All Chapters of DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์: Chapter 61 - Chapter 70

โรงพยาบาลแอล8.45 น. เธอหันไปมองคนข้างกายที่นั่งทำหน้าบูดบึ้งและไม่สบอารมณ์อย่างไม่เข้าใจ พามาแล้วก็เรื่องมากจะเปลี่ยนโรงพยาบาล ทั้งที่บริเวณเท้าของเขามันเริ่มบวมแดงเหมือนเลือดคั่งแล้ว น่าจะเจ็บมากแต่มาถึงก็อิดออดไม่ยอมบอกประวัติส่วนตัวกับพยาบาลจนเธอต้องถลึงตาใส่“เจ็บมากเหรอ?” เพราะเขาเอาแต่ทำหน้ามืดครึ้ม เธอเลยเอ่ยถาม“ไม่” คิลล์ปรายตามองก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดอก ท่าทางเหมือนไม่ได้เจ็บอย่างปากว่า แต่กลับเอนตัวมาพิงเธออีกแล้ว“นี่ นั่งดี ๆ ได้ไหมเล่า” มือบางรีบดันไหล่ของเขาออกห่าง“เธอไม่เคยเรียนทฤษฎีโลกเอียงหรือไง” ดาน่าถลึงตาใส่คนหน้ามึนทันที โลกเอียงเพราะมันมีแรงดึงดูดมหาศาล ส่วนคนมวลเท่ามดจะมาเอียงแบบนี้ได้ยังไงกัน“ไม่อยากพูดด้วยแล้ว เพราะนายพูดไม่รู้เรื่อง”“เธอต่างหากพูดไม่รู้เรื่อง ฉันบอกจะเปลี่ยนโรงพยาบาลก็ดื้อ”“ก็มันใกล้คอนโดมากที่สุด อีกอย่างที่นี่ไม่ดีตรงไหนในเมื่อนายบาดเจ็บ ถึงมือหมอไวที่สุดก็ดีแล้ว” เธอไม่อยากจะต้องมานั่งรู้สึกผิดหรอกนะ ทั้งที่เขาบุกรุกเข้าห้องของเธอ เหตุการณ์เมื่อวานว่าน่ากระอักกระอ่วนแล้ว วันนี้มันยิ่งกว่าเพราะทำตัวโฉดชั่วมากแต่

“แฟน ? เฮอะ รถแฟนในอนาคตเธอต้องขับเครื่องv10 อย่างคันนี้กระจอกไป” คิลล์ยกยิ้มมุมปากพลางมองหน้าดาน่าอย่างล้ำลึก เมื่อจ้องมองเข้าไปยังนัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนภาพของเธอ นั่นยิ่งทำให้เธอนิ่งไป เพราะแววตาของเขามันร้อนแรงยิ่งกว่าลาวาร้อนพร้อมปะทุเสียอีกดาน่ารีบปรับสีหน้าก่อนจะเบะปาก แล้วรีบหันไปมองถนนหนทางข้างหน้า แทนที่จะสนใจคิลล์ที่กำลังจ้องมองมาอาคารปฏิบัติการวิศวกรรมยานยนต์ วันนี้ช่วงบ่ายที่ช็อปวิศวกรรมยานยนต์ค่อนข้างเนืองแน่น เพราะนอกจากจะมีนักศึกษาปีสูงอย่างปี 3 และปี 4 อย่างยานยนต์แล้ว ยังมีบรรดาปี 1 จากสาขาวิศวกรรมโยธามาเรียนวิชากลศาสตร์วิศวกรรมที่ช็อปยานยนต์ด้วยเพราะอาจารย์ประจำวิชานี้ เป็นอาจารย์ในภาควิชาวิศวกรรมยานยนต์ ดังนั้นจึงเปิดห้องเรียนที่อาคารปฏิบัติการที่นี่ บริเวณด้านหน้ามีโต๊ะนั่งเรียงรายเต็มไปหมด และมีนักศึกษาหลายคนจับจองทั้งเสื้อช็อปสีดำ หรือแม้แต่เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่เป็นสีประจำภาควิชาวิศวกรรมโยธาแม้ว่าระบบการรับน้องจะมีการรับเสื้อช็อปด้วย แต่ในภายหลังบรรดารุ่นพี่เล็งเห็นว่า ปีหนึ่งมีวิชาเกี่ยวกับการปฏิบัติการและต้องเรียนในช็อป จึงให้รุ่นน้องสามารถใ

แม้ไม่รู้เรื่องราวอะไรแต่ที่แน่ ๆ มีล่าฟันธงได้ว่าทั้งสองต้องมีซัมติงกันแน่นนอน เพราะจากที่รู้จักดาน่ามา รายนี้แม้นิสัยดีแต่ก็ไว้ตัวอยู่สักหน่อย ถ้าไม่ได้รู้สึกชอบจะชัดเจนตัดความสัมพันธ์ เหมือนตอนคุยกับพายุพอไม่ใช่ก็แยกย้าย ส่วนรุ่นพี่คนนั้นมีล่าคิดว่าอีกฝ่ายก็ต้องชอบเพื่อนเธออยู่ไม่น้อยแน่นอน“ตลก เป็นแค่ของเล่นแต่คาดหวังว่าเขาจะเห็นหัว” รินที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันหาจังหวะอยู่นานก็เอ่ยขึ้น พวกเธอต่างก็แค้นดาน่ามาตั้งแต่วันงานที่สการ์เฟสแล้ว จนกระทั่งอีกฝ่ายเข้ามหา’ลัย พวกรินพยายามหาทางกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เสมอ แต่อีกฝ่ายก็เหมือนจะไม่สนใจ ยิ่งมีข่าวกับรุ่นพี่วิศวะยานยนต์ พวกรินจึงไม่กล้าลงมืออะไรมาก จะมีก็แค่ใส่ไฟกับเรเน่“นั่นสิ มีบางคนฝันกลางวันอยู่แน่ ๆ” เพื่อนในกลุ่มรินหัวเราะเยาะ แม้แต่เฌอเอมก็เอากับเพื่อนด้วย พวกเธอต่างโกรธเกลียดดาน่ามาก และต้องการให้ดาน่าอับอายคนทั้งมหา’ลัย เหมือนที่พวกเธออับอาย“ไม่ต้องไปฟัง ของแบบนี้เห็นกันชัด ๆ ว่าเขามาตามตื้อแก” มีล่าเอ่ยเข้าข้างเพื่อน พลางกวาดสายตามองใบหน้าของรุ่นพี่ทั้งกลุ่มอย่างไม่พอใจ ส่วนคนที่โดนห

“เดี๋ยวจะทำอะไร” เธอทำหน้าตกใจเมื่อเห็นเขาทำตัวเอาแต่ใจตัวเอง นี่มันห้องของเธอนะ ทำไมเขาทำตัวเหมือนห้องตัวเองเนี่ย“จะทำให้ เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวช้า…เร็วสิ ส่วนหมาก็ไว้นี่” คิลล์ทำหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะนั่งลงกับพื้นโดยที่ยืดขาข้างที่เจ็บระนาบไปกับพื้น แล้วเริ่มลงมือทำอย่างกระแทกกระทั้นจนลูน่าถอยออกไปยืนไกล ๆ ในขณะที่ดาน่าไม่มีทางเลือกจึงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมกริบจ้องมองอาหารเม็ดที่เริ่มแหลก อย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นหมาหน้ากอลลัมเดินเข้ามายืนใกล้ ๆ และส่ายหาง“หมาตะกละ”“อะไร รอเว้ยนี่ทำครั้งแรกนะไอ้เด็ก” คิลล์เอ่ยไปเรื่อย เพราะลูน่าไม่รู้เรื่อง สายตาเอาแต่มองของกิน“เดี๋ยวได้กิน” เขาไม่รู้จะพูดอะไรเลยตอบแข็งทื่อ ก่อนจะหลุดขำเมื่อลูน่าของเธอทำจมูกฟุดฟิดไปอีกทาง แต่สายตากลับเหลือบมองอาหารในครก ดูเป็นหมาย้อนแย้งแปลก ๆ และท่าทางดูตะกละมากเขาจึงรีบตำก่อนจะเทใส่ถาด ดาน่ากลัวคนอารมณ์ร้ายแบบคิลล์จะตีลูน่า จึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นกางเกงขายาวเท่ ๆ กับเสื้อกล้าม ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอน แต่ภาพตรงหน้าทำให้เธอต้องชะงัก คิลล

ห่างออกไปจากตรงนี้บริเวณต้นไม้ ตรงทางขึ้นสะพานของอีกฝั่งกลับมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยติดเย็นชายกมือขึ้นลูบคางเบา ๆ แล้วหันไปถามชายหนุ่มผมสีเทาที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ กัน“นั่นคงจะเป็นน่า ญาติของมึง?”“อือ” นำศึกเองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาเช่นกัน คิลล์กับน่า ดูยังไงก็ไม่น่าจะญาติดีกันได้เลยสักนิด แต่ภาพตรงสะพานกลับทำให้นำศึกแทบจะขยี้ตาตัวเอง“ไอ้คิลล์ มึงว่ามันชอบจริงหรือแค่ตบตา” และคนที่เอ่ยปากถามก็คือโชตะ ที่ยืนวิเคราะห์พฤติกรรมของคนทั้งคู่“กูไม่รู้ รู้แค่ว่ามันไม่เหมาะกับน่า” นำศึกตอบอย่างที่ใจคิด นั่นทำให้โชตะแค่นเสียงเย็น“แล้วใครเหมาะไอ้ทัพ หรือว่ามึง?” เจ้าของเรือนผมสีเทาได้ยินดังนั้นจึงตวัดสายตาใส่โชตะทันที แต่อีกฝ่ายกลับยกยิ้มเย็น“กูไม่ได้ชอบน่า นั่นน้อง”“อาฮะ ถ้าอย่างนั้นก็รอรับน้องเขยด้วยแล้วกัน”“!!!”“เพราะกูว่าคิลล์ชอบจริง ๆ” โชตะเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมบรรดาคนชุดดำ ที่คอยตามประกบเมื่อต้องทำงานช่วยตระกูล ทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มเรือนผมสีดำ ที่ยืนมองคนทั้งสองเดินลงจากสะพานไปอย่างคิดไม่ตก นำศึกรู้ดีว่าคิลล์นั้นบ้าบิ่นแค่ไ