Todos los capítulos de ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Capítulo 101 - Capítulo 110

หลี่หยวนหยวนจำต้องออกจากหมู่บ้านเพื่อไปดูแลกิจการร้านค้าในเมืองเฉินม่ายในช่วงที่สองผีพี่น้องต้องไปเมืองหลวง นางจึงต้องฝากลูกสองคนไว้ให้ซุนมามากับไป๋เยว่ดูแล ชิวต้าซานจัดยอดฝีมือหลายสิบคนรายล้อมรอบเรือนให้คอยดูแลความปลอดภัย “คุณหนู ท่านสบายใจได้ ข้าเรียกสี่ปีศาจมาคอยดูแลลูกๆ ของท่านแล้ว” “สี่ปีศาจ เหตุใดฟังดูน่ากลัวนัก” “ท่านอย่าได้กังวล พวกเขาทั้งสี่ แม้จะเคยอยู่พรรคมารแต่ก็เป็นจอมยุทธ์ที่รักษาคำมั่น วรยุทธ์ของพวกเขาร้ายกาจมาก โชคดีของท่านที่พวกเขาเดินทางมาละแวกนี้พอดี ข้าจึงได้ขอความช่วยเหลือให้พวกเขามาดูแลเจ้าก้อนแป้งของท่าน” สี่ปีศาจที่ชิวต้าซานเล่าฟังดูแล้วน่าจะเป็นจอมยุทธ์ร่างสูงใหญ่ หนวดเครา รุงรัง แต่บุคคลทั้งสี่ที่ปรากฎตัวต่อหน้าหลี่หยวนหยวนกลับเป็นหญิงสาวแรกรุ่นราวสิบห้าปีรูปร่างผอมบาง สวมเสื้อผ้าอย่างชาวบ้านทั่วไป ที่น่าตกใจคือ พวกนางทั้งสี่คนหน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออก “นี่หรือ สี่ปีศาจที่เจ้าว่า พวกนางเป็นฝาแฝดกันหรือ” หลี่หยวนหยวนมองสตรีทั้งสี่อย่างสำรวจตรวจตรา อึดใจหนึ่งก็หันไปหาชิวต้าซาน ชิวต้าซานหัวเราะเบาๆ

“ข้าก็แค่คิดช่วยเหลือพานางทำธุระในเมืองแค่นั้นเอง ผู้ใดใช้ให้นางกระบิดกระบวนเล่า แค่จับแขนเอง ยังมิได้ทำอันใดสักหน่อย” “แค่จับแขนอย่างนั้นหรือ” หยางหลีเหว่ยก้าวเท้าเข้าหาอย่างมาดร้าย หวางจิ่งชูเห็นท่าทางเดือดดาลของอ๋องหยางก็รีบถอย “นางเป็นแค่หญิงชาวบ้าน ท่านอ๋องจะโกรธอะไรนักหนา" “ใช่ที่ไหน! หญิงผู้นี้เป็นพระชายาของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์จะแตะต้องนางแม้แต่ปลายเส้นผม” เสียงของอ๋องหยางดังก้องไปทั่วบริเวณชาวเมืองที่ยืนมุงอยู่ได้ยินเต็มสองรูหูถึงกับตะลึงแล้วร้องฮือขึ้นพร้อมกัน “พระชายา!”“นี่น่ะหรือ พระชายาที่มาจากเมืองหลวง” คนผู้หนึ่งร้องขึ้น “ช่างงดงามจริง!” คนที่เหลือพากันร้องเอะอะอยากเห็นหน้าพระชายาของอ๋องหยางให้ชัดๆ ที่ผ่านมาเคยได้ยินเพียงข่าวลือว่าอ๋อง หยางนำพระชายาคนงามมาจากเมืองหลวง หวางจิ่งชูถึงกับตาเหลือก “พระชายา! นางน่ะหรือพระชายาของท่าน” เขาหันกลับไปมองหลี่หยวนหยวนแล้วเบือนหน้ากลับไปหาอ๋องหยาง “ท่านกับนางหย่าขาดกันไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดนางจึงยังอยู่ที่นี่” คราวนี้ชาวบ้านชาวเมืองที่ยืนอยู่รอบๆ ก็ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ก

รองตุลาการเห็นชาวบ้านด้านนอกส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จึงยกมือหยุดการพูดของเจ้าทุกข์ “เจ้าหยุดก่อน รอสักครู่ ข้างนอกมีเหตุไม่สงบ” หยางไท่เฟยเดินแหวกผู้ชนเข้ามา ทุกคนในศาลลุกขึ้นทำความเคารพ หยางหลีเหว่ยลุกขึ้นไปประคองมารดาให้มานั่งแทนที่ตน เจ้าหน้าที่ศาลนำเก้าอี้ตัวใหม่มาให้อ๋องหยางนั่งเคียงข้างหยางไท่เฟย “รองตุลาการเสิ่น เชิญทำหน้าที่ต่อได้” อ๋องหยางเอ่ยอนุญาต เสิ่นต้าฝูจึงหันไปซักไซ้บิดาและมารดาของสตรีที่ต้องสิ้นชีพเพราะหวางจิ่งชูต่อ “วันนี้มีทั้งหวางไท่เฟย และท่านอ๋อง เจ้าไม่ต้องกังวลสิ่งใด เล่าความจริงมาเสียให้หมด” คำบอกเล่าของสองสามีภรรยาทำให้ผู้คนทั้งหมดในศาลสะเทือนใจยิ่ง บุตรสาวของพวกเขาอายุสิบหกปี มีรูปร่างหน้าตางดงาม นางติดตามญาติสนิทมาซื้อของในตลาดตะวันออก และเคราะห์ร้ายที่ได้พบหวางจิ่งชู “คุณชายใหญ่หวางต้องการให้นางติดตามไปอยู่ในจวน ทว่าบุตรสาวของข้าปฏิเสธ นางมีคนรักอยู่แล้ว กำลังจะหมั้นหมายกัน ทว่าคุณชายใหญ่กลับไม่ฟัง ตามออกไปฉุดคร่านางถึงทางกลับตำบล ซ้ำยังส่งคนไปข่มขู่ข้าน้อยสองสามีภรรยาถึงบ้าน ผ่านไปสองวันกลับให้คนนำศพนาง

ไม่เพียงแต่ตัดสินโทษหวางจิ่งชูให้ต้องโทษประหาร ทว่าหวางฮูหยินที่พาบ่าวรับใช้ไปข่มขู่ครอบครัวเจ้าทุกข์ก็ถูกตัดสินโทษโบยหนึ่งร้อยครั้ง “บ้าแล้ว! คนพวกนั้นยอมรับเงินของข้าเองนะ” หวางฮูหยินกรีดร้องพร้อมทั้งชี้นิ้วกราดไปยังครอบครัวของเจ้าทุกข์ทั้งหมด ปัง! “เจ้าอ้างอำนาจของสามีช่วยบุตรชายข่มเหงรังแกชาวบ้าน สมควรจะถูกโบยตามกฎหมาย” รองตุลาการเสิ่นน้ำเสียงแข็งกร้าวตุลาการหวางสิ้นสติหงายหลังลงไป เจ้าหน้าที่สองคนรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ“ประคองท่านตุลาการไปพักห้องรับรอง เรียกหมอมาดูอาการด้วย” เสิ่นต้าฝูร้องสั่งการ เขาหันไปมองหวางจิ่งชูที่โผเข้าไปกอดมารดาเอาไว้แน่น “นำตัวสองแม่ลูกไปขังคุก” หวางฉินหยุนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าวุ่นวายก็แสร้งเป็นลมล้มลงไปอนุฉินร้องโวยวายขณะประคองบุตรสาว “ฉินหยุน! เป็นอันใดไปลูก ทำใจดีๆ ไว้นะ”หวางฮูหยินหายจากอาการตะลึงก็ร้องไห้โฮ “นายท่าน! ช่วยข้าด้วย” นางร้องดิ้นรนคิดจะสะบัดตัวจากเจ้าหน้าที่ศาลตรงไปหาตุลาการหวาง“ท่านแม่! หากถูกโบยร้อยครั้ง ท่านคงไม่ไหวแน่ๆ” หวางจิ่งชูร้องออกมา เขาคาดไม่ถึงว่าตนเองจะเป็นเหตุให้มารดาต้องมารับโทษรุนแรง...

“น่าจะเป็นเช่นนั้น บางทีอ๋องหยางอาจจะกำลังคิดหลอกให้สกุลเหยียนออกมาแสดงตัว” ชิวต้าซานที่ยืนฟังอยู่เยื้องไปด้านหลังหลี่หยวนหยวนขมวดคิ้ว ในใจของนางกำลังคิดว่าจะเก็บเรื่องชายารองหวางไปถามเฉาเฟิง หนานกงโจวอุ้มหลานแฝดสลับกันไปมาอย่างมีความสุข เขาหยอกเย้าเด็กทั้งสองอย่างอารมณ์ดี “จริงสิ ข้ามีข่าวดีจะบอก อีกไม่นานข้าจะได้ไปประจำการอยู่ที่เมืองหลวงแล้วนะ” “เอ๋! เพราะเหตุใด” หลี่หยวนหยวนที่กำลังมองหนานกงโจวอุ้มบุตรชายของตนรู้สึกตื่นเต้น อีกไม่นานนางก็ต้องกลับเมืองหลวงแล้ว “ทางราชสำนักต้องการให้ข้าไปช่วยดูแลความสงบเรียบร้อยในเมืองหลวง อันที่จริงสายข่าวของข้าบอกว่าระยะนี้เสนาบดีชุยแผ่อิทธิพลเข้าไปในสำนักมือปราบมากเกินไป ฮ่องเต้ทรงกังวล จึงอยากให้ข้าเข้าเมืองหลวง น่าจะเพื่อคานอำนาจกับคนของเสนาบดีชุย” หนานกงโจวอมยิ้ม “ใกล้จะครบปีแล้ว คุณหนูเองก็จะกลับเมืองหลวงมิใช่หรือ” “จริงด้วย ใกล้ครบตามสัญญาแล้ว” หนานกงโจวมองเด็กน้อยสองคนแล้วยิ้มอ่อนๆ “เรื่องเด็กสองคนนี้ ไม่ต้องกังวล ข้าจะหาวิธีพาพวกเขาเข้าเมืองหลวงเอง ค่อยไปแจ้งเกิดที่นั่น”