All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 111 - Chapter 120

“หึ! ข้าก็ต้องระวังตัวสิ” หญิงสาวเชิดหน้าน้อยๆ “ยามนี้ที่จวนอ๋องคาดโทษข้าเอาไว้ ข้าร้อนใจจะแย่” หวางฉินหยุนเบ้ปาก “เป็นเพราะพี่ใหญ่คนเดียว หากเขาไม่พูดเรื่องของข้าออกมา ข้าก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้”คุณชายรองเหยียนหรี่ตา “เป็นเพราะเจ้ามัวแต่ชักช้า หากเจ้าลงมือเร็วกว่านี้ คงไร้ช่องโหว่ให้ผู้อื่นโจมตี”เหยียนจิ้นหรานผลักดันให้นางแต่งเข้าจวนอ๋องเพราะต้องการใช้นางเป็นเครื่องมือในการล้มสกุลหยาง ส่วนตัวหวางฉินหยุนเอง พอได้เห็นอ๋องหยางเต็มตาก็นึกเสียใจที่ตนใจเร็วด่วนได้ไปกับเหยียนจิ้นหรานอ๋องหยางมีอำนาจสูงสุดในเมืองเฉินม่าย ทั้งยังรูปงามสง่า เหนือว่าเหยียนจิ้นหรานอยู่หลายขุม นางจึงแสร้งผลักเรือตามน้ำ ทำตามคำขอร้องของคนรัก‘เอาไว้วันหน้า ข้าต้องหาทางกำจัดเจ้าให้ได้เหยียนจิ้นหราน จากนั้นข้าก็จะหาทางก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งพระชายาของอ๋องหยาง’น่าเสียดาย...สิ่งที่นางคิดไว้กลับไม่เข้าใกล้ความจริง เพราะเหยียนจิ้นหรานไปคบค้ากับคนของเสนาบดีชุย ส่วนอ๋องหยางก็ยังไม่ยอมร่วมเตียงกับนางเสียที ซ้ำนางยังมาเคราะห์ร้ายถูกหวางจิ่งชูเปิดโปงต่อหน้าผู้คนอีก“พี่จิ้นหราน ข้าพยายามแล้วนะ น่าเสียดายนัก ก่อนหน้านี้ไม่กี

หยางหลีเหว่ยได้ฟังสิ่งที่องครักษ์เจิ้งรายงานก็ยกยิ้มมุมปาก “หนานกงโจว ข้านึกว่าเขาเป็นบุรุษที่ดี ที่ผ่านมา อ้างว่าไว้ทุกข์ให้กับคู่หมั้นไม่ยอมแต่งงานเสียที ที่แท้ก็เลี้ยงอนุเอาไว้นอกจวน กระทั่งมีบุตรด้วยกัน” “น่าแปลกนะขอรับท่านอ๋อง” องครักษ์ซูที่ยืนอยู่ข้างๆ นึกสะกิดใจ “น่าแปลกอันใด ซูจิ้ง” “เหตุใดใต้เท้าหนานกงจึงต้องนำนางไปซ่อนเอาไว้ไกลถึงตำบลเฟิ่งฝูด้วย แค่ซ่อนไว้มุมหนึ่งของเมืองเฉินม่ายก็น่าจะได้แล้วนะขอรับ” หยางหลีเหว่ยขมวดคิ้ว “นั่นสิ!” พลันเขาก็นึกขึ้นได้ว่าหนานกงโจวไปพบหลี่หยวนหยวนอยู่หลายครั้ง “ใต้เท้าหนานกงไปตำบลเฟิ่งฝูบ่อยๆ เขามักจะไปพบคุณหนูหลี่ ข้าน้อยนึกว่าเขา...” อ๋องหยางคิ้วกระตุก “หรือว่าเขาจงใจทำเช่นนี้ สตรีสองคนอยู่ใกล้กัน ดูเผินๆ เหมือนกับไปหาหลี่หยวนหยวน แต่แท้จริงกลับไปหาอนุที่เพิ่งคลอดบุตรของตน ไม่รู้ว่าหลี่หยวนหยวนรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่” “ท่านอ๋อง เรื่องนี้ควรให้คุณหนูหลี่ทราบหรือไม่ขอรับ” หยางหลีเหว่ยนึกเป็นห่วงหลี่หยวนหยวน เขาไม่ต้องการให้นางแต่งงานกับบุรุษไร้คุณธรรมที่เลี้ยงอนุภ

“เถ้าแก่ ดูแล้วพวกเราเหมือนฝาแฝดใช่หรือไม่” หูเหมยกุ้ยเอ่ยยิ้ม “แต่ข้าจะบอกให้ พวกเราใช้แซ่เดียวกันก็จริง แต่กลับมิได้มีสายเลือดเดียวกันเลยสักนิด” เฉาเฟิงพลันคิดถึงเรื่องราวหนึ่งในยุทธภพขึ้นมาได้ “อย่าบอกนะว่าพวกเจ้าแซ่หู” หญิงสาวทั้งสี่หัวเราะร่วนขึ้นพร้อมกัน พลันหนึ่งในนั้นก็เอ่ยออกมา “ฮ่าๆ เถ้าแก่ เจ้าทายแม่นเหลือเกิน” เฉาเฟิงรู้สึกชาวาบตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ยอดฝีมือหญิงอายุน้อย หน้าตาเหมือนกันทั้งสี่คน และมีแซ่หู ตามที่เล่าลือกันมาก็มีเพียง...สี่ปีศาจแห่งพรรคมารมังกรดำ กุนซือหนุ่มเกรงว่าจะถูกพวกนางทั้งสี่จับพิรุธได้ เขาจึงรีบแนะนำเครื่องประดับที่พวกนางกำลังหยิบขึ้นมาดู และสนับสนุนให้พวกนางรีบซื้อ “เอ๊! นี่เถ้าแก่ เจ้าไม่คิดจะให้พวกเราเลือกนานหน่อยหรือไม่ ขายเหมือนยัดเยียดเช่นนี้ ไม่ถูกต้องนะ” “เออ! ตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนจะปวดท้องขึ้นมาน่ะ พวกเจ้ารีบตัดสินใจเถอะ หรือถ้ายังไม่ชอบ เอาไว้วันหลังค่อยซื้อก็ได้” เฉาเฟิงหมายจะรีบตัดบท เขาทำท่าเหมือนจะปิดฝากล่องเครื่องประดับลง “ไม่ได้! ข้ายังเลือกไม่หนำใจเลย”

สายตาของเซียวหว่านจ้องเขม็งที่อดีตคู่หมายนางกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ครั้งนี้นับว่าเป็นโอกาสครั้งที่สองของนาง น่าเสียดายที่มีซางฮ่าวอวี่ขวางอยู่‘ท่านอ๋องยังหล่อเหลาเหมือนเดิม คราวนี้ล่ะ ฉันจะต้องกำจัดซางฮ่าวอวี่ที่น่ารำคาญไปซะ’ แววตาของเซียวหว่านมีประกายเจิดจ้าจนอ๋องหยางรู้สึกใจกระตุก ดูเหมือนว่านางจะมิได้สนใจสามีที่ยืนอยู่เคียงข้าง หญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าจะรวมเรียงเคียงหมอนกับนาง ไม่น่าเชื่อว่าแท้ที่จริงจะเป็นสตรีที่วางแผนร้ายใจริษยา “ท่านอ๋อง ข้าน้อยมากะทันหัน คงไม่เป็นการรบกวนนะขอรับ” ซางฮ่าวอวี่เอ่ยยิ้มๆ คำพูดคล้ายจะเกรงใจ ทว่าท่าทางกลับไม่สอดคล้องนัก “มิได้ ข้ากำลังมอบของขวัญอวยพรรองผู้บัญชาการหนานกงที่จะเข้าเมืองหลวง คุณชายใหญ่ซางคงจะเคยพบกับเขามาก่อนแล้ว” “ขอรับ เคยพบมาคราหนึ่ง” ซางฮ่าวอวี่หันไปสำรวจหนานกงโจวอีกครั้ง “ขอให้รองผู้บัญชาการหนานกงเดินทางราบรื่น” “ขอบคุณ” หนานกงโจวประสานมือแทนคำตอบ เสนาบดีชุยบอกกับซางฮ่าวอวี่ก่อนจะเดินทางมายังเมืองเฉินม่ายว่าได้ทำการโยกย้ายรองผู้บัญชาการฉินหรือฉินเหวินไฉให้มาแทนหนานกงโจว เพื่อเป็

บ่ายคล้อยขบวนม้าของอ๋องหยางก็กลับเข้าประตูเมืองมา เซียวหว่านเห็นเช่นนั้นก็ลงจากโรงน้ำชาเดินไปดักที่ข้างถนน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหยุดยืนมอง หญิงสาวผู้งดงามสะดุดตายืนอยู่ข้างถนน ยอบกายคารวะบุรุษที่อยู่บนหลังม้าอย่างนอบน้อมหยางหลีเหว่ยเหลือบเห็นเซียวหว่านก็หยุดม้าทักตามมารยาท “ซางฮูหยิน มาทำอันใดแถวนี้หรือ” “ข้ามาเดินดูความรุ่งเรืองของเมืองเฉินม่ายเจ้าค่ะ” นางยิ้มน้อยๆ พร้อมทั้งถอนหายใจ “น่าเสียดายที่มีโอกาสเพียงมาท่องเที่ยวเป็นครั้งคราว” “นั่นเป็นเพราะเมืองนี้ไร้วาสนากับซางฮูหยิน” หยางหลีเหว่ยตอบพร้อมยกยิ้มมุมปาก เซียวหว่านแสร้งทำหน้าเศร้า “เจ้าค่ะ ทุกวันนี้ข้าจึงได้ทำบุญสวดมนต์เพื่อหวังว่าวาสนาดีๆ จะหวนมาอีกครั้ง” “ข้าว่าท่านอย่าคิดมากเลยดีกว่า บางอย่างผ่านไปแล้วก็ควรจะปล่อยวาง” หยางหลีเหว่ยมองไปยังสาวใช้ทั้งสี่ที่เดินตามด้านหลังเซียวหว่าน ยังไม่มีผู้ใดถือของเลยสักคน เขาจึงรู้สึกว่าสตรีตรงหน้าคงกำลังโกหก “ข้ายังมีงานอีกมาก ต้องขอตัวก่อน เชิญซางฮูหยินเที่ยวตามสบายเถิด” หญิงสาวไม่เหนี่ยวรั้ง นางรู้ว่าการจะเข้าใกล้อ๋อ