Todos los capítulos de ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Capítulo 121 - Capítulo 130

หลี่หยวนหยวนสั่งให้คนนำป้าย ‘บ้านสกุลหลี่’ ที่ซุ้มหน้าบ้าน และนางก็กลายเป็นเจ้าบ้านหญิงคนแรกในย่านนั้น “คุณหนูเจ้าคะ ในที่สุด ท่านก็แยกบ้านได้เสียที” ไป๋ซวงยิ้มกว้าง “แน่นอน วันหน้าข้าไม่ต้องทำตามความต้องการของผู้อาวุโสในบ้านอีกแล้ว” หลี่หยวนหยวนยิ้มกว้าง “การหย่าก็มิได้เลวร้ายเสมอไป หากว่าข้ามิได้เป็นสตรีที่ถูกหย่าขาดก็คงไม่อาจจะตั้งบ้านของตนเองได้” ในช่วงที่ผ่านมา นางได้ศึกษากฎหมายของแคว้นนี้จึงได้รู้ว่าสตรีที่เคยแต่งงานสามารถเป็นเจ้าบ้านเองได้ “แต่ว่าบ้านสกุลหลี่ยังขาดพ่อบ้านนะเจ้าคะ” ไป๋เยว่ทักขึ้น “คุณชายใหญ่ชิวหามาแต่เพียงคนทำงานทั่วไปในบ้าน แต่มิได้หาพ่อบ้านมาเตรียมไว้” หลี่หยวนหยวนพยักหน้ารับ “นั่นสิ บ้านสกุลหลี่ของข้าควรจะมีพ่อบ้านที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแล”ไป๋ซวงนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้น “คุณหนูเจ้าคะ ซูหลัวจืออย่างไรเล่า เขาเป็นคนพาพวกเราเข้าไปตลาดผี ทั้งคุ้นเคยกับท่านสามผีและคล่องงานดูแลบ้าน”ซูหลัวจือก็คือบุตรชายของผู้ดูแลบ้านเก่าสกุลหลี่ในตำบลฮวาผิง เขาช่วยบิดาดูแลบ้านเก่าสกุลหลี่มานานและยังทำงานคล่องแคล่ว “ดีเหม

ซางฮ่าวอวี่ได้รับความทุกข์ทรมานจากการเร่งรีบเดินทางของอ๋องหยางอย่างมาก ถนนไปยังเมืองจู๋หลิงถูกฝนหลงฤดูตกลงมาชะไปหลายส่วน ทำให้รถม้าที่วิ่งบนถนนขรุขระโคลงเคลงไปตลอดทาง เซียวหว่านบ่นกระปอดกระแปดอยู่สองสามครั้งก็ถูกสามีร้องตวาดจนต้องหุบปาก นางนึกโทษตนเองที่คิดผิดติดตามสามีมาเมืองจู๋หลิง หยางหลีเหว่ยพาซางฮ่าวอวี่ตรากตรำตรวจตรากองทัพตั้งแต่เช้าตรู่จรดค่ำ ทำให้ร่างกายของคุณชายใหญ่ซางเริ่มรับสภาพความยากลำบากไม่ไหวล้มป่วยลงไป “ข้าบอกคุณชายแล้วว่าเมืองจู๋หลิงทุรกันดาร ไม่ควรมาตรวจด้วยตนเอง” หยางหลีเหว่ยยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าเตียงนอนของซางฮ่าวอวี่ “ข้าเองก็มีเรื่องร้อนใจอยากเข้าเมืองหลวง เห็นทีคงต้องหาวิธีช่วยให้คุณชายตรวจตรากองทัพด้วยตนเองเสร็จทันกำหนด” ซางฮ่าวอวี่ผวา แข็งใจยกมือขึ้นชี้หน้าหยางหลีเหว่ย “อ๋องหยาง เจ้ากลั่นแกล้งหรือ คงคุมแค้นเรื่องเก่าเมื่อครั้งอยู่สำนักจิ้นอวี้สินะ” หยางหลีเหว่ยเลิกคิ้ว พลันคิดถึงช่วงที่เขาศึกษาอยู่ในสำนักศึกษาจินอวี้ในเมืองหลวงขึ้นมาได้ ปีนั้นเขาเป็นนักศึกษาใหม่ ถูกซางฮ่าวอวี่กับชุยหนิงเทียนเขม่นเอา จากน

“ถึงอย่างไร ข้าก็เป็นบิดาของพวกเขา เจ้าจะกีดกันไม่ให้พ่อลูกพบหน้ากันเลยหรือ” น้ำเสียงของหยางหลีเหว่ยเริ่มอ่อนลง บัดนี้หลี่หยวนหยวนกลายเป็นเจ้าบ้านสกุลหลี่ คฤหาสน์ที่อยู่ชั้นในของเมืองหลวง เขาไม่อาจจะถือวิสาสะบุกเข้าไปในบ้านนางได้ตามใจ “พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่” นางเอ่ยเรียบๆ “ไม่ได้อยู่ที่นี่! เจ้าเอาพวกเขาไปซ่อนไว้ที่ใด” น้ำเสียงของหยางหลีเหว่ยแข็งกร้าว “นางเป็นมารดา จะเรียกว่าซ่อนบุตรได้อย่างไร” ทุกคนหันไปมองผู้มาใหม่ หนานกงโจวย่างเท้าเข้ามาถึงหน้าประตูห้องโถงแล้ว “ใต้เท้าหนานกง! เจ้าเกี่ยวอันใดด้วย” หยางหลีเหว่ยเอ่ยถาม เขารู้สึกขัดเคืองที่คนผู้นี้สนิทสนมใกล้ชิดกับอดีตภรรยาตน หนางกงโจวทำความเคารพหยางหลีเหว่ยตามธรรมเนียม “ข้าก็เป็นพ่อบุญธรรมของเด็กทั้งสองน่ะสิขอรับ ท่านอ๋อง เช่นนี้ก็นับว่าเกี่ยวแล้วใช่หรือไม่” หยางหลีเหว่ยชะงัก หันไปมองหลี่หยวนหยวน “เจ้ากับเขาสนิทสนมกันมากเลยหรือ” “แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าได้รับความช่วยเหลือจากรองผู้บัญชาการหนานกงอยู่ไม่น้อย เช่นนั้นเขาจึงสมควรเป็นพ่อบุญธรรมของลูกทั้งสอง

“หนานกงโจว! เป็นเจ้าอีกแล้วหรือ” บุรุษชุดดำร้องขึ้น รองผู้บัญชาการสำนักมือปราบเมืองหลวงได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ยิ้มน้อยดๆ “ก็ควรจะเป็นข้าสิ เพราะเจ้าของบ้านอุตส่าห์เรียกข้ามาจับโจรลักเล็กขโมยน้อย” หนานกงโจวหันไปหาคนทั้งหมด “ลงมือทุบตีพวกเขาเลย!” ครั้นเห็นว่าตาข่ายนี้ทำด้วยวัสดุพิเศษที่ไม่อาจจะใช้กระบี่ของเขาตัดออกได้ไม่อาจจะหลุดออกไปได้โดยง่าย ซ้ำบ่าวรับใช้กับคนของหนานกงโจวก็กำลังจะทุบตีพวกตน หยางหลีเหว่ยจึงร้องออกมา“อย่า! ข้าเอง! เป็นข้าเอง!” อ๋องหยางดึงผ้าปิดหน้าลง เมื่อเห็นโฉมหน้าของหัวหน้าโจรที่บุกเข้ามาในบ้านอย่างชัดเจน หลี่หยวนหยวนก็ยกยิ้มมุมปาก“ท่านอ๋องนี่เอง ยอมทำสัญญาไม่แย่งชิงบุตร แต่คิดมาขโมยบุตร ช่างไร้เกียรติโดยแท้”“ข้า...” หยางหลีเหว่ยหน้าเสีย เขารู้แล้วว่าตนเองพลาดท่าตกหลุมพรางของอดีตภรรยา “ถึงว่า ที่ผ่านมา คนของข้าไม่เคยบุกเข้าเรือนของเจ้าได้ แต่ครั้งนี้ กลับง่ายดายนัก ที่แท้ เจ้าก็วางแผนเอาไว้แล้วนี่เอง”“ต่อให้ข้าวางแผน แต่การบุกเข้ามาก็เป็นการตัดสินใจของท่านอ๋องมิใช่หรือ” หลี่หยวนหยวนเชิดหน้าขึ้น “ข้าไปบังคับให้ท่านแอบบุกเข้ามาหรื

“พี่ว่าไงนะ นางคือจางหว่านเหรอ” หนานกงโจวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาพยายามสะกดใจไม่ให้ตนเองร้องออกมาเสียงดัง “เบาหน่อย” หลี่หยวนหยวนมองไปรอบๆ “พี่เห็นประคำหยกร้อยด้วยด้ายถักสีแดงอยู่ที่ข้อมือ ใช่แน่ๆ นั่นคือเส้นที่หายไป ท่าทางคนที่ทะลุมิติมาที่นี่ไม่ได้มีแค่เราสองคน” “ผมเห็นนางทีแรกก็คิดอยู่ว่าหน้าเหมือนจางหว่านมาก แต่นึกว่าจะเหมือนหยางหลีเหว่ยที่หน้าเหมือนหัวหน้าแผนกของพี่ แค่คนหน้าคล้าย ไม่ได้ทะลุมิติมา” “พี่ก็เหมือนกัน แต่พอเห็นด้ายแดงที่ข้อมือนางก็คิดว่าใช่แน่ๆ ด้ายแดงสองเส้นนี้ น่าจะพาเรามาที่นี่” หนานกงโจวนิ่งคิดอึดใจหนึ่ง “ในเมื่อมีด้ายแดงเพียงสองเส้น ทำไมถึงจะมีคนทะลุมิติมาได้สามคนล่ะ ไม่แน่ว่านางอาจจะแค่เก็บด้ายแดงได้นะ” “เป็นไปได้” หลี่หยวนหยวนเริ่มคล้อยตามน้องชาย “ถ้างั้นให้พี่ไปลองคุยกับนางดู” “แล้วถ้าเกิดนางเป็นจางหว่านจริงๆ พี่จะทำยังไง” หนานกงโจวจำได้ว่าจางหว่านเป็นผู้หญิงที่หยางหลีเหว่ยหัวหน้าของหลี่หยวนหยวนคบหาด้วย นับว่าเป็นศัตรูหัวใจของพี่สาวเขา “ก็ต้องถามก่อนว่า จางหว่านอยากกลับยุคปัจจุบันไหม ถ้