All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 201 - Chapter 210

หลี่หยวนหยวนจึงเล่าที่มาของเชือกถักร้อยหยกที่นางกับหนานกงโจวได้มาจากมารดาในยุคปัจจุบันให้กับบุตรชายและบุตรสาวฟัง “ท่านยายของพวกเจ้าบอกว่านี่คือเชือกถักที่ได้มาจากวัดประจำเมืองที่แม่อยู่” “ของสิ่งนี้ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ไม่เพียงพาท่านแม่กับท่านน้ามาที่นี่ แต่ยังทำให้พวกข้าระลึกชาติได้ และยังสามารถพูดคุยกับพวกท่านได้อีกด้วย” เด็กชายเอ่ยอย่างมั่นใจ พร้อมก้มลงมองเชือกถักสีแดงที่มีหยกเล็กห้าก้อนที่ข้อมือ “แม่หวังว่าของสิ่งนี้จะช่วยดูแลความปลอดภัยให้เจ้าสองคนได้” นางพูดพลางยกมือลูบศีรษะลูกทั้งสองคนเบาๆ “ตอนที่แม่รู้ว่าตั้งท้องพวกเจ้า แม่ก็มีความสุขมาก และตั้งใจจะดูแลพวกเจ้าให้ดีที่สุด” หยางหลีเหว่ยหน้าเสียรีบขยับเข้ามาใกล้ “หยวนหยวน เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น ลูกๆ จะคิดว่าข้าเป็นพ่อที่เลวทราม ไม่สนใจไยดีพวกเขา” เด็กชายตัวน้อยหันไปยิ้มให้บิดา “ท่านพ่อ ท่านพยายามขอคืนดีกับท่านแม่เถิด ข้ากับพี่หญิงจะได้อยู่พร้อมหน้าครอบครัวเสียที” “ใช่ๆ ท่านพ่อกับท่านแม่ คืนดีกันเถอะ” เด็กหญิงพยักพเยิดสนับสนุน อ๋องหยางดึงมือข้างหนึ่งของอดีตภรรยามากุ

ลี้ฮวนคาดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะทรงวางกับดักเอาไว้เพื่อเอาชีวิตเสนาบดีฝ่ายขวาเร็วถึงเพียงนี้ “พ่ะย่ะค่ะ” ผู้บัญชาการกองทหารพิทักษ์เมืองค้อมศีรษะรับคำหนักแน่น ‘ครั้งนี้ เสนาบดีฝ่ายขวาคงจะสิ้นวาสนากับราชสำนักแล้ว’ ในแคว้นต้าหลง อดีตฮ่องเต้ได้ยกเลิกตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแล้ว และทรงแต่งตั้งเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาขึ้นมาแทนเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายคานอำนาจกัน ในส่วนของกรมทั้งหกนั้นก็ยังคงมีเหมือนช่วงต้นราชวงศ์ เสนาบดีฝ่ายขวาอย่างชุยหนิงเทียนทำหน้าที่ดูแลกรมกลาโหม กรมการคลัง และกรมพิธีการ ที่ผ่านมาเขาผลักดันคนของตนเองให้เป็นใหญ่ในสามกรม รวมถึงกองทัพหลวง แต่หลังจากแม่ทัพเหวินเจียถูกประหาร อำนาจในกองทัพก็ลดน้อยถอยลง ชุยหนิงเทียนยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของวังหลวงมองขบวนรถม้าของอ๋องฉู่แล้วจุดยิ้มมุมปาก ‘ข้าจะใช้คนผู้นี้เป็นกระบี่ทิ่มแทงสกุลหยางให้พินาศ และกำจัดโจวจื่ออี้เจ้าคนไม่เอาไหนนั่นเสีย’ ฉู่เทียนหยูลงจากม้าตรงหน้าชุยหนิงเทียน ทั้งสองฝ่ายแสดงความเคารพและทักทายกันเสร็จก็พากันเข้าไปในประตูวัง “อีกสักครู่พวกขุนนางก็จะมาเข้าแถ

“ยังขอรับ เมื่อครู่ข้าเพิ่งให้เฉาเฟิงไปตรวจสอบอีกที ไม่แน่ว่าที่อำเภอจี้หยางอาจจะมีช่องทางลับ” อดีตแม่ทัพใหญ่หยางสีหน้าเคร่งเครียด “อำเภอจี้ หยางอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมาก แม้ภูเขาจะไม่สูงมาก แต่ก็สลับซับซ้อนต่อเนื่องไปถึงภาคเหนือ หากว่าพวกเขาขุดอุโมงค์ได้จริง ชุยหนิงเทียนก็คงหนีขึ้นแดนเหนือ” “ข้าให้คนจับตามองอ๋องฉู่อยู่ขอรับ ขอเพียงเขามีความเคลื่อนไหวสักเล็กน้อย เราก็จะจับทางพวกเขาได้” หยางหลีเหว่ยหันไปบอกกับบิดา เด็กชายตัวน้อยที่ถูกท่านปู่อุ้มอยู่ได้ฟังการพูดคุยของผู้ใหญ่ก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด หลี่หยวนหยวนมองเห็นก็รู้ว่าบุตรชายกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก “ท่านอ๋องใหญ่ให้ข้าพาหลิวเหว่ยไปนอนเถิดเจ้าค่ะ” ได้ยินคำพูดของมารดา เด็กชายก็รีบกางแขนอ้วนป้อมออกหมายจะโผเข้าหานาง ฝ่ายเด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกท่านย่าอุ้มก็รีบส่งเสียงบอกบิดา “ท่านพ่อ มาอุ้มข้าเร็วเข้าสิเจ้าคะ!” หยางข่ายกับภรรยาหาได้ยินคำพูดของเด็กหญิงไม่ ผู้อาวุโสทั้งสองได้ยินเสียงที่เด็กน้อยส่งออกมาเป็นเพียงเสียงอือๆ อาๆ เท่านั้น “หลีเหว่ย เจ้าก็มาอุ้มฟางเอ๋อร์ต

โจวฮ่องเต้ให้ผู้บัญชาการสำนักมือปราบประกาศความผิดของเสนาบดีฝ่ายขวาชุยหนิงเทียนให้ราษฎรทราบ โทษฐานลอบสังหารอ๋องหยางมีหลักฐานชัดเจน ทว่าโจวฮ่องเต้กลับต้องการถอนรากถอนโคนจึงได้อาศัยช่วงที่ขุนนางที่อยู่ฝ่ายชุยหนิงเทียนระส่ำระสายส่งคนออกหาหลักฐานความผิดของชุยหนิงเทียนอย่างเปิดเผย ราชครูเฉิงผู้เป็นพระอาจารย์ของโจวฮ่องเต้ บุตรสาวของเขาสมรสกับชุยซีห่าวพอรู้ว่าบุตรเขยเป็นหัวหน้าโจรลอบสังหารอ๋องหยางก็ตกตะลึง “ข้าคิดว่าเขาเป็นคนดี ที่แท้เบื้องหลังสกุลชุยช่างเลวร้าย แล้วเช่นนี้ข้าจะช่วยเยว่เอ๋อร์อย่างไรดี” ราชครูเฉิงทุกข์ใจจนใบหน้าเหี่ยวย่นหมองคล้ำในชั่วข้ามคืน “คงต้องขอความเมตตาจากฝ่าบาทให้เร็วเสียแล้วขอรับ หากว่าพบหลักฐานความผิดของเสนาบดีชุยอย่างชัดเจนเกรงว่าถึงเวลานั้นอาจจะช่วยไม่ทัน” ซ่งจิ้นหนานผู้เป็นราชครูอันดับสองและเป็นศิษย์ของราชครูเฉิงรีบเสนอความคิดเห็น “จิ้นหนาน เจ้าหมายถึง...” “ข้าเกรงว่าการมาของอ๋องฉู่ในครั้งนี้ น่าจะเกี่ยวพันกับเสนาบดีชุยด้วย หากว่าความผิดของเขาไม่เพียงหมายลอบสังหารอ๋องหยาง แต่กลายเป็นกบฏ ถึงวันนั้นทั้งบุตรสาวและ

หลี่หยวนหยวนรู้สึกปวดเบานางจึงชวนชิวลู่ชิงออกไปสุขาด้วยกัน ครั้นกำลังเดินผ่านเรือนระเบียง พลันได้ยินเสียงสตรีสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ หลี่หยวนหยวนจำได้ว่านั่นก็คือเสียงของจ้งซื่อจึงสะกิดให้ชิวลู่ชิงไปยืนแอบฟัง “ข้าคิดอยู่เชียวว่าข่าวลือพวกนั้นต้องมีที่มาจากคนที่ไม่ชอบหน้าข้า ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนใกล้ตัว” หลี่หยวนหยวนยกยิ้มมุมปากเมื่อจ้งซื่อกับสตรีผู้นั้นเดินจากไปแล้ว “นั่นแม่เลี้ยงของท่านหรือ” ชิวลู่ชิงเคยฟังเรื่องครอบครัวของหลี่หยวนหยวนมาก่อน “อือ...เป็นนาง” จอมยุทธ์หญิงยกมือขึ้นกอดอก “เมื่อครู่ได้ยินเต็มสองหู นางเป็นคนปล่อยข่าวว่าท่านเป็นภรรยาลับๆ ของพี่เหนือ ช่างเลวร้ายนัก นางมุ่งหวังทำลายชื่อเสียงของท่าน ช่างเป็นแม่เลี้ยงที่เลวร้ายเหลือเกิน ให้ข้าแอบเชือดคอนางดีหรือไม่” หลี่หยวนหยวนอ้าปากค้าง “หา! นั่นไม่ได้นะ ขืนทำแบบนั้น เจ้าก็ทำผิดกฎหมายล่ะสิ” นางยกมือขึ้นตบแขนชิวลู่ชิงเบาๆ “ข้ามีวิธีจัดการกับนาง เจ้าใจเย็นไว้เถิด” หญิงสาวทั้งสองกลับจากห้องสุขาก็ถึงเวลาใกล้เลิกงานแล้ว บรรดาคนในงานล้วนมายืนเรียงรายสองข้างทางเพื่อส่งเสด