่นใจว่าที่คิลล์กำลังโมโหคงจะเป็นเพราะเรื่องรถ เธอจึงจ้องหน
Read more