ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

ครั้นบรรเลงเพลงพิณจบลง หลี่หยวนหยวนก็ลุกขึ้นยืน กวาดตามองคนที่นั่งชมทั้งชั้นลอยและชั้นล่างในภัตตาคารจาเรอ เสียงปรบมือนั้นยาวนาน แสดงความชื่นชมในความสามารถของนาง“ผู้ใดหาว่าคุณหนูหลี่บรรเลงพิณมิได้กัน นางบรรเลงบทเพลงสายน้ำขุนเขาได้อัศจรรย์ยิ่ง ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าในแคว้นต้าหลงจะมีสตรีที่บรรเลงเพลงนี้ได้ไพเราะเยี่ยงนี้” บัณฑิตหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหน้าเวทีเอ่ยสรรเสริญ“ใช่ๆ” เสียงคนรอบข้างเอ่ยขึ้นเกือบจะพร้อมกันผู้ชมต่างหันไปพยักพเยิดให้กัน วิพากษ์วิจารณ์ความสามารถของหลี่หยวนหยวนต้วนเหม่ยหลิงกับเซียวหว่านที่นั่งอยู่ข้างบนเองก็ลุกขึ้นเช่นกัน แต่มิใช่เพราะชื่นชม หากแต่พวกนางนั่งไม่ติดที่ด้วยความตกใจ“ต่อให้นางไปแอบฝึกมา ก็ไม่น่าจะเล่นได้ถึงขนาดนี้ เพียงปีเดียวเท่านั้น ผู้ใดกันเป็นอาจารย์ให้กับนาง”“ไม่มีนะ เหม่ยหลิง ตอนที่ข้าไปเมืองเฉินม่ายก็ให้คนไปสืบมาหมดแล้ว ชาวเมืองไม่รู้จักนางด้วยซ้ำ ในตอนที่เกิดคดีหวางจิ่งชูก็คือครั้งแรกที่ทุกคนรู้ว่านางคืออดีตพระชายา หลังจากที่นางหย่ากับอ๋องหยาง นางไปอยู่ที่บ้านเก่าสกุลหยางในตำบลเฟิ่งฝู ไม่เคยได้ยินว่าที่นั่นมีอาจารย์มีชื่อเสียงด้านบรรเลงพิณเลย” เซีย

สองนายบ่าวที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นลอยมองลงมาด้านล่าง เห็นตัวอักษรตัวโตที่เขียนด้วยพู่กันขนาดใหญ่บนกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งเป็นฝีมือของสตรีเจ้าของสมญานาม ‘ไร้สาระขั้นสุดแห่งเมืองหลวง’ ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี“นางเป็นหงส์ในร่างไก่จริงๆ” หยางหลีเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยความเจ็บใจ สตรีที่เขาเชื่อว่านางไม่คู่ควรมาโดยตลอด แท้จริงกลับเปี่ยมด้วยความสามารถ “ไม่ใช่แค่เขียนอักษรได้อย่างงดงามเท่านั้นนะท่านอ๋อง ดูสิ! นางยังเขียนโคลงด้วย” เฉาเฟิงตื่นตะลึง “นี่นาง...ถึงกับเขียนโคลงเลยรึ” อ๋องหยางตะลึง ไม่เพียงแต่อ๋องหยางกับเฉาเฟิง องครักษ์ทั้งหลายที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพากันตื่นเต้นไปด้วย พวกเขาเคยได้ยินข่าวซุบซิบนินทาเกี่ยวกับอดีตพระชายามาเช่นกัน ทว่าสตรีที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนหน้าลานเวทีภัตตาคารจาเรอในยามนี้กลับไม่เฉียดใกล้สมญานามนั้นเลยแม้สักนิด“ท่านอ๋อง อดีตพระชายาของท่าน หาใช่เพียงมีความงามอันชวนตะลึง แต่ยังบรรเลงพิณได้ยอดเยี่ยม และเขียนพู่กันได้อย่างน่าอัศจรรย์ น่าเสียดาย...” เฉาเฟิงทำปากจุ๊ๆ แล้วเหลือบไปมองหน้าหยางหลีเหว่ยที่สีหน้ากำลังซีดเซียว“ไม่ต้องย้ำแล้ว” หยางหลีเหว่ยกัด

หลี่หยวนหยวนนั่งคุยกับซ่งจิ้นหรานบนที่นั่งชั้นลอยที่ติดระเบียงหน้าร้าน ส่วนหนานกงโจวขอตัวออกไปลาดตระเวนรอบย่านนี้ “ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะกลายเป็นคนพูดเก่งไปได้ ตอนเด็กๆ ข้าพยายามอยู่กับเจ้า เจ้ายังไม่อยากจะคุยกับข้าด้วยซ้ำ” ซ่งจิ้นหรานยิ้มน้อยๆ “ครั้งสุดท้ายที่เจ้ามาจวนข้า ก็นานมากแล้ว ครั้งนั้นข้าจำได้ว่าเจ้าพูดกับข้าเพียงสองสามประโยค” ความทรงจำของหลี่หยวนหยวนย้อนกลับไป ฮูหยิน ผู้เฒ่าหลี่ผู้เป็นย่าของนางค่อนข้างสนิทกับท่านย่าของซ่ง จิ้นหราน สตรีทั้งสองเคยไปมาหาสู่กันอยู่เนืองๆ หลี่หยวนหยวนไปเล่นในจวนสกุลซ่งตั้งแต่เด็กๆ ซ่งจิ้นหรานผู้นี้เคร่งครัดในการเรียนยิ่งนัก หลังๆ นางถูกบังคับให้ไปฝึกเขียนอักษรกับเขา แต่ด้วยความเอาแต่ใจจึงเอาแต่หลบหลีกและแอบวิ่งหนีไปเล่นในสวนอยู่บ่อยๆ ซ่งจิ้นหรานเป็นบุรุษที่มีชื่อเสียงในความซื่อสัตย์และไว้ใจได้ หลี่หยวนหยวนรู้สึกสบายใจในยามที่พูดคุยกับเขา “ตั้งแต่ข้าคิดจะหย่ากับท่านอ๋อง ข้าก็ต้องฝึกพูดคุยกับผู้อื่นเพื่อค้าขาย” ราชครูหนุ่มย่นหัวคิ้ว “เอ๋! เจ้าเป็นฝ่ายคิดหย่ากับอ๋องหยางหรือ ไม่ใช่ว

คนเจ็บดึงเชือกผูกกางเกงแล้วล้วงมือเข้าไปในกางเกงชั้นในนำแผ่นป้ายขนาดครึ่งฝ่ามือออกมา “ข้ารู้ว่าท่านรู้จักกับท่านอ๋องหยาง ช่วยส่งสิ่งนี้ให้ที” รองผู้บัญชาการหนุ่มตกตะลึง จ้องมองป้ายไม้แกะสลักเป็นอักษรหยาง ความทรงจำในหัวของเขาผุดวาบ ป้ายนี้บิดาเคยเอาภาพให้เขาดู“นี่มัน! ตราประจำตัวขุนพลประจำทัพสกุลหยาง” “ใช่! ข้าก็คือผู้ที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์บนผาหมื่นหมาป่า ขุนพลซุน นามจิง” “ข้าเคยได้ยินชื่อของท่าน” หนานกงโจวพยักหน้ารับ นี่คือนามของหนึ่งในสิบขุนพลมากฝีมือของกองทัพเมืองเฉินม่ายที่บิดาของเขามักเอ่ยถึงอยู่เสมอ ตัวเขาเคยเห็นคนผู้นี้ไกลๆ ไม่กี่ครั้ง “แล้วเหตุใดท่านจึงเพิ่งปรากฎตัวเล่า” “ข้าได้รับบาดเจ็บ ขาสองข้างหัก รักษาตัวอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพิ่งจะหายดี ครั้นเดินทางไปถึงเมืองเฉินม่ายก็พบว่าท่านอ๋องมาเมืองหลวงแล้ว จึงได้ตามมา ครั้นถึงตำบลนี้ได้ยินข่าวว่าท่านมาลาดตระเวนบ่อยๆ จึงรออยู่ แต่ไม่คิดว่าจะพบกับพวกโจรเข้า น่าเสียดายหากข้าแข็งแรงเช่นแต่ก่อนก็คงจะฆ่าพวกมันได้ทั้งหมด” ขุนพลหนุ่มสีหน้าเคียดแค้น ก่อนที่เขาจะบาดเจ็บเป็นหนึ่งในขุน

อ๋องหยางกลับไปถึงจวนก็เตรียมแผนการรื้อฟื้นคดีของบิดา ภาพวาดของแม่ทัพหยางข่ายที่ติดอยู่ผนังทำให้ชายหนุ่มอดน้ำตารื้นมิได้ บิดาของเขาต้องสิ้นชีพใต้ผาหมื่นหมาป่า ร่างกายของแม่ทัพผู้องอาจถูกหมาป่านับพันตัวฉีกทึ้งจนเหลือเพียงท่อนแขนส่วนหนึ่งที่มีปลอกแขนติดอยู่ เศษเสื้อผ้าและเศษเนื้อกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ในโลงศพของแม่ทัพหยางและผู้ติดตามมีเพียงเสื้อผ้าของใช้อยู่ด้านใน หยางหลีเหว่ยหรือคุณชายใหญ่หยางในยามนั้นยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพร่างกายที่ยากจะทนฝืน “ส่งคนของเราออกไปสืบเรื่องที่ขุนพลซุนบอกที ไม่แน่ว่าการที่เขาหายตัวไปหลายปี จู่ๆ โผล่มา อาจจะไม่เป็นแบบที่เล่าให้เราฟัง”“ขอรับ” เฉาเฟิงรับคำอ๋องหยางยังคงรอบคอบ แม้ขุนพลซุนจิงจะเป็นคนของแม่ทัพหยางและร่วมเป็นร่วมตายบนหน้าผาหมื่นหมาป่า แต่เขาก็หายตัวไปนาน ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนส่งเขามา“อีกอย่าง” อ๋องหยางหันไปทางเจิ้งตู้ “เจ้า! ส่งคนออกตามหาผู้รอดชีวิตรัศมีร้อยลี้จากหน้าผาหมื่นหมาป่า ในเมื่อขุนพลซุนจิงสามารถรักษาชีวิตไว้ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีผู้อื่นที่ได้รับบาดเจ็บและซ่อนตัวอยู่แถวนั้น” หยางหลีเหว่ยสำทับ “ขอรับ”