All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 151 - Chapter 160

หนานกงโจวตามหลังท่านหมอเกาเข้าไปดูอาการของหลี่หยวนหยวน เขาสงสัยว่าเหตุใดนางจึงไม่ฟื้นเสียที แต่พอเห็นหมอสูงวัยถลกแขนเสื้อของนางขึ้น ชายหนุ่มก็พลันนึกขึ้นได้ เขาหันไปหาไป๋เยว่ที่ยืนอยู่ปลายเท้านาง “เจ้าเปิดแขนเสื้อคุณหนูหลี่ข้างนั้นที” ไป๋เยว่ทำตามคำสั่ง พอดึงแขนเสื้อข้างขวาของหลี่หยวนหยวนขึ้นแล้ว หนานกงโจวกลับวิ่งพรวดพราดออกจากห้องไปโดยไม่บอกกล่าว “ใต้เท้า! มีอันใดรึเจ้าคะ” ไป๋ซวงที่ยืนมองอยู่ร้องตามหลังเสียงหลง หนานกงโจววิ่งตรงไปยังต้นกุ้ย เขากวาดสายตามองพื้น ครั้นเหลือบไปด้านหลังเห็นไป๋ซวงกับฮั่วเจิ้งหูวิ่งตามมาก็รีบชี้ไปรอบๆ ต้นไม้ใหญ่ “ช่วยกันหาเชือกถักคล้องข้อมือสีแดงที!” บ่าวรับใช้ที่เฝ้าหน้าประตูวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาหาหนานกงโจวที่กำลังง่วนอยู่กับการหาเชือกถักสีแดง“ใต้เท้า คุณหนูห้าสกุลต้วนมาขอพบท่านขอรับ” หนานกงโจวได้ยินชื่อของต้วนเหม่ยหลิงก็หงุดหงิด ตอนที่เห็นเซียวหว่านก็คิดเอาไว้แล้วว่าอีกไม่ช้าต้วนเหม่ยหลิงต้องตามมา แล้วนางก็ตามมาจริงๆ“อย่าให้นางเข้ามา! ข้าไม่พบนาง!” ชายหนุ่มตวาด“ขอรับ!” บ่าวรับใช้รับ

“ไปเล่นกับเด็กๆ กันดีกว่า ป่านนี้คงจะตื่นนอนแล้ว” หนานกงโจวตัวปลอมชักชวน “อย่าไปเลย ถ้านายพบท่านอ๋องเข้า เขาก็จะชวนทะเลาะอีก” หนานกงโจวยิ้มน้อยๆ “อดีตสามีของพี่ ท่าทางจะดื่มน้ำส้มไปหลายไหแล้ว หึงหวงขนาดนี้ มองจากดาวอังคารก็รู้” อารมณ์เศร้าสร้อยหงอยเหงาของหลี่หยวนหยวนเปลี่ยนไปฉับพลัน “เขาน่ะเหรอ มีสิทธิ์อะไรมาหึงล่ะ ตอนอยากหย่าก็ตะโกนใส่หน้าฉันปาวๆ” “ก็ตอนนั้น ไม่ใช่ตอนนี้นี่ ถ้าเขาตามตื้อพี่มากๆ พี่จะยอมกลับไปคืนดีด้วยไหม จะว่าไปเขาก็เหมือนกับหัวหน้าหยางแทบจะแยกไม่ออก ผมว่าพี่คงหวั่นไหวอยู่บ้างล่ะ” หนานกงโจวกระเซ้าเพื่อหวังให้พี่สาวเลิกคิดเรื่องพ่อกับแม่ “เชอะ! ทีใครทีมันสิ ถ้าฉันไม่ห่วงลูกล่ะก็ ไม่มีทางยอมให้เขาเอาลูกไปไว้ในจวนนั่นหรอก” “ตอนที่เขาแต่งกับหลี่หยวนหยวนก็เพราะจำยอม แถมตอนที่เข้าห้องหอก็ยังถูกพ่อตาบังคับให้กินยาบ้าๆ นั่นอีก จะว่าไปเขาก็น่าเห็นใจอยู่นะ” “ติงหลิวเหว่ย! ตกลงนายเป็นน้องชายใครกันแน่ ฉันหรือว่าอ๋องหยาง” หลี่หยวนหยวนเท้าสะเอวสีหน้าเอาเรื่อง “ชู่ว! พี่อย่าเรียกชื่อนั้นสิ เดี๋ยวมีคนมา

“ท่านอ๋อง จะบังคับเขาไปทำไม เขายังเป็นเด็กอยู่เลย จะร้องไห้บ้างก็ปกติมิใช่หรือ” เสียงของหลี่หยวนหยวนดังขึ้นข้างหลัง หยางหลีเหว่ยหันกลับไปมอง ครั้นเห็นอดีตภรรยาเดินเข้ามาหาลูกๆ ก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “หยวนหยวนมาแล้วหรือ อาการเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” “ท่านอ๋อง ข้าบอกท่านแล้วว่าเราหย่ากันแล้ว อย่าเรียกข้าด้วยความสนิทสนมเช่นนี้ ผู้อื่นได้ยินเข้าจะพาลเข้าใจผิดได้” นางทำเสียงเขียว แต่หยางหลีเหว่ยกลับไม่สนใจ “ผู้ใดจะเข้าใจอย่างไรก็ช่างเขาเถิด ข้าหาถือสาไม่” “ท่านไม่ถือสา แต่ข้าถือ” นางส่งเสียงลอดไรฟันพอได้ยินกันสองคนเพราะไม่อยากให้คนรับใช้ได้ยิน “ตกลงว่าเจ้า ร่างกายปกตินะ” “ข้าไม่เป็นอันใด ท่านอ๋องไม่ต้องห่วง” นางสะบัดเสียงเล็กน้อย ชายหนุ่มยังคงอารมณ์ดี ยิ้มให้นางอย่างเบิกบาน “วันหน้าเจ้าก็พาหนานกงโจวมาเยี่ยมลูกเราบ่อยๆ สิ พวกเขาจะได้สนิทสนมกัน” หลี่หยวนหยวนผงะ ก่อนหน้านี้อ๋องหยางยังทำเหมือนจะกระโจนเข้าฟาดฟันหนานกงโจวทุกครั้งที่พบหน้า แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ “ท่านอ๋องคงมิได้พูดปร

เซียวหว่านไปพบกับเสนาบดีชุยที่โรงน้ำชาใหญ่บนถนนสายรองหลังตลาดตะวันออก โรงน้ำชาแห่งนี้เสนาบดีชุยให้คนผู้หนึ่งออกหน้าเป็นเจ้าของ สถานที่แห่งนี้เขามีไว้นัดพบกับผู้ที่ไม่อาจพบหน้าโดยเปิดเผย “ฮูหยินน้อย เจ้าบอกข้าว่ามีแผนจะทำลายหนานกงโจวอย่างนั้นหรือ” “เจ้าค่ะ ข้าพบว่าใต้เท้าหนานกงสนิทสนมเกินธรรมดากับอดีตพระชายาของอ๋องหยาง หลี่หยวนหยวน และยามนี้ท่านอ๋องเองก็ดูเหมือนจะกำลังหวนไปคืนดีกับนาง หากว่าทำให้คนทั้งสองหมางใจกันได้ บางทีท่านอ๋องอาจเป็นฝ่ายลงมือกับใต้เท้าหนานกงด้วยตนเอง” ชุยหนิงเทียนมองดูสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้า เซียวหว่านเป็นฮูหยินของซางฮ่าวอวี่แต่กลับรู้เรื่องผู้อื่นดีเช่นนี้ หากเขาไม่เคยรู้อดีตของนางกับอ๋องหยางก็คงคิดว่านางกำลังพยายามช่วยสามีสร้างความดีความชอบ “เหตุใดเจ้าจึงรู้เรื่องนี้ละเอียดนัก” เสนาบดีผู้เฒ่าเลิกคิ้วสูง “เดิมทีข้าก็มีแค้นกับหลี่หยวนหยวน และเมื่อไม่นานมานี้นางก็ฉีกหน้าข้าในวันเปิดภัตตาคารจาเรออีก ระหว่างข้ากับนางไม่อาจจะอยู่ร่วมโลกกันได้” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ สายตาแสดงความเกลียดชังคนที่เอ่ยถึงอย่างไม่ปิดบัง

เซียวหว่านได้ฟังก็เดือดดาล “ที่แท้ หลี่หยวนหยวนร้ายกาจกว่าที่ข้าคิด นางยั่วยวนท่านอ๋องด้วยการใช้บุรุษสองคนมาทำให้เกิดความหึงหวง และก็ได้ผลเสียด้วย”“จะทำอย่างไรได้เล่า พวกเขาเป็นวัวเคยขาม้าเคยขี่ แต่เจ้า...” ต้วนเหม่ยหลิงปรายตามองสหายแวบหนึ่ง “บัดนี้ เจ้าเป็นเพียงภรรยาของผู้อื่น”เซียวหว่านนึกถึงใบหน้าของติงหยวนหยวน หญิงสาวที่ทำให้หัวหน้าหยางหวั่นไหว‘ฉันแพ้แค่ชาติเดียวก็พอแล้ว ชาตินี้ฉันจะไม่แพ้อีก’ ต้วนเหม่ยหลิงเห็นท่าตกใจของสหายก็รีบสำทับ “ท่าทีของอ๋องหยางที่มีต่อนางในยามนี้ ผู้ใดก็ดูออกว่าต้องการจะคืนดี หากไม่มีใต้เท้าหนานกงกับคุณชายสกุลชิวขวางเอาไว้ ไม่แน่ว่าความฝันของเจ้าต้องพังทะลายอีกคราแล้ว”การยุแยงเซียวหว่านก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ตนเอง คืนนี้ แม้ว่านางจะยอมให้เซียวหว่านลงมือ แต่นางก็เตรียมการซ้อนแผนเอาไว้แล้ว ไม่มีทางจะให้หนานกงโจวลุยน้ำขุ่นเท้าเปื้อนโคลนไปกับหลี่หยวนหยวนเด็ดขาด ด้วยเหตุนี้นางจึงได้ไปบอกกับชุยฮูหยินให้เชิญราชครูซ่งมาด้วย“ไม่มีทาง! ครั้งนี้ข้าต้องทำให้อ๋องหยางเกลียดนางให้จงได้ และต้องเกลียดยิ่งกว่าตอนที่ยังไม่แต่งงานด้วย” เซียวหว่านยืนยัน ต้วนเหม่ยห