All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 171 - Chapter 180

หยางไท่เฟยวนเวียนสลับกอดหอมหลานทั้งสองได้คราวครึ่งเค่อ บุตรชายก็รบเร้า “ท่านแม่ ออกไปคุยกันข้างนอกก่อนเถิดขอรับ ให้เด็กๆ ได้กินอาหารให้อิ่มเสียก่อน” “เดี๋ยวๆ ขอข้าหอมหลิวเหว่ยน้อยอีกสักนิดเถอะ” หยางไท่เฟยหอมแขนหอมแก้มหลานชายด้วยความรักใคร่ “เสียดายนักที่ข้าไม่ได้เห็นตอนที่เขายังแบเบาะ” นางรำพึง ครู่หนึ่งก็หันไปหาหลี่เยี่ยนฟาง “นี่ฟางเอ๋อร์หรือ น่าชังเสียจริง มาๆ ให้ย่าหอมแก้มอีกหน่อย” หยางไท่เฟยมิได้ทักทายหลี่หยวนหยวนอย่างจริงจังเพราะมัวแต่สนใจเด็กน้อยสองคนที่หน้าตาละม้ายบุตรชายในช่วงเยาว์วัย หยางหลีเหว่ยส่งลูกสาวให้กับมารดาของเขา มองดูนางที่ทอดสายตารักใคร่ลึกซึ้งไปยังสายเลือดของตนด้วยความสุขใจ หยางไท่เฟยทั้งกอดทั้งหอมหลานสาวตัวน้อย “ตัวเจ้าหอมจริงๆ ฟางเอ๋อร์ ต่อไปเครื่องประดับของย่าจะมอบให้เจ้าทั้งหมดเลยนะ” “ท่านแม่ ฟางเอ๋อร์ยังเล็กอยู่เลยนะขอรับ” “เจ้าอย่าขัดแม่ได้หรือไม่ แม่อยากให้หลาน เจ้าเป็นบุรุษจะไปรู้อันใด” หยางไท่เฟยกล่าวจบก็หอมแก้มหลี่ เยี่ยนฟางซ้ำแล้วซ้ำอีก พร้อมกับพึมพำ “ดีจริง! ข้ามีหลา

หนานกงโจวผงะ นับตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง เพื่อรวบรวมข่าวสารทุกด้านได้นำเงินเบี้ยหวัดค่อยๆ รวบรวมคนมีฝีมือเอาไว้ใช้งาน บัดนี้เรื่องราวของขุนนางใหญ่ที่มีอิทธิพลในเมืองหลวงเขารู้ตื้นลึกหนาบางอยู่ไม่น้อย เพียงคาดไม่ถึงว่าหยางหลีเหว่ยจะรู้ทัน “นี่ท่าน...” หยางหลีเหว่ยยกยิ้มมุมปาก “ผู้อื่นเห็นว่าเจ้าเป็นรองผู้บัญชาการสำนักมือปราบที่ดูซื่อๆ ทำงานตามหน้าที่ไร้พิษสง แต่หน่วยหยกทมิฬของข้าก็มิได้มีเพียงจำนวนเท่าที่เจ้าเห็น” หลี่หยวนหยวนนึกถึงเรื่องที่ชิวอี้เซ่อไปสืบมาให้นาง สถานการณ์ในเมืองหลวงยามนี้คล้ายกับน้ำต้มที่ยังไม่เดือด แต่ละฝ่ายล้วนเตรียมตัวเพื่อจะแย่งชิงอำนาจ “ท่านอ๋อง ที่จวนของท่านในเมืองหลวงไม่มีเครื่องเรือนหรูหราและของประดับบ้านราคาแพง มิใช่เพราะว่าท่านเองก็ทำอย่างหนานกงโจวหรือ” หยางหลีเหว่ยสะดุ้งเล็กน้อยแล้วรีบปรับสีหน้าท่าทางโดยเร็ว สิ่งที่หลี่หยวนหยวนเอ่ยออกมาเป็นความจริงเงินทองของเขาก็ใช้ในการเลี้ยงดูผู้คนจำนวนมาก หน่วยหยกทมิฬที่เขาดูแลอยู่ มีทั้งพวกอยู่ในที่ลับและที่แจ้ง ดังนั้นเงินทองของเขาจึงหมดไปกับการเลี้ยงดูผู้ค

ชิวลู่ชิงเหลือบมองบาดแผล “เล็กน้อยมาก นี่หากไม่ได้พี่กลางมาช่วย เห็นทีข้าคงเจ็บหนัก” หลี่หยวนหยวนยังคงไม่ยอมลดมือที่เท้าสะเอวลง นางยังคงจ้องหน้าชิวอี้เซ่ออย่างเอาเรื่อง “ว่าอย่างไร ท่านผีเหนือ จะตกลงหรือไม่ ถ้าไม่ตกลง ข้าเสียหายทั้งหมดนี้ท่านจะต้องรับผิดชอบนะ” ชิวอี้เซ่อสะดุ้ง หันไปกวาดตามองความเสียหายแล้วก็หน้าเจื่อน นึกถึงเงินเก็บในบัญชีของตนที่ต้องพร่องไป สละน้องสาวไปแต่งงานคนเดียวคงจะดีกว่าต้องจ่ายค่าบูรณะสวนงามของคุณหนูหลี่ “แต่ว่า...” “ความเสียหายเฉพาะต้นไม้ในสวนหนึ่งพันตำลึง และก็นั่น...” ปลายนิ้วของหลี่หยวนหยวนชี้ไปยังโต๊ะไม้ที่ถูกผ่าออกเป็นสองส่วน “อีกห้าร้อยตำลึง” “ไอหยา! แพงถึงเพียงนั้นเชียว” ชิวอี้เซ่อตกตะลึง สวนที่คฤหาสน์ของเขานั้นมีเพียงต้นไม้ที่ให้บ่าวรับใช้แอบไปขุดมาจากนอกเมืองทั้งสิ้น ‘คุณหนูหลี่ เจ้าสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว! แค่ต้นไม้ดอกไม้ก็หมดเงินไปนับพันตำลึง’ หลี่หยวนหยวนเห็นริมฝีปากของชิวอี้เซ่อขมุบขมิบก็รู้ว่าเขากำลังบ่นให้นางที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นมิให้ตนเองหัวเราะออกมา อั

อดีตซางฮูหยินถูกลากตัวเข้ามาสู่ลานประหารเป็นคนแรก ตามด้วยโจรที่นางให้สาวใช้ไปติดต่อมาเพื่อทำร้ายหลี่หยวนหยวน ท่ามกลางเสียงสาปแช่งของผู้คนรอบทิศ หญิงสาวที่ทะลุมิติมาจากอนาคตแหงนหน้าขึ้นมองฟ้าขณะถูกผลักให้คุกเข่าลง “ติงหยวนหยวน! เป็นเพราะแก!” นางคำรามออกมาอย่างคั่งแค้น พลันเสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าแหวกวงล้อมผู้คนมายืนข้างหน้า “จางหว่าน อย่าโทษคนอื่น ต่อให้แกรอดชีวิตและทะลุมิติไปยังที่อื่นอีก ถ้ายังทำตัวเลวทรามต่ำช้าอยู่ ก็ต้องตายทุเรศอยู่ดี” “แก! เป็นเพราะแกด้วย” นางจ้องหน้าหนานกงโจวอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น “แกสองคนพี่น้อง ควรจะตายในรถบัสคันนั้นไปซะ แล้วฉันกับหัวหน้าหยางควรจะได้แต่งงานกัน” “อ้อ! เป็นฆาตกรที่ไม่มีจิตสำนึกซะด้วย ดีแล้วที่แกมาอยู่ที่นี่ เพราะโทษประหารด้วยการตัดหัวน่ากลัวกว่าการฉีดยาในยุคโน้นมาก” หนานกงโจวยิ้มเยาะ “แกคิดฆ่าคนทั้งรถบัสเพียงเพื่อกำจัดศัตรูหัวใจ นับว่าอำมหิตมาก สมควรแล้วที่วันนี้จะต้องถูกตัดหัวต่อหน้าคนทั้งเมือง” ชาวเมืองที่ยืนมุงอยู่ไม่ได้ยินสิ่งที่รองผู้บัญชาการหนานกงกับนัก

“ครั้งนั้น คนภายนอกคงคิดว่าทหารเผ่าหมาป่าเป็นผู้ไล่สังหารพ่อและทหารติดตาม แต่ความจริงพ่อเห็น เหวินเจียและทหารของมันซ่อนอยู่ในพุ่มไม้คอยช่วยยิงเกาทัณฑ์ พ่อรู้ว่ายากจะหลบพ้นเพราะคนพวกนั้นเตรียมตัวมาอย่างดี จึงได้เปลี่ยนเสื้อผ้ากับนายกองเหยา รวมทั้งมอบกระบี่สะเทือนฟ้าให้เขาด้วย เราแยกกันหนีเป็นสองสาย ครั้นถึงบนหน้าผาหมื่นหมาป่า พ่อจำได้ว่าด้านล่างบริเวณนั้นมีแม่น้ำไหลผ่านและมีต้นไม้ขนาดกลางและพุ่มไม้หนาแน่น จึงสั่งให้ทหารที่เหลือกระโดดลงไป ดีกว่าให้ศัตรูฆ่า” เล่าถึงตรงนี้ ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจ “พ่อกระโดดลงไปถูกพุ่มไม้ช่วยประคองเอาไว้จึงแค่บาดเจ็บหนัก ดีที่ได้พรานป่าช่วยเหลือ ไม่รู้ว่าคนที่เหลือเป็นอย่างไรบ้าง” หยางหลีเหว่ยจึงเล่าเหตุการณ์ที่เขาและทหารกลุ่มใหญ่ถูกลอบทำร้ายที่ทางขึ้นหน้าผาจนได้รับบาดเจ็บสาหัส “ข้าขึ้นไปถึงหน้าผาก็เห็นเพียงร่างไร้วิญญาณของทหารติดตามท่านพ่อแล้วขอรับ จากนั้นข้าก็หมดสติไป ฟื้นมาอีกครั้ง เหวินเจียก็ให้คนนำศพที่คาดว่าจะเป็นท่านมาส่ง ส่วนทหารติดตามคนอื่นๆ เขาก็จัดการเผาแล้วนำกระดูกกลับมามอบให้แต่ละครอบครัว” สีหน้าของแม่ทัพห