Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

กลุ่มคนที่เดินออกจากม่านบังตาด้านในร้านดูสะดุดตายิ่งนักเพราะคนที่เดินนำหน้าล้วนมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่น ผู้คนส่งเสียงฮือฮาทำให้หยางไท่เฟยต้องหันไปมอง “พวกเขาคือผู้ใดหรือ” “เรียนไท่เฟย น่าจะเป็นคุณชายใหญ่กับคุณชายรองสกุลชิวเจ้าค่ะ เห็นว่าเป็นคหบดีจากถิ่นอื่นย้ายมาตั้งรกรากที่เฉินม่าย เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมเจี๋ยเชิ่งกับโรงน้ำชาจาเรอเจ้าค่ะ” “หือ ร่ำรวยถึงเพียงนั้นเชียว” หยางไท่เฟยมองตามหลังคนกลุ่มใหญ่ “เจ้าค่ะ คฤหาสน์สกุลชิวเพิ่งซื้อต่อมาและตกแต่งใหม่ ได้ยินว่าโอ่อ่าพอๆ กับจวนอ๋องเลยทีเดียว” “หยุนมามา ข้ายังไม่ได้ให้เจ้าสืบข่าว เหตุใดจึงได้รู้ละเอียดนักเล่า” “ข้าไปตลาดเมื่อหลายวันก่อน ได้ยินคนในตลาดพูดกันเรื่องนี้กันทั้งถนนทีเดียวเจ้าค่ะ เมืองเฉินม่ายมีคหบดีหน้าใหม่มาปักหลักอยู่ทั้งที คนทั้งเมืองก็ย่อมสนใจเป็นธรรมดาเจ้าค่ะ” “เอ นั่นใต้เท้าหนานกงมิใช่หรือ” หยางไท่เฟยยังนึกเคืองสกุลหนานกง น้ำเสียงของนางขณะเอ่ยถึงหนาน กงโจวจึงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “ใช่เจ้าค่ะ”หยุนมามารู้ว่านายหญิงของตนไม่พอใจที่หนานกงโจวเป็

“เรือนนอนของท่านอ๋องปรับปรุงทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ซุนมามาเข้ามาเชิญด้วยความนอบน้อม อ๋องหยางเหลือบมองอดีตภรรยาที่นอนอยู่บนเตียงแวบหนึ่งแล้วก็สะบัดหน้าออกจากห้องไป ครั้นได้เห็นเรือนนอนของตนที่มีสภาพเหมือนใหม่ก็ตกตะลึง หยางหลีเหว่ยไม่คิดว่านางจะยอมควักเงินส่วนตัวออกมาซ่อมแซมเรือนนอนของเขาด้วย ‘นางไม่ได้คิดจะอยู่เมืองเฉินม่ายแต่กลับยอมใช้เงินส่วนตัวเพื่อซ่อมแซมบ้านเก่าแห่งนี้ เพราะเหตุใด’ กุนซือเฉาเดินตามหลังอ๋องหยางเข้ามา “ท่านอ๋อง ท่าทางของท่านเหมือนกำลังสงสัยนะ” หยางหลีเหว่ยเบือนหน้ามาหากุนซือคู่ใจ “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าบ้านเก่าของข้าได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมเสียจนเหมือนใหม่ นางกล้าเอาเงินทองออกมาใช้ ไม่กลัวจะสิ้นเปลืองหรือไร” เฉาเฟิงนิ่วหน้า “บางที คุณหนูหลี่อาจจะมีเงินมากก็ได้นะ หรือไม่ นางก็อาจจะเป็นคนใช้จ่ายมือเติบ” “ข้าไม่เคยเห็นนางใช้จ่ายมากๆ มาก่อน เจ้ารู้หรือไม่ว่านางไปเอาเงินมาจากที่ใด” “มิใช่ว่าสินเดิมสกุลหลี่มีมากหรือ” อ๋องหยางส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยสนใจดูรายการสินเดิมของ

ชิวต้าซานกลับถึงบ้านเก่าสกุลหยางได้สักพัก มือปราบผู้หนึ่งก็ควบม้ากระหืดกระหอบเข้ามาแจ้งข่าวแก่อ๋องหยาง “ไฟไหม้อย่างนั้นหรือ ไม่ได้การ ข้าต้องรีบไปดู” หยางหลีเหว่ยหันซ้ายหันขวา “เจิ้งตู้ เจ้าเห็นกุนซือเฉาหรือไม่ ตั้งแต่ข้าตื่น ยังไม่เห็นเขามาเสนอหน้าเลย” “ข้าเห็นเขาควบม้าออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเลยขอรับ ร้องเรียกก็ไม่ทัน” “หือ...จะไปไหน เหตุใดไม่แจ้งกับข้า” อ๋องหยางบ่นไม่ทันขาดคำ กุนซือเฉาก็เดินเข้ามา “ในเมืองเกิดไฟไหม้ ข้ากำลังจะกลับไปดู ตามหาเจ้าอยู่พอดี” “เอ่อ! ขอข้ากินอะไรสักหน่อยรองท้องได้หรือไม่” สีหน้าของเฉาเฟิงไม่สู้ดี เขาคิดจะเกลี้ยกล่อมให้ท่านอ๋องไม่ต้องไปดู แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะพูดอย่างไรดี “ได้สิ” หยางหลีเหว่ยหันไปหาสาวใช้ “เจ้าไปหาของกินมาให้กุนซือเฉาที” รออยู่ไม่กี่อึดใจ อาหารร้อนๆ ก็มาวางตรงหน้า เฉาเฟิงที่ควบม้าตามชิวต้าซานออกไปตั้งแต่เช้ามืด ได้ดื่มเพียงน้ำไม่กี่อึก เพิ่งรู้สึกว่าตนหิวอย่างมาก เขาก้มหน้าก้มตาคีบอาหารใส่ปาก “เบาๆ หน่อย เจ้าทำยังกับไปออกรบแล้วไม่ได้กินอาหารเป็นวันๆ”

หยางหลีเหว่ยได้ยินสิ่งที่เฉาเฟิงรายงาน สีหน้าก็อึม ครึมลงไปห้าส่วน “ส่งคนไปสืบเรื่องสกุลชิวที่เมืองหลวงดูที บางทีพวกเขากับคุณหนูหลี่อาจจะเคยรู้จักกันมาก่อน” “ขอรับ ข้าจะส่งม้าเร็วไปแจ้งคนของเราในเมืองหลวง” “แล้วเรื่องหนานกงโจวเล่า หลังจากที่เรากลับมาแล้ว เขาไปบ้านเก่าของข้าหรือไม่” เฉาเฟิงเลิกคิ้ว เขาไม่คิดว่าอ๋องหยางจะใส่ใจเรื่องนี้ “เช้าวันต่อมา เขาเข้าไปเยี่ยมคุณหนูหลี่อยู่ราวหนึ่งชั่วยามก็กลับเฉินม่าย” หยางหลีเหว่ยขมวดคิ้ว “พวกเขาไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อใด ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นหนานกงโจวจะไปมาหาสู่กับนาง นางเองก็ไม่เคยพูดถึงคนผู้นี้แม้สักครึ่งคำ” ในเมื่ออ๋องหยางเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ เฉาเฟิงก็รู้ว่าตนเองควรจะส่งคนไปสืบเบื้องหลังสักหน่อย บางทีท่านอ๋องยังไม่เลิกระแวงหนานกงตู้ที่เคยพบปะเป็นการส่วนตัวกับเสนาบดีชุย หากว่าหนานกงโจวเคยพบกับหลี่หยวนหยวนมาก่อน เป็นไปได้ว่าคนทั้งหมดอาจจะรวมหัวกัน ในฐานะบุรุษผู้กุมชะตากรรมของสกุลหยาง หยางหลีเหว่ยไม่อาจจะปล่อยสิ่งใดให้เล็ดลอดสายตา เขาไม่ได้รู้จัก หลี่หยวนหยวนดีพอ ในตอนที่แต่งกับนางเป็นเ

เฉาเฟิงลงไปยืนขวางม้าของชิวต้าซานเอาไว้ “เสี่ยวชิว ข้าขอพบคุณหนูของเจ้าหน่อย” ชิวต้าซานเลิกคิ้วเล็กน้อย “ไม่เรียกข้าองครักษ์ชิวแล้วหรือ” กุนซือหนุ่มยิ้มกว้าง “เราเป็นสหายกันแล้ว ข้าอายุมากกว่าเจ้าหลายปี เรียกเช่นนี้เหมาะสมแล้ว” องครักษ์หนุ่มที่ปลอมตัวมา มองดูใบหน้าน่ามองของเฉาเฟิงแล้วก็อดจะให้อภัยเขาไม่ได้ จะว่าไปเฉาเฟิงก็ดูดีมากอยู่เหมือนกัน เขาไม่ใช่แนวสะโอดสะองอย่างพี่เหนือและพี่กลางของนาง แต่เป็นแนวบึกบึนอย่างทหารกล้า “ก็ได้ เชิญกุนซือเฉา” เฉาเฟิงเดินไปใกล้หน้าต่างรถม้า “คุณหนูหลี่ ท่านอ๋องเชิญท่านไปพูดคุยที่รถม้า” หลี่หยวนหยวนใช้มือปัดม่านหน้าต่างให้เปิดขึ้น นางยื่นหน้าออกมา “ไม่ได้หรอก ข้ายังไม่หายดี ต้องรมด้วยสมุนไพรอยู่ในรถม้าคันนี้ ท่านไปเรียนท่านอ๋องให้ทีว่า หากต้องการพูดคุยสิ่งใดก็ขยับรถม้ามาเทียบกับข้าได้” ครั้นเฉาเฟิงกลับไปบอกกล่าวต่อหยางหลีเหว่ย เขาก็พยักหน้ารับแล้วเป็นฝ่ายลงจากรถม้า ไป๋ซวงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างรถม้ารีบยอบกายคารวะ “ท่านอ๋องเจ้าคะ บนรถม้ามีแต่กลิ่นสมุนไพรเกรงว่าท่านอ๋องจะทรงท