All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 181 - Chapter 190

“พวกเขาอยู่ในท้องของข้า ย่อมเป็นลูกของข้า ข้าไม่ต้องการให้เขาเกี่ยวข้องกับสกุลหยางอีก จึงได้ขอร้องให้หนานกง เอ๊ย! ใต้เท้าหนานกงรับเป็นบิดาในทะเบียนบ้าน” หยางไท่เฟยอ้าปากค้าง นางรู้จากปากบุตรชายเพียงว่าเด็กสองคนใช้สกุลหลี่ แต่คาดไม่ถึงว่ากระทั่งความเป็นบิดา บุตรชายก็ไร้โอกาส พอหุบปากลงได้ หยางไท่เฟยก็สีหน้าสลดลง มองดูหนานกงโจวที่เล่นกับเด็กทั้งสองอย่างมีความสุข แม้บุตรชายของนางจะบอกว่าหนานกงโจวกับหลี่หยวนหยวนนับถือกันอย่างพี่น้อง แต่เมื่อได้ยินว่าหนานกงโจวรับเป็นบิดาให้กับเด็กทั้งสองก็ตกใจเกรงว่าวันหน้าทายาทสกุล หยางจะกลายเป็นคนสกุลหนานกง “หยวนหยวน แบบนี้จะดีหรือ ตอนนี้หลีเหว่ยก็ยอมรับผิดกับเจ้าแล้ว และพร้อมจะรับเด็กทั้งสองคนเป็นลูก เจ้าจะไม่ให้โอกาสเขาสักนิดเลยหรือ” หญิงวัยกลางคนยกมือขึ้นทาบอก “ข้าด้วย ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าและหลานทั้งสอง ถึงเจ้าจะไม่ยินดีให้เขาใช้สกุลหยาง อย่างน้อยก็ขอให้เขาได้มีชื่อบิดาที่แท้จริงในทะเบียนราษฎร์เถิด” “ไท่เฟย ขอเวลาให้ข้าสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าขอหารือกับใต้เท้าหนานกงก่อน” หยางไท่เฟยหน้าเสีย เหลือบมองชา

ชิวอี้เซ่อถลึงตาใส่น้องชาย ข่าวในทางลับที่สองพี่น้องได้มา คือ เสนาบดีชุยส่งคนไปติดต่ออ๋องฉู่ผู้ครองแดนเหนืออยู่หลายครา และยังส่งคนไปที่แคว้นเว่ยและเผ่าหมาป่าอีกด้วย เพียงแต่เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐาน ทั้งสองจึงมิได้เปิดปากเล่าให้ผู้อื่นฟัง “คนสกุลชุย ข้าไม่รับโดยเด็ดขาด เกรงว่าพวกเขาจะกลายเป็นกบฏแผ่นดินในไม่ช้า” ชิวอี้เซ่อยักไหล่เล็กน้อย เขาคิดว่าตนเองจะต้องหาหลักฐานความผิดของเสนาบดีชุยได้ในเร็ววัน ชิวลี่จิ่นเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “ปัญหาคือ ตอนนี้ชุยหนิงเทียนคือผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนัก หากว่าท่านปฏิเสธ เกรงว่าจะกระทบกับการค้าของพวกเรา” “หากคิดยุ่งกับถุงเงินของข้า อย่าหวังเลยว่าข้าจะปล่อยไปง่ายๆ ไม่เพียงแต่ต้องรับผิดชอบ แต่ยังต้องชดใช้อีกหลายเท่า” “อืม...น่าสงสารเสนาบดีชุยเสียจริง เขาคงไม่รู้ว่าพี่ชายของข้า หวงแหนเงินทองเพียงใด” ชิวอี้เซ่อออกไปภัตตาคารจาเรอตามนัดหมาย แต่พอก้าวเท้าเข้าไปในโถงใหญ่กลับพบหลี่หยวนหยวนกับหนานกงโจวนั่งยิ้มรออยู่ที่โต๊ะด้านหน้า “พวกท่าน เหตุใดจึงอยู่ที่นี่” หนานกงโจวยิ้มทะเล้น “ข้าเห็นเสนาบดีชุ

คุณชายใหญ่สกุลชิวลดเสียงลงแล้วเอ่ยด้วยสีหน้ากระดาก “ความจริงแล้ว ที่ข้ากับน้องชายยังมิได้แต่งงาน นั่นก็เป็นเพราะเราสองคนมีโรคที่สืบทอดกันมาทางสายเลือดซึ่งเป็นโรคที่ทำให้ไม่อาจร่วมหอกับสตรีได้ขอรับ” “ไอหยา!” ชุยหนิงเทียนถึงกับร้องออกมาเสียงดัง จ้องชิวอี้เซ่อด้วยดวงตาเบิกโพลง “ท่านเสนาบดีได้โปรดอย่าเสียงดัง เรื่องนี้กรุณาเก็บเป็นความลับให้ข้าน้อยด้วย” สายตาของเสนาบดีชุยมองลงต่ำไปที่สายรัดเอวของชิวอี้เซ่อ “นี่เจ้า! เจ้าพูดจริงหรือ” สีหน้าของชายหนุ่มดูละอายแก่ใจ “ขอรับ แม้ข้าจะพยายามทุ่มเทรักษาก็ยังไม่ดีขึ้น ด้วยเหตุนี้จึงยังมิได้คิดจะสู่ขอสตรีใดมาเป็นภรรยา” ในใจของชิวอี้เซ่อนึกโมโห ‘ตาแก่นี่! หวังสมบัติของข้ารึ บังอาจมาก! อีแปะเดียว ข้าก็ไม่มีทางให้กระเด็น’ พลันชุยหนิงเทียนก็นึกขึ้นได้ว่าสิ่งที่ตนต้องการก็คือขุมทรัพย์สกุลชิว เรื่องที่ชิวอี้เซ่อจะร่วมเตียงกับสตรีได้หรือไม่ย่อมไม่เกี่ยวกับตน “ถ้าเช่นนั้น ให้สกุลชุยเราช่วยสร้างชื่อเสียงที่ดีให้เจ้าไม่ดีหรือ เซียวเอ๋อร์หลานสาวข้า มิใช่คนมิรู้ความ แต่งนางเข้ามาแล้ว เจ้าก็

“เป็นข้าที่เก่ง” หยางหลีเหว่ยลดมือลงพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ“หึ!” หนานกงโจวร้องขึ้นด้วยความหมั่นไส้ “คนของเสนาบดีชุยที่ส่งไปหลายหน คนของหน่วยหยกทมิฬล้วนแต่ลอบสังหารไปหมดสิ้น แต่...คนที่ข้าส่งไปสืบในครั้งนี้ ท่านอ๋องคงคาดไม่ถึง”“ผู้ใดกัน!” อ๋องหยางเผลอร้องออกมางานข่าวของหน่วยทมิฬไม่เคยพลาด เหตุใดจึงจับสายลับคนนี้ของหนานกงโจวไม่ได้“บิดาของข้าเอง” หนานกงโจวยกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับเชิดหน้า“หนานกงตู้น่ะรึ!”“ถูกต้อง! ข้าเองก็สงสัยท่านเช่นกันจึงได้ขอให้ท่านพ่อไปเยือนเมืองเฉินม่ายเพื่อนำสิ่งของบรรเทาทุกข์ไปช่วยเหลือราษฎรในเมืองจู๋หลิงที่ประสบเคราะห์จากดินถล่มด้วยตนเอง ครั้นท่านพ่อของข้าสืบดีแล้วจึงได้ส่งข่าวนี้”หยางหลีเหว่ยคาดไม่ถึงว่าขุนนางวัยกลางคนอย่างหนานกงตู้ที่ไม่เคยสนใจการทหาร ทำเพียงการบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้ราษฎรอย่างหนานกงตู้จะกลายเป็นสายสืบให้กับบุตรชายหนานกงโจวรีบยกมือขึ้นโบก “ท่านไม่ต้องกังวล บิดาข้ามิได้ทรยศท่าน เขาส่งข่าวให้ข้าเพียงผู้เดียวและสัญญาจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ”“อืม...ก่อนหน้านี้ คนของข้าจับทหารของค่ายแดนเหนือที่หวังจะไปสืบเรื่องนี้ได้หลายคน เพียงแต่...พวกเขาไม่มีโ

ผู้ที่เดินตามหลังแม่ทัพหยางก็รีบคารวะฮ่องเต้ ส่วนแม่ทัพเหวินกับทหารคนสนิทที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ในป่าช้าคืนนั้นถูกจับมัดมือไพล่หลังควบคุมตัวเข้ามาคุกเข่าด้วย “ฝ่าบาท! อ๋องหยางเลวร้ายนัก กล้าฆ่าคนของกระหม่อม ซ้ำยังจับกระหม่อมไปขังไว้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เหวินเจียโวยวายขึ้น โจวฮ่องเต้เม้มพระโอษฐ์เล็กน้อย “แม่ทัพเหวิน ท่านถูกอ๋องหยางกล่าวหาว่าติดต่อกับคนแคว้นเว่ยและเผ่าหมาป่า มีส่วนในการลอบสังหารแม่ทัพหยาง ทรยศต่อแผ่นดินต้าหลง” “ไม่เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมซื่อสัตย์ จงรักภักดี” ปลายนิ้วของแม่ทัพเหวินชี้ไปทางอ๋องหยาง “เป็นพ่อลูกสกุลหยางต่างหากเล่า ที่จับกระหม่อมเพราะคิดจะฮุบอำนาจทางการทหารของทัพหลวง พ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหยางและขุนพลทั้งสองหันไปจ้องแม่ทัพ เหวินด้วยความโกรธแค้น “เหวินเจีย! เจ้ามันคนสารเลว ให้ทหารลอบเปิดทางให้กับกองทัพแคว้นเว่ยและคนเผ่าหมาป่าบุกเข้ามาเข่นฆ่าทหารของข้า ซ้ำยังดักลอบทำร้ายข้าบนหน้าผาหมื่นหมาป่า” “แม่ทัพหยาง เล่าเรื่องทั้งหมดออกมาให้เหล่าขุนนางได้ร่วมรับฟังเถิด” โจวฮ่องเต้ร้องออกมา หยางข