All Chapters of ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: Chapter 61 - Chapter 70

“รองแม่ทัพหวัง พี่ชายของข้าเป็นอย่างไรบ้าง” สายตาและน้ำเสียงของนางดูร้อนรน “ตามข้าออกจากป่านี่กันก่อนเถอะขอรับ ใต้เท้าหนานกงได้รับบาดเจ็บ กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงหมอตำบลข้างหน้า” “อาการหนักหรือไม่” น้ำเสียงหญิงสาวสั่นเครือ “ยามนี้คงเป็นตายเท่ากันขอรับ” หวังลู่เสียน สีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่กล้าบอกกับนางว่าคนที่ถูกพิษนั่น ล้วนลาโลกไปหมดแล้ว “ไป! รีบพาข้าไปหาพี่โจวให้เร็วที่สุด” คนทั้งหมดออกไปจากห้องพักรักษาตัวกันหมดแล้ว หนานกงโจวที่นอนลืมตาปริบๆ อยู่บนเตียงกำลังทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเอง เขาคงจะตายไปแล้ว...จึงได้มาอยู่ในร่างของบุรุษผู้นี้ คนที่ถูกเรียกขานว่า ‘ใต้เท้าหนานกง’ บนรถบัสของบริษัทติงหยวนหยวนสายวันนั้น..... ติงหลิวเหว่ยจำได้ว่าก่อนที่รถบัสจะกลิ้งตกถนนสูง เขากำลังถกกับติงหยวนหยวนเรื่องที่เธอแอบชอบหัวหน้างาน แต่เพราะความไม่กล้า ทำให้จางหว่านเพื่อนร่วมงานเข้ามาฉกหัวหน้าหยางหลีเหว่ยผู้นั้นไปเสียได้ ‘เขายังไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย พี่มันใจมดเองต่างหาก ถึงได้ถอยออกมา’ ‘แต่เขาไปกินข้าวกลางวันด

หญิงสาวจำนนด้วยเหตุผล ทั้งป่านี้มีเพียงนางกับเขาที่ยังไม่รู้ว่าจะรอดจากป่านี้ได้อย่างไร นางได้ยินทหารหมาป่าพูดกันถึงความน่ากลัวของป่าเก็บเงาแห่งนี้ในตอนที่นางถูกพาเข้ามาหากนางเกิดล้มป่วยจริงๆ ก็จะยิ่งทำให้การออกจากป่ายากเย็นเข็ญใจยิ่งขึ้น “กิ่งไม้พวกนี้มันปกปิดร่างกายของข้าไม่มิดชิดนี่ ข้า...ข้าไม่สบายใจ” นางพูดในขณะที่รอบกายมีกิ่งไม้ขัดซ้อนกันแน่นบังร่างของนางเอาไว้เห็นแค่คอ “ได้ เช่นนั้นก็ถอดเสื้อตัวนอกออกมาผึ่งไฟก่อน ข้าจะทำชุดใบไม้ให้ท่านสวม จะได้สบายใจขึ้น” หวังลู่เสียนก่อไฟขึ้นอีกสองกอง เขาบอกนางว่าเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายไม่ให้เข้าใกล้ ชายหนุ่มถอดเสื้อตัวนอกออกผึ่งใกล้กองไฟที่สุมกองแรก แล้วรับเอาเสื้อคลุมของนางไปผึ่งไปใกล้กองที่สอง ครั้นเขาเห็นว่านางไม่กล้าถอดเสื้อผ้าตัวในก็ใช้มีดฟันเถาวัลย์ออกมารีดเป็นเส้นเล็กๆ แล้วสอดใบไม้ขนาดใหญ่คล้ายกระโปรงตัวยาว ส่งให้นาง “สวมเอาไว้ แบบนี้ท่านคงจะกล้าถอดอาภรณ์เปียกออกมาให้ข้าผึ่งแล้วนะ” หนางกงมี่ไม่กล้าหันหน้าไปมองรองแม่ทัพหนุ่ม เพราะยามนี้ร่างกายของเขาก็กำลังสวมชุดใบไม้อยู่เช่นก

“จริงหรือเจ้าคะ ดียิ่ง หากว่าข้าช่วยงานท่านพี่ได้ ข้าก็ยินดี เราสองสามีภรรยาร่วมแรงร่วมใจ ไม่ว่าท่านจะให้ข้าทำสิ่งใด ต่อให้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ยินดีทั้งนั้น” หนานกงมี่พูดพร้อมกับเอียงศีรษะซบที่หัวไหล่ของชายหนุ่มหวังลู่เสียนพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่หนานกงมี่กลับกอดแขนเขาไว้แน่น“ท่านพี่คงไม่รู้ว่าตลอดทางที่ข้าถูกเจ้าโจรชั่วคนนั้นจับตัว ข้าคิดอยู่ตลอดเวลาว่าหากเขาคิดจะข่มเหงข้า ข้าจะฆ่าตัวตาย ทุกขณะจิตข้าคิดถึงแต่ท่าน ภาวนาให้ท่านมาช่วยข้าให้พ้นจากคนผู้นั้นเสียที” น้ำเสียงของนางเศร้าสร้อยรองแม่ทัพหนุ่มนิ่งอึ้ง เขาไม่กล้าเบี่ยงตัวหลบนางอีก สตรีผู้นี้ถูกจับและพาหนีมาหลายวัน นางน่าสงสารยิ่งนัก ไม่รู้ว่านางถูกหมิ่นฮุยทำร้ายจิตใจเช่นใดบ้าง‘ชายารองหนานกง ท่านน่าสงสารนัก ไม่เพียงแต่ชื่อเสียงหมดสิ้นในครานี้ ต่อให้กลับจวนอ๋องได้ ชีวิตวันข้างหน้าคงไม่ราบรื่นนัก’“ฟังข้าให้ดีนะ เสี่ยวมี่ อันที่จริงระหว่างเดินทางมา เจ้าความจำเลอะเลือนไปเล็กน้อย ที่เผ่าหมาป่าจับตัวเจ้ามาเพราะคิดว่าเจ้าคือชายารองของท่านอ๋อง พอข้านำตัวเจ้าไปพบท่านอ๋อง เจ้าต้องแสร้งเป็นชายารองไปสักระยะหนึ่งเพื่อล่อให้คนเลวพวกนั้นปรากฎตัว”“

เมื่อคืนวาน ตอนที่หนานกงโจวที่มีจิตวิญญาณของติงหลิวเหว่ยอยู่ข้างในตื่นมาตอนดึก เขาลุกขึ้นนั่งพิงหลังกับพนักหัวเตียงและทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ติงหลิวเหว่ยอยู่ในยุคปัจจุบันเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ เขาทำใจกับความตายมาตลอดเพราะอาชีพของเขามีความเสี่ยงและพร้อมจะสละชีพเพื่อชาติ ดังนั้นชายหนุ่มจึงคิดว่าตนได้ตายไปจากอุบัติเหตุรถยนต์ตกเขาแล้ว....เสียดายก็แต่เพียง เขาไม่รู้ว่าพี่สาวของตนเป็นตายร้ายดีอย่างไร...ในตอนเกิดเหตุติงหยวนหยวนนั่งอยู่ข้างเขา หากว่าเขาไม่รอด บางทีพี่สาวของเขาก็อาจจะไม่รอดเช่นกัน ด้วยความสูงของถนนระดับนั้น รถบัสทั้งคันกลิ้งลงมาอย่างแรง‘บางที คนอาจจะตายทั้งคัน แล้วเหตุใดจึงมีเพียงข้าคนเดียวที่มาที่นี่’ เขาก้มลงมองข้อมือตนเอง พลันนึกถึงเชือกสีแดงเส้นเล็กที่ถักอย่างสวยงามร้อยหยกก้อนกลมสีเขียวสามก้อนก้อนตรงกลางมีขนาดใหญ่และมีก้อนเล็กอีกสองก้อนประกบอยู่...หรือว่าจะเป็นเพราะสร้อยข้อมือโบราณเส้นนั้น ความทรงจำของชายหนุ่มย้อนกลับไปก่อนเกิดโศกนาฏกรรมรถบัสตกถนน “เหว่ยเหว่ยน้อย นี่มันของมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษเชียวนะ พ่อไปค้นเจอในบ้

ชิวต้าซานมองหีบทองขนาดเขื่องสามใบที่ถูกชักรอกขึ้นมาจากบ่อร้างด้วยความตื่นเต้น ขณะเดียวก็กวาดตามองไปรอบๆ บริเวณนี้เคยมีบ้านเรือนอยู่สองสามหลัง ภายหลังคนในบ้านถูกฆ่าตายโดยไร้ญาติขาดมิตร กลายเป็นเรื่องเล่าลือว่ามีภูตผีปีศาจ เมื่อต้นไม้ขึ้นรกครึ้ม จึงกลายเป็นป่าช้าในภายหลัง บ่อร้างแห่งนี้ ถูกต้นไม้ปกคลุมมิดชิด ไม่รู้ว่าท่านผีเหนือมาค้นพบได้อย่างไร ซ้ำยังเอาหีบทองลงไปซ่อนไว้ถึงสามหีบอีก “พี่เหนือ ท่านซ่อนทองไว้ที่นี่เมื่อใดกัน ข้านึกว่าท่านพูดเล่นตอนเมาเสียอีก” น้องเล็กของสามผีเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ คราหนึ่งในตอนที่ท่านผีเหนือเมาสุราเคยหลุดปากพูดออกมาว่ามีบ่อซ่อนทองคำอยู่หลายแห่ง ชิวต้าซานคิดว่าพี่บุญธรรมพูดเล่นจึงเก็บมาเย้า แต่เรื่องเงินทองคิดว่าคนผู้นี้คงจะเก็บไว้อยู่ไม่น้อยเพราะทำเรื่องลับๆ ให้ขุนนางใหญ่อยู่บ่อยๆ “ข้าไม่บอกหรอก นี่เป็นความลับของข้า” “หากข้ารู้ว่าท่านพูดจริง เช่นนี้แอบมาหาคนเดียวเสียก็ดี เช่นนี้คงไม่ต้องมาเป็นองครักษ์ให้คุณหนูหลี่แล้ว” “พูดมากจริง ทองคำพวกนี้ข้าก็เก็บไว้ให้พวกเจ้านั่นล่ะ หากจะเอาออกมาใช้ก็