บททั้งหมดของ ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: บทที่ 161 - บทที่ 170

“หยุดนะ!” เสียงตวาดนั้นฟังดูคุ้นหู “ทำไมรึ พวกท่านสองคนมิได้สวมเสื้อผ้ากันอยู่หรือไร คุณชายใหญ่ชิว นี่ท่านต้องการนางถึงขนาดลอบทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้เลยหรือ” “ฮูหยินน้อยซาง เจ้าช่างปากดีเหลือเกิน” ทุกคนที่ได้ยินประโยคนั้นพากันชะงัก กอปรกับโคมไฟถูกนำเข้ามาในห้องพร้อมกันถึงสี่ดวง จึงได้ส่องให้เห็นใบหน้าของบุรุษที่พูดอย่างชัดเจน “ท่านอ๋อง!” เสียงอุทานพร้อมกันของหลายคน “อ๋องหยาง เหตุใดจึงเป็นท่าน” ราชครูซ่งเลิกคิ้ว “มิใช่ข้า แล้วควรเป็นผู้ใด” ใบหน้าของอ๋องหยางคล้ายจะยิ้มเยาะ “นางเป็นอดีตพระชายาของข้า หากข้าจะอยู่ในห้องตามลำพังกับนาง มีอันใดไม่ควรอีก” ต้วนเหม่ยหลิงกับเซียวหว่านหน้าซีดเผือด “เมื่อครู่ บ่าวรับใช้ของคุณหนูต้วนบอกว่าเห็นคุณชายใหญ่ชิวที่เมามาก บุกเข้ามาในห้องนี้มิใช่หรือ” หนานกงโจวหันไปหาต้วนเหม่ยหลิงคล้ายจะเอาเรื่อง “ข้าเห็นว่าคุณหนูหลี่หายไปนานก็เลยเดินออกมาตามหา เห็นคุณชายใหญ่ชิวผ่านมาเหมือนกัน แต่ดูเหมือนเขาจะเดินเลยไปพร้อมกับบ่าวรับใช้สกุลชิว เห็นว่าจะพากลับคฤหาสน์ พวกเจ้าไม่เชื่อก็ลองไ

“อย่าพูดมาก! ความผิดเจ้าใหญ่หลวงนัก ทำสกุล ต้วนอับอายขายหน้า รีบขอโทษคุณหนูหลี่เสีย” ใต้เท้าต้วนร้องตวาด ลึกๆ ในใจใต้เท้าต้วนรู้สึกเจ็บแค้นอ๋องหยางที่กล้าทำให้สกุลต้วนอับอายขายหน้า แต่ในยามนี้ต้องเอาตัวลูกสาวของตนกลับไปจวนให้ได้ก่อน ‘อ๋องหยาง กล้าล่วงเกินสกุลต้วน อย่าคิดเลยว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าไป เอาไว้จัดการเรื่องนี้ให้ผ่านไปก่อนเถอะ หากคิดจะแก้แค้น อีกสิบปีก็ยังไม่สาย’ ต้วนเหม่ยหลิงค้อมศีรษะอย่างเสียมิได้ คราวก่อนถูกหลี่หยวนหยวนฉีกหน้า ครานี้ยังต้องมาก้มศีรษะขอโทษนางต่อหน้าธารกำนัลอีก แค้นนี้ช่างใหญ่หลวงนัก “ขอโทษคุณหนูหลี่!” นางสะบัดเสียง หลี่หยวนหยวนรู้ว่าความผิดแค่นี้ยากจะเอาผิดต้วนเหม่ยหลิงได้ สกุลต้วนเป็นขุนนางใหญ่และยังมีพระสนมที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานคอยให้ความคุ้มครอง เรื่องราวในครั้งนี้ก็ทำให้นางอับอายขายหน้ามากพอแล้ว “ขอเพียงคุณหนูห้ากับซางฮูหยินยอมเขียนจดหมายสารภาพผิด ข้าก็จะยอมให้อภัยสักครั้ง แต่หากมีคราวหน้า ข้าคงมิอาจใจกว้างได้” “ขอบคุณคุณหนูหลี่” ซางฮ่าวอวี่รีบเอ่ยปาก “ขอบคุณท่านอ๋องที่ย

ซางฮ่าวอวี่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการจัดหาโจรจากนอกเมืองมาให้กับเซียวหว่าน เสี่ยวเถาทำหน้าที่พานางแอบออกจากจวนไปพบคนร้ายทั้งสิบห้าคนที่ซ่อนตัวอยู่ในโรงเตี๊ยมเล็กๆ บนย่านตะวันออก “หลี่หยวนหยวนมีคนคุ้มกันจำนวนมาก การที่จะเข้าถึงตัวนางได้นั้นนับเป็นเรื่องยากลำบาก ช่วงนี้ข้าได้ข่าวมาว่าข้างกายนางไม่มีองครักษ์สวมหน้ากากผู้นั้นแล้ว เหลือเพียงพวกที่ฝีมือพอประมาณ คงต้องใช้วิธีดักในย่านที่คนพลุกพล่าน จึงจะนำตัวนางหลบหนีคนพวกนั้นได้” “แม่นางคงจะเตรียมแผนการที่ดีไว้ให้พวกเข้าแล้ว” เซียวหว่านกวาดตามองโจรทั้งห้า พยักหน้ารับ “แน่นอน! ข้ากับนางเป็นศัตรูกันมานาน ข้าย่อมศึกษาเรื่องของนางมาอย่างดี” นางหยิบเอากระดาษในแขนเสื้อที่วาดแผนผังย่านตะวันออกของเมืองออกมาวางบนโต๊ะ “นางมักจะออกไปโรงน้ำชาจาเรอในตอนเช้า ข้าได้เตรียมช่องทางลับเอาไว้ให้พวกเจ้านำนางเล็ดลอดไปขังที่บ้านลับย่านตลาด ที่นั่นไม่มีผู้ใดหาพบแน่ ข้าต้องการเพียงเชือกถักเส้นหนึ่งบนตัวนาง ส่วนที่เหลือยกให้พวกเจ้า” หัวหน้าโจรตาลุกวาว “ท่านหมายถึงทั้งทรัพย์สินและตัวนางใช่หรือไม่” เซียวหว่านเชิดหน้า

โจรที่เฝ้าอยู่ข้างนอกนับสิบกรูเข้ามาในห้อง หลี่หยวนหยวนเหลือบตามองแล้วก็เหวี่ยงร่างของเซียวหว่านกระเด็นไปหาคนพวกนั้น โจรพากันตกตะลึงกับพละกำลังของหญิงสาวหน้า ทว่ายังไม่ทันได้หลบก็ถูกร่างของเซียวหว่านฟาดเข้าจนล้มระเนระนาด หลี่หยวนหยวนหันไปมองโต๊ะที่ถูกเลื่อนไปอยู่ข้างเตียง นางหันไปยกโต๊ะแล้วทุ่มใส่โจรสองคนที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาจนพวกเขาผงะหงาย “ว้าย!” เสี่ยวเถาที่กลิ้งไปอีกทางเพราะถูกแขนโจรที่กำลังจะล้มผู้หนึ่งฟาดเข้ามา หลี่หยวนหยวนพุ่งไปหยิบดาบของโจรที่กระเด็นอยู่ใกล้มือขึ้นมา‘ดีนะที่ฝึกใช้การดาบมาก่อน ตอนนี้เรี่ยวแรงจู่ๆ ก็มีมหาศาล ที่หลิวเหว่ยทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ถ้าฉันมีแรงมากขนาดนี้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน’หลี่หยวนหยวนถูกน้องชายที่ตื่นก่อนไก่โห่แวะมาที่คฤหาสน์ก่อนไปทำงาน บังคับให้นางฝึกการใช้อาวุธทั้งกระบี่ ดาบ และยิงธนูอยู่บ่อยๆ ผ่านมาหลายเดือน ฝีมือของนางก็ดีขึ้นไม่น้อย “หากเจ้ายอมวางดาบลง ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า ยอมไปกับข้าเสียดีๆ” หัวหน้าโจรพยายามเกลี้ยกล่อม ในตอนที่เขาพุ่งเข้ามาในห้องมิได้สนใจเหลือบมองลูกน้องที่นอนล้มเจ็บหลา

“หนานกงโจวใช้เวลาครู่เดียวก็ตรวจดูได้แล้ว ท่านมีวรยุทธ์สูงกว่าเขา เหตุใดจึงใช้เวลานานนักเล่า” หยางหลีเหว่ยแสร้งตีหน้าขรึม “ก็ข้า ข้าอยากจะตรวจดูให้มั่นใจน่ะสิ เลยใช้เวลานานไปสักหน่อย หากเจ้ามีพลังมหาศาลอยู่จริง คราวหน้าข้าจะได้ไม่ต้องตกใจมากอย่างครั้งนี้” หลี่หยวนหยวนยิ้มแหยๆ นึกถึงตอนที่หนานกงโจวกับหยางหลีเหว่ยบุกเข้าไปช่วยนางในเรือนลับของเซียวหว่าน หนานกงโจวให้คนคอยสะกดรอยตามเสี่ยวเถาสาวใช้ของเซียวหว่านจึงรู้ความเคลื่อนไหวอยู่เนืองๆ แต่หยางหลีเหว่ยเพิ่งมารู้ตอนที่คนของหนานกงโจวไปแจ้งให้เขาทราบ ดังนั้นอดีตสามีของหลี่หยวนหยวนจึงโมโหโกธาอย่างมากที่สองพี่น้องไม่ยอมบอกแผนให้เขารู้ก่อน “เอาน่า ท่านอ๋อง ครั้งก่อนเป็นเพราะข้ามั่นใจในฝีมือของแมวผี อีกทั้งยังมีคนของหนานกงโจวตามติดอยู่ไม่ห่าง เพียงแต่...” พูดถึงเรื่องนี้ทีไร หลีหยางเหว่ยก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นทุกที เขามองหน้าอดีตภรรยาแล้วพูดลอดไรฟัน “เพียงแต่เจ้านึกไม่ถึงว่าโจรพวกนั้นจะกล้าทำเรื่องใหญ่ จุดไฟเผาร้านค้า ซ้ำยังรมควันสลับคนทั้งร้านค้าผ้าแล้วดักจับเจ้าข้างในนั้น หลี่หยวนหย