All Chapters of DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์: Chapter 51 - Chapter 60

เพื่อนร่วมเซคแทบจะปรบมือให้ เพราะพูดถูกใจตอนนี้หนังหน้าของอาจารย์กระตุกไม่หยุด โมโหก็ส่วนโมโหแต่ที่พูดมาถูกทั้งหมด ดังนั้นอาจารย์จึงสะบัดหน้าอย่างไม่พอใจ“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก็แล้วกัน!” อาจารย์ประจำวิชาคอนโทรลกระแทกเสียงบอก ทำให้นักศึกษาในห้องต่างโห่ร้องอย่างดีใจ ส่วนคิลล์น่ะไม่รอให้ใครพูดอะไรเขาก็เดินออกจากห้องเรียนไปในทันที“เฮ้ยคิลล์จะไปไหนวะ โรงอาหารอยู่ทางนี้” เพราะตอนนี้จะเที่ยงแล้วอาเซียเลยตะโกนถามไล่หลังคิลล์“กูบอกเหรอว่าจะไปโรงอาหาร”“แล้วมึงจะไปไหน?” อาเซียวิ่งมาหา โดยมีเพลิงกัลป์เดินตามอยู่ด้านหลัง พลางเลิกคิ้วมองเพื่อนอย่างแปลกใจ“ไปนิเทศ” คิลล์หันมาตอบเสียงเข้ม นัยน์ตาคมดูหงุดหงิดผิดปกติ ทำให้อาเซียตาลุกวาว“มึงจะไปทำไม” เพลิงกัลป์เอ่ยปากถามทั้งที่พอจะเดาได้ นั่นทำให้คิลล์รู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม เพราะเหมือนกำลังโดนจับผิด“ไปเดินเล่น”“พ่อง!!” อาเซียโพลงขึ้นมาอย่างลืมตัว ช่วยหาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้ก็ไม่ได้ น่าขายหน้าจริง ๆ ส่วนเพลิงกัลป์แค่นหัวเราะอย่างชอบใจ“มึงขยันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคิลล์ ปกติไม่เห็นจะขยับก้นไปไหน”“แล้วมึงเป็นพ่อกูเหรอ

รอนานแล้วมีล่าก็ไม่มาสักที ส่วนคนที่ไม่อยากให้มาดันปรากฏตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอน่ะมันกวนประสาทจึงไล่คิลล์กลับ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อไปหาซื้อของกิน“นี่ถ้ากลับมาแล้วฉันต้องไม่เจอนาย เข้าใจ๊” เธอเบื่อจะทะเลาะเพราะตอนนี้หิวจนตาลาย จึงรีบเดินไปหาของกินอย่างรวดเร็วไม่สนใจว่าคิลล์จะทำอะไร ดวงตากลมโตกวาดมองหาร้านอาหารที่ยังไม่เคยมากิน เพราะปกติจะสั่งเมนูข้าว แต่วันนี้อยากกินเส้นจึงได้ราเมนตรงกลางของร้านอาหารทั้งหมด ระหว่างรอรับของกินอยู่นั้นก็มีรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่งขยับตัวมายืนเยื่องอยู่เบื้องหน้า“ราเมนเทมปุระได้แล้วค่ะ” ดาน่ายกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปเพื่อรับถ้วยราเมน แต่รุ่นพี่สาวที่เธอไม่คุ้นหน้าคุ้นตากลับยื่นไปรับมาให้ แม้จะแปลกใจที่อีกฝ่ายยื่นไปรับทั้งที่เธอจะมาถึงอยู่แล้ว“ขอบคุณนะ..” คำพูดขอบคุณแทบกลืนลงไปในลำคอ เมื่อเสี้ยวหน้าของรุ่นคนนั้นแสดงออกอย่างมีแผนการ นั่นทำให้เธอรีบหดมือกลับอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนจะไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายเอียงถ้วยราเมนมาทางนี้แล้ว ดาน่าจึงเบิกตากว้างอย่างตกใจหมับ! ถ้วยที่ทำท่าจะพลิกคว่ำอยู่รอมร่อกลับถูกแย่งไป เม

น้ำเสียงกดลึกของเขาทำให้เธอขนลุกซู่ เรือนร่างแข็งเกร็งเมื่อความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย มังกรตัวเขืองแข็งขึ้นเรื่อย ๆ และกดดันเธอจากภายนอก ทำเอาร่างบางถึงกับลมหายใจสะดุด รู้สึกมวนท้องไปหมด“อ่าส์คิลล์” ดาน่าครางกระเส่าเมื่อคิลล์สอดมือทั้งสองข้างขึ้นมาโอบร่างของเธอ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาประคองทรวงอกอวบใหญ่เต็มไม้เต็มมือและบีบเคล้นมันอย่างเบามือ และค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ท่อนลำร้อนเสียดสีกับบั้นท้ายผ่านเนื้อผ้า ยิ่งทำให้เธอหอบหายใจถี่กระชั้นมากขึ้น พลางกำมือที่ยันกับโต๊ะไว้แน่น เขาชั่วร้ายจริง ๆ กล้าเล่นงานเธอให้อยากแล้วจากไปอย่างที่เคยโดนเธอเล่นงานเมื่อคราวก่อนสินะ“นะนาย…ไม่มีทางเอาคืนฉันได้หรอกนะ” คิลล์ยกยิ้มร้ายเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเธอเอ่ยกระท่อนกระแท่น และเต็มไปด้วยอารมณ์ มือหนาจึงบีบเคล้นทรวงอกของเธอแรงขึ้น พลางใช้นิ้วชี้กดลงบนยอดอกผ่านเนื้อผ้า และบดขยี้มันจนแข็งสู้มือ“เหรอ แล้วเธอจะงัดอะไรมาสู้ล่ะ”“อื้อ~ เดี๋ยวนายได้กระอักเลือดแน่”หมับ! เพราะจูบเมื่อกี้ทำให้อารมณ์ราคะถูกจุดขึ้นมา และแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมค้างเติ่ง เมื่อถู

“เธออยากดังมากนักเหรอ ชอบที่จะเป็นจุดสนใจ อยากให้ผู้ชายชมเยอะ ๆ อย่างนั้นใช่ไหมคือจุดมุ่งหมายของเธอ ทำไมแค่เป็นของฉันคนเดียวไม่พอเหรอ” ดาน่าเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคนตรงหน้ากำลังตวาดเธอเสียงกราว นอกจากประโยคที่แสนรุนแรงแล้วเขายังดูถูกเธอมากเสียด้วย ความรู้สึกโมโหจนลมออกหูมันเป็นแบบนี้นี่เอง ดาน่าเม้มปากแน่นอย่างอดกลั้น พลางจ้องหน้าเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ ผู้ชายคนนี้เข้าข้างตัวเองเก่งจริง ๆ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครใช้คำพูดรุนแรงกับเธอมากขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งสายตาคมกริบที่มองมานั่นอีก มันทำให้เธอจุกจนรู้สึกพูดไม่ออก หมอนี่มันลืมสมองไว้ในท้องแม่ใช่ไหม“อะไรทำให้นายคิดว่าฉันจะต้องเป็นของนายเหรอ? คนเฮงซวยห่วยแตกมีอะไรดีบ้าง ฉันนับนิ้วดูยังไม่มีเลยแล้วเลิกได้เลิกที่คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมสยบที่นาย” ยิ่งเธอเค้นพลังในการพูดมากเท่าไหร่ ดวงตากลมโตยิ่งแดงก่ำทั้งอึดอัดและทรมานเพราะโมโหเขา ส่วนคิลล์เองก็จ้องเธอกลับอย่างไม่ยอมแพ้“นายฟังไว้นะไม่ว่าฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนายเลยสักนิดเดียว ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันไม่ต้องมาคอยพูดพล่ามว่าฉันเป็นของนาย ทุเรศ! หรือที่มาวุ่นวายเพราะเ

Tc Condo - มหา’ลัยแอล6.55 น. คำว่าสวยกับซวยมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่ นอกจากจะต้องตื่นเช้าแบบแหกขี้ตาตื่นแล้ว ทุกวันยังต้องตำอาหารเม็ดของสุนัขให้แหลก แต่ห้ามละเอียดจนเกินไปไม่อย่างนั้นกอลลัมจอมหยิ่งจะไม่ยอมกิน จะเทอาหารเปียกให้ก็เรื่องมาก สรุปสาวน้อยวัยใสอย่างเธอที่รับฝากสุนัขของพี่สาว จึงต้องจับครกจับสากมาตำอาหารเม็ดให้หมาแก่สุดน่ารักอย่างลูน่า“นี่ นอนมองตาแป๋วเชียวนะ”หลังจากอยู่ด้วยกันมาสักพักลูน่าก็เหมือนจะติดเธอมากเวลาเธอเดินไปบริเวณไหนของห้องก็จะเดินตามตลอด ยิ่งถึงเวลาอาหารนี่จะมานั่งเฝ้า นอนเฝ้าทำจมูกฟุดฟิดน่าหมั่นไส้มาก แต่พอจะอยากไปเล่นด้วยกลับทำตัวหยิ่งเหมือนเดิมโป๊ก โป๊ก โป๊ก เธอกระแทกสากลงไปในครกหินอย่างสม่ำเสมอ บางทีก็แอบคิดนะว่าถ้าไม่ใช่คอนโดแพง ๆ แล้วละก็ เธออาจะโดนเพื่อนร่วมคอนโดสาปส่งไปสามบ้านแปดบ้าน เพราะทำเสียงดังแน่ ๆ แต่ลืมไปว่าคนข้างห้องของเธอไม่ค่อยอยู่นี่นา รายนั้นตั้งแต่วันที่เจออยู่ซูเปอร์มาเก็ต ก็ไม่เห็นว่าเขาจะกลับมาที่นี่เลย ที่รู้เพราะเห็นตรงช่องจอดรถต่างหาก ไม่ได้สนใจเลยสักนิด แต่เธอคงลืมไปว่าผนัง