ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

ทหารหน่วยหยกทมิฬกับคนของหนานกงโจวจัดการกับคนร้ายไปได้กว่าครึ่ง ส่วนองครักษ์ประจำบ้านสกุลหลี่ที่มีราวยี่สิบคน เสียชีวิตไปแล้วบางส่วน และเกือบทั้งหมดได้รับบาดเจ็บ ในสายตาของหนานกงโจว คนของหลี่หยวนหยวนเพียงยี่สิบต้านคนร้ายนับร้อยเอาไว้ได้ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว อ๋องหยางใช้กระบี่ฟันคนร้ายแล้วบุกเข้ามาใกล้หนานกงโจว “พวกเขาปลอดภัยดี ข้าจะจัดการพวกที่คิดจะบุกเข้าไปเอง เจ้าไปดูด้านซ้ายให้ที” คนร้ายกระจัดกระจายอยู่เต็มเรือน พวกที่หลุดรอดเข้าไปถึงหน้าเรือนใหญ่ล้วนถูกสี่ปีศาจฆ่าตายอย่างน่าอนาถ หูเหมยกุ้ยขว้างแผ่นมีดตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอผู้บุกรุกสองคนอย่างแม่นยำ ล้วนหูเหลียนฮวาก็สะบัดผ้าชายเสื้อปล่อยอาวุธลับที่คล้ายหัวธนูปักเข้าที่คอคนร้ายอีกสามคน พวกมันล้มตึงลงกับพื้น ส่วนหูหลงฮาวตวัดกระบี่เสียบไปยังร่างคนที่หมายจะบุกเข้าทางหน้าต่างอย่างว่องไว “พวกเจ้าอย่าได้คิดจะแตะต้องคุณหนูกับคุณชายน้อยแม้ปลายเส้นผม ฮ่าๆ” หูหมู่ตานหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย เลือดในกายของนางพลุ่งพล่านนึกอยากจะเด็ดหัวศัตรูทั้งหมดเสียให้สิ้น นางหันไปหาหูหลงฮาว “พวกเจ้ารู้สึกไหมว่าเราค

วันต่อมา หลี่หยวนหยวนออกไปตรวจกิจการ หลังจากวนเวียนไปโรงรับจำนำ โรงเตี๊ยม และโรงน้ำชาแล้ว นางก็ไปภัตตาคารจาเรอเป็นสถานที่สุดท้ายชิวอี้เซ่อเห็นรถม้าของนางมาถึงก็รีบสั่งให้หลงจู๊ไปเตรียมอาหารและให้เสี่ยวเอ้อร์ผู้หนึ่งไปเชิญนางไปยังห้องพิเศษที่ชั้นลอยหลี่หยวนหยวนเดินขึ้นไปถึง ผู้ติดตามชิวอี้เซ่อที่ยืนอยู่ก็เปิดประตูให้นาง รอบตัวของสองพี่น้องสกุลชิวล้วนเป็นผู้มีฝีมือ เสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ในร้านนี้ส่วนหนึ่งก็คือจอมยุทธ์ที่ติดตามพวกเขาชิวลี้จิ่นนั่งอยู่ที่โต๊ะอีกตัวหนึ่ง เขานั่งอยู่ใกล้หน้าต่าง ตรงหน้ามีเตาน้ำชาขนาดเล็กที่กำลังพ่นควันขาวฉุยขึ้น ชายหนุ่มเหลือบมองนาง ยิ้มพร้อมก้มศีรษะทักทายแทนคำพูด ก่อนจะหันไปเอื้อมมือจับด้ามกาต้มน้ำรินน้ำชาใส่ในถ้วย “คุณหนูหลี่ เมื่อคืนเกิดเรื่องที่บ้านเก่าสกุลหลี่หรือ” พี่ใหญ่สกุลชิวที่นั่งอยู่โต๊ะอีกตัวเอ่ยปากถาม “ข่าวท่านเร็วจริง” หลี่หยวนหยวนหันไปหาชิวอี้เซ่อ แล้วเริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้กับสองพี่น้องสกุลชิวฟัง ชิวอี้เซ่อกับชิวลี้จิ่นรู้เหตุการณ์มาคร่าวๆ จากสายของเขาผู้หนึ่ง แต่มิได้ละเอียดเท่ากับที่หลี่หยวน

เฉาเฟิงเหลือบมองไปทางพ่อบ้านประจำจวน หยาง หยางหลีเหว่ยเห็นเช่นนั้นก็โบกมือให้พ่อบ้านออกไปก่อน เขาสงสัยว่ากุนซือหนุ่มมีความลับจะพูดกับเขา “ว่ามา ไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว” “ท่านอ๋อง ข้าขอทุบกำแพงด้านข้างจวนสักหน่อยได้หรือไม่” เสียงของเฉาเฟิงอ่อยๆ “เอ๊ะ! กำแพงบ้านข้าก็อยู่ของมันดีๆ เจ้าจะมาขอทุบด้วยเหตุใด” “คือว่า...เพื่อนบ้านใหม่ของเรา ที่แท้ก็คือชิวต้าซาน นางบอกว่าอยากจะขอทุบกำแพงจวนของท่านเพื่อทำประตูไปมาหาสู่กันง่ายๆ ไม่ต้องเดินอ้อมไปด้านหน้า” แววตาของเฉาเฟิงเปล่งประกายอ้อนวอน “ท่านอ๋องจะอนุญาตได้หรือไม่” หยางหลีเหว่ยนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของคุณชายใหญ่สกุลชิวแล้วก็นิ่งไปครู่ คนผู้นั้นป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ตัวหลี่หยวนหยวน ยิ่งนึกเขาก็ยิ่งไม่สบายใจ กลัวว่านางจะใจอ่อนกับบุรุษผู้นั้น“ธุระอันใดเล่า สกุลชิวกับข้ามิได้เกี่ยวพันกันเสียหน่อย เจ้าอยากไปหานางก็กระโดดข้างกำแพงไปสิ เหตุใดข้าต้องยอมให้ทำลายกำแพงของข้าด้วย” “แต่ว่า...” “ไม่! ข้าไม่อนุญาต นางย้ายมาอยู่ข้างจวนเราแล้ว เจ้าแค่เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึง จะมาทุบกำแพงทำประตูทำไมกัน”

แม้จะต่อปากต่อคำกับเซียวหว่าน ทว่าสายตาของหลี่หยวนหยวนกับจับจ้องที่ข้อมือของอีกฝ่าย นึกสงสัยว่าหญิงสาวผู้นี้สวมเชือกถักสีแดงร้อยประคำหยกนั่นมาหรือไม่ ทว่าแขนเสื้อของเซียวหว่านปิดจนเลยมาถึงหลังมือ อดีตพระชายาเดินเข้าไปหาเซียวหว่านที่กำลังจะสะบัดหน้าจากไป“เดี๋ยวก่อน!” หมับ! หลี่หยวนหยวนคว้าแขนขวาของเซียวหว่านเพราะอยากจะคลำดูว่านางสวมประคำข้อมือมาด้วยหรือไม่ “คุณหนูหลี่! เจ้าคิดจะทำอันใด” เซียวหว่านทำตาเขียวใส่หลี่หยวนหยวน มือของคนอยากรู้คลำอยู่บนสายถักข้อมือ “เอ๊ะ! ซางฮูหยิน นี่เจ้าก็เชื่อถือโชคลางด้วยหรือ ถึงกับต้องสวมสร้อยข้อมือประคำ” เซียวหว่านหรือซางฮูหยินรีบสะบัดข้อมือจากการเกาะกุมของหลี่หยวนหยวนด้วยความตกใจ ไม่เคยมีคนสนใจเรื่องสร้อยประคำข้อมือที่นางสวมใส่มาก่อน “เชื่อสิ! นี่คือของที่ติดตัวข้ามาตั้งแต่ข้าฟื้น” เซียวหว่านรู้สึกเจ็บที่ข้อมือ “ตั้งแต่ฟื้นอย่างนั้นหรือ” หลี่หยวนหยวนทวนคำ ยังไม่ทันที่หลี่หยวนหยวนจะได้ได้หลอกถามเซียวหว่านต่อ ต้วนเหม่ยหลิงก็เปิดหน้าต่างรถม้า เอ่ยถามสหาย “ไป

สองพี่น้องที่พลัดมิติมาอยู่ในร่างของหนุ่มสาวคนละแซ่พากันเดินทางออกจากเมืองหลวงตรงไปยังบ้านเก่าสกุลหลี่ ระหว่างที่พวกเขากำลังจะออกจากประตูเมือง คนของเซียวหว่านที่ถูกสั่งให้จับตาหลี่หยวนหยวนก็เร่งรุดกลับไปยังจวนสกุลซางเพื่อแจ้งนายหญิงของตน เซียวหว่านได้ฟังข่าวก็ยกยิ้มมุมปาก “นั่นปะไร ข้าคิดเอาไว้แล้วเชียว สองคนนั้นต้องแอบคบหากันอยู่แน่ๆ เรื่องนี้ต้องให้คุณหนูต้วนได้รู้ รับรองว่าพวกเขาคงจะอยู่ไม่สุข” “นายหญิงเจ้าคะ เช่นนั้น ให้ข้าน้อยไปแจ้งที่จวนสกุลต้วนใช่หรือไม่” “เจ้ารีบไปเถอะ ข้าจะพาคนรีบตามพวกเขาไป อยากรู้นัก สองคนนั้นจะแอบไปพลอดรักกันที่ใด” เซียวหว่านกระวีกระวาดแต่งกายนำสาวใช้และบ่าวรับใช้ติดตามออกไปนอกเมือง เพื่อมิให้เอิกเกริกจึงพาคนไปด้วยเพียงสองคน หนานกงโจวกับหลี่หยวนหยวนก็พาเพียงคนสนิทไปด้วย พวกเขาไม่ต้องการให้คนรู้เรื่องที่ตนจะไปค้นหาความลับที่ต้นกุ้ยในบ้านเก่าสกุลหลี่ ซ่งสวินสหายสนิทของอ๋องหยางที่เฝ้าเวรยามอยู่ประตูเมืองมองเห็นหนานกงโจวเดินทางพร้อมด้วยหลี่หยวนหยวนก็นึกฉงน เขาคาดไม่ถึงว่าหลังจากหย่าขาดกับอ๋อง หยาง