All Chapters of DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์: Chapter 71 - Chapter 80

“มึงไม่ใช่พ่อ” คิลล์เอ่ยลอดไรฟันก่อนจะพยายามใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่หน้าท้องของไคลล์ แต่อีกฝ่ายใช้มืออีกข้างสกัดไว้ได้“แต่กูเป็นพี่มึงต้องฟัง!” ไคลล์ใช้ชอบใช้สถานะพี่ชายกับเขาเสมอ ซึ่งคิลล์ไม่ชอบ เพราะเกิดพร้อมกันเขาไม่อยากเป็นรองใคร“มึงทะเลาะกับเมียมาใช่ไหม” ขืนไม่ยอมปริปากคงได้วางมวยกันจริง ๆ ไคลล์จึงล็อกคอคิลล์จากข้างหลังพลางเอ่ยถามเสียงเย็น“ไม่เสือก!” คิลล์เองก็ตอบกลับเสียงเข้ม ทำให้ไคลล์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ทำไมน้องชายคนนี้มันถึงได้ดื้อนัก“กูต้องเสือกไม่งั้นมึงได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่ มึงคิดว่าจะมีใครทนคนนิสัยแบบนี้มึงได้เหรอ กูกล้าฟันธงได้เลยว่าที่ทะเลาะกันเพราะมึงมันห้าวตีน อยากจะเจอคู่อริใช่ไหม?”คิลล์นิ่งไปทันทีที่ได้ยินไคลล์เอ่ยออกมาราวกับตาเห็น เขาทะเลาะกับเธอจริง ๆ และยังโดนไล่ตะเพิดออกมา ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรให้สักนิด แต่เมื่อนึกถึงสายตาของดาน่าในตอนนั้นนอกจากความโกรธมันก็มีบางอย่างซ่อนอยู่พอได้มาทบทวนจริง ๆ เขากลับหายใจไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ และวูบโหวงที่กลางอกถ้าโดนเกลียดขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะทำยังไงกัน เขารู้ว่าชอบเธอดังนั้นจึงคิดว่าความรู้สึกของตัวเองมันมากและมีค่าพอที

คีตะเอ่ยลอดไรฟันอย่างโมโห พลางยืดตัวขึ้นประจันหน้ากับคิลล์ เป็นจังหวะที่พายุยืดตัวขึ้นด้วยเช่นกันแต่ใครจะคิดว่าวายร้ายแห่งวิศวกรรมยานยนต์จะพิษสงเยอะขนาดนี้ เพราะเมื่อพายุเงยหน้าขึ้นมา วัตถุบางอย่างของคิลล์ก็ลอยมากระแทกศีรษะเสียแล้ว ทำให้พายุเสียการทรงตัวหงายหลังล้มลงบนโซฟา“โอ๊ย!”คิลล์ยกยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเดินเข้ามาอย่างไม่ไว้หน้าใครแม้แต่สังขารตัวเองไม่ให้ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการหาเรื่องคนแม้แต่น้อย คิลล์เดินไปคว้าเอาไม้เบสบอลก่อนจะเดินมาหาพายุ เขาใช้ไม้เบสบอลเชยคางของมันขึ้นมาให้สบตากับเขา“ไง ได้ข่าวว่าอยากตีท้ายครัวกูงั้นเหรอ?”“เฮอะ” พายุยกมือขึ้นปัดไม้เบสบอลก่อนจะแค่นหัวเราะ“ตีท้ายครัวอะไรกัน กูกับน่าคบกันมาก่อนเธอจะเจอมึงอีก” ประกายนัยน์ตาของคิลล์ร้อนระอุไม่ต่างกับลาวาที่พร้อมปะทุ เขาสะกดกลั้นความเดือดดาลไว้ก่อนจะยกยิ้ม และหวดไม้เบสบอลใส่พายุจนอีกยกมือและแขนขึ้นมาปัดป้องผลัวะ !ผลัวะ !ผลัวะ“มึงไม่เคยตายกูพอจะรู้ ดังนั้นถ้ายังพล่ามเรื่องไร้สาระออกมาอีกกูไม่เกี่ยงที่จะพามึงทัวร์นรก!”“เฮ้ยคิลล์มึงจะเกินไปแล้วนะ” คีตะเห็นเพื่อนโดนหวดไม่ยั้งแบบนั้นก็ตวาดใส่ตัวร้ายเสียงกร้าว ใบ

“ยัยน่า!” หญิงวัยกลางคนร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อถูกสวมกอดจากด้านหลัง เมื่อเอี่ยวตัวไปมองก็เห็นใบหน้าแสนทะเล้นของลูกสาวคนเล็กอย่างดาน่าเพราะไม่เคยต้องห่างกันนานขนาดนี้ เดียร์น่าจึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับลูกสาว ก่อนจะยกมือประคองใบหน้าที่ผสมผสานระหว่างเธอกับสามีขึ้นมาแล้วหอมแก้มลูกฟอดใหญ่อย่างคิดถึงฟอด“คิดถึงลูกมาก”“หนูก็คิดถึงแม่มาก ๆ พ่อด้วย” ดาน่าเอ่ยอย่างสดใสพลางกอดรอบเอวของแม่ไว้แน่น หางตาเหลือบไปเห็นคุณวาโยกำลังเดินตามเข้ามาในครัว เพราะกลัวจะมีคนแก่น้อยใจเธอจึงต้องบอกคิดถึงพ่ออีกรอบ“แม่เอาของขนมมาฝากลูกเยอะแยะเลยนะ ดูสิทิรามิสุของโปรดลูกแล้วก็ชีสเค้กกับสตอเบอร์รี่ลูกใหญ่ ๆ ของเดวา” เธอมองแม่นำเสนอของฝากอย่างมีความสุข จึงเผลอยิ้มจนตาหยี“แต่ต้องกินข้าวก่อนกินของหวาน” พ่อเอ่ยเสียงเข้มเมื่อได้ยินแม่ลูกคุยกันเรื่องขนมของหวาน ดาน่าจึงหัวเราะเบา ๆ แต่อยู่ดี ๆ เธอก็หุบยิ้มลงพลางหลุบตามองของหวานตรงหน้า คำพูดของพ่อทำให้เธอนึกไปถึงใครบางคนขึ้นมา หลังจากเราไปทานอาหารที่ร้านแม่เขาวันนั้น คิลล์ก็มากินอาหารด้วยประจำ เราแบ่งปันเรื่องอาหารกันอยู่เสมอและคำพูดติดปากของคิลล์ก็คือ ‘กิน

เขาตัดสินใจพิมพ์ถามที่อยู่ในตอนนี้ เพราะในใจกระวนกระวายเหลือเกิน เขาอยากเจอเธอและอยากพูดที่อย่างที่มันติดค้างอยู่ในใจ ไม่อยากจะพิมพ์ออกไปโดยที่แม้แต่หน้าก็ยังไม่ได้เจอเลยด้วยซ้ำดาน่า : ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนายคิลล์ : แต่ฉันมีอะไรที่อยากจะบอกเธอคิลล์ : เพราะรู้สึกมากเลยไม่อยากหายไปจากชีวิตเธอ และฉันมีวิธีมากมายที่จะเจอเธอ แต่ก็เพราะเธออีกฉันเลยต้องถาม ดาน่าที่กวาดสายตาอ่านข้อความของคิลล์ถึงกับถลึงตาใส่เขา คนบ้านี่คิดจะทำอะไรกันแน่ ที่จริงเธอตั้งใจเมินข้อความของคิลล์ตั้งแต่วันนั้น ผ่านมาห้าวันและได้ตกตะกอนกับตัวเองแล้วเลยกดเข้ามาในแชต เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาทักมา เธอเลยตอบกลับข้อความ ที่จริงแล้วเธอเป็นคนที่ชัดเจนพอสมควร ดังนั้นในเมื่อเขาอยากจะเจอเธอก็จะให้เจอ แต่ว่ามันก็ไม่ง่ายอย่างนั้นแน่นอน“ทำอะไรน่ะเล่นแต่โซเชียลทั้งวัน”“พ่อ” ดาน่าเอ่ยเสียงแผ่วเมื่อได้ยินเสียงทักทายของพ่อ เธอกำลังหาทางจัดการคิลล์อยู่พอดีเลย อยากเจอมากสินะถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องยอมรับความเสี่ยงสักเล็กน้อย“พ่อมาพอดีเลยหนูมีอะไรจะบอกค่ะ” ดาน่ายิ้มหวานอย่างน่ารัก แต่กลับทำให้คนเป็นพ

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมใบหน้าแสนคุ้นเคยกำลังโน้มเข้ามาใกล้ คิลล์มองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับวาววับและเปล่งประกายเมื่อเห็นตัวคนที่ไม่เจอกันตั้งห้าวัน ความรู้สึกในตอนนี้ทั้งตื่นเต้นระคนยินดี แม้ว่าอีกใจจะหวาดกลัวสายตาแสนเกลียดชังก็ตาม คิลล์ยกมุมปากขึ้นเมื่อกี้เขาเดินตามป๊าเข้ามาในห้องรับแขก แต่สายตาเอาแต่กวาดมองหาคนตัวเล็ก เมื่อเจอก็พุ่งตรงมาทันที ก่อนจะคุกเข่าข้างเดียวตรงหน้าโซฟา และดีดนิ้วใส่หน้าผากมนเพื่อเรียกสติ“นาย…” ดาน่าจ้องมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ เขาไม่เห็นสองคนนั้นที่จะเขมือบกันเหรอ ถึงได้เดินดุ่ม ๆ ตรงมาหาเธอไม่สนใจใคร“คิดถึง...” คิลล์ที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าดาน่าเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้ก้อนเนื้อในอกของเธอเต้นกระหน่ำ ใบหน้ายังคงตื่นตะลึงเพราะการกระทำอันอุกอาจของคิลล์ และยังโดนหมัดฮุกด้วยคำว่า ‘คิดถึง’ นี่อีก หมอนี่มันร้ายจริง ๆ“เฮ้ย! ไอ้เด็กหน้าชั่วลูกมึงนี่เอง ถอยออกมาจากลูกสาวฉัน” วาโยที่เอะใจกับการมาของต้าร์ ก็หันไปมองยังที่นั่งของลูกสาวทันที เมื่อเห็นชายหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ใกล้ดาน่า ก็เบิกตากว้างก่