บททั้งหมดของ ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง: บทที่ 71 - บทที่ 80

หลังจากหารือกับนักบัญชีทั้งสามแล้ว สีหน้าของซิวอี้เซ่อก็ไม่ค่อยดีนัก เงินทองที่ต้องใช้ในการดูแลคฤหาสน์เป็นเงินมิใช่น้อย ชิวลี่จิ่นกลับมาเห็นพี่ชายของตนสีหน้าพิกลก็รีบถามไถ่ “เหตุใดท่านจึงทำหน้าเช่นนั้น”“ไม่คิดเลยว่าการเป็นคุณชายใหญ่จะต้องใช้เงินมากมายขนาดนี้ เมื่อครู่โม่เฉิงบอกว่าหากใช้เงินที่มีตอนนี้ก็อาจจะพยุงฐานะคหบดีได้เพียงหกเดือน ต่อจากนั้นจะต้องหาเงินให้ได้มากขึ้น ไม่เช่นนั้น....” ชิวอี้เซ่อกำลังคิดถึงตอนที่ตนและบริวารอยู่กินอย่างประหยัด“อ้าว! แล้วส่วนแบ่งกิจการจากคุณหนูหลี่เล่า ไม่พอหรอกหรือ” คนเป็นน้องชายเอียงคอถามชิวอี้เซ่อยังคงขมวดคิ้ว เขาส่ายหน้าน้อยๆ “เฉพาะกิจการตอนนี้ที่เราร่วมหุ้นกับนางมีห้าสาขา นางแบ่งให้เราถึงสี่ในสิบส่วนก็พอเลี้ยงดูคนได้แค่ครึ่งคฤหาสน์เท่านั้น จะเลี้ยงคนทั้งหมดคงต้องหารายได้เพิ่มอีก ในเมื่อพวกเรากลายเป็นคุณชายใหญ่กับคุณชายรองแล้ว จะกลับไปดูแลตลาดผีก็คงไม่ได้”ยามนี้โรงเตี๊ยมเจี๋ยเชิ่งเปิดสาขาสองแล้วและกำลังก่อสร้างสาขาสาม ส่วนโรงน้ำชาจาเรอเปิดกิจการครบสามสาขา สามผีพี่น้องชื่นชมในตัวหลี่หยวนหยวนยิ่งนักที่นางขยายกิจการได้รวดเร็วอย่

หนานกงโจวมองตามสตรีสามคนที่เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมเจี๋ยเชิ่งสาขาสอง “ที่แท้นางก็เป็นคนงานที่โรงเตี๊ยมนี่เอง” ฮั่วเจิ้งหูที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นเบาๆ “ข้าว่าไม่ใช่” หนานกงโจวแย้ง “เจ้าดูนั่น” ชิวต้าซานที่สวมหน้ากากหนังสีขาว แต่งกายดี ถือกระบี่เดินเข้ามาพูดคุยกับสตรีที่ใช้ผ้าปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง “องครักษ์ผู้นั้นดูเหมือนคนในยุทธภพเลยขอรับ” “หัวหน้าฮั่ว ดูจากท่าทางการพูดคุย ข้าว่านางต้องมิใช่หญิงชาวบ้านธรรมดาแน่” หนานกงโจวยืนยัน ไม่นานนัก คนทั้งสี่ก็ออกมาจากโรงเตี๊ยม เพียงแต่บุรุษร่างสูงโปร่งผู้นั้นไม่เดินรวมกลุ่มกับนาง แต่เดินตามอยู่ห่างๆ คอยดูแลความปลอดภัย “คนผู้นั้น ไม่น่าจะเป็นเพียงคนรู้จัก น่าจะเป็นองครักษ์ของนางนะขอรับ” “นางจะต้องเป็นคนในสกุลใหญ่สักสกุลของเมืองนี้” หนานกงโจวคาดการณ์ “แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดนางจึงต้องแต่งกายและปกปิดใบหน้า” “น่าสงสัยจริงขอรับ เราตามพวกนางให้ถึงที่สุดกันเถิด จะได้รู้ดำรู้แดงกันไป” ฮั่วเจิ้งหูออกปากไป๋ซวงกลัวว่าคุณหนูของตนจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปจึงว่าจ้างเกี้ยวหลังหนึ่งใ

หนานกงโจวมิได้เอ่ยถึงเรื่องของน้องสาวตนเอง เรื่องที่หนานกงมี่หย่ากับอ๋องหยางยังไม่มีคนในเมืองเฉินม่ายรู้ ชายหนุ่มเหลือบมองสตรีตรงหน้า นางมีชื่อคล้ายกับพี่สาวในยุคปัจจุบันของเขา หากว่านางเป็นติงหยวนหยวนก็คงดี เขาคงจะอยู่ในยุคโบราณนี้โดยไม่รู้สึกโดดเดี่ยวหลี่หยวนหยวนราวกับล่วงรู้ความคิดของเขา จู่ๆ นางก็เอ่ยขึ้นมา “ท่านก็ไปเมืองจู๋หลิงด้วยมิใช่หรือ เหตุการณ์ชายแดนเป็นเช่นไร”นางมิได้เอ่ยถึงท่านอ๋องตรงๆ แต่หนานกงโจวคิดว่านางอาจจะอยากถามข่าวอ๋องหยาง หนานกงโจวอ้ำอึ้งเล็กน้อย แม้เรื่องของหนานกงมี่จะถูกปกปิดเอาไว้ แต่ไม่แน่ว่าอดีตพระชายาผู้นี้อาจจะรู้“คนที่ท่านอ๋องจับได้ที่ตำบลนี้ สืบชัดเจนแล้วเป็นน้องชายต่างมารดาของหัวหน้าเผ่าหมาป่า หลังจากที่ข้ากลับมาจากเมืองจู๋หลิงมีรายงานข่าวว่านักโทษสองคนถูกชิงตัวและหนีไปในเขตแคว้นเว่ยแล้ว”หลี่หยวนหยวนชะงัก นางนึกกลัวขึ้นมา นักโทษพวกนั้นเคยเห็นหน้าและรู้ว่าที่นี่คือบ้านเก่าสกุลหยาง หากพวกเขาย้อนกลับมา นางอาจจะเป็นอันตรายหนานกงโจวเห็นใบหน้าของหญิงสาวเผือดสีก็พลันนึกได้ “แม่นางหลี่กลัวพวกเขาย้อนกลับมาที่นี่หรือ”“ใช่ พวกเขาถูกจับไปจากเรือนนี้ เกรงว่าอา

“ว่าล่ะ! คนๆ นี้ ฝีมือเหนือกว่าฮั่วเจิ้งหูซะอีก เขาเป็นผู้ชายจริงๆ ใช่ไหม” หนานกงโจวขมวดคิ้ว “อ้าว! ทำไมว่างั้นล่ะ” “ผมว่าเขาดูอ้อนแอ้น โครงสร้างร่างกายคล้ายผู้หญิง ไหล่แคบร่างเล็ก ตอนต่อสู้ดูแล้วก็ไม่เหมือนผู้ชายเท่าไหร่” หลี่หยวนหยวนนิ่งไปเล็กน้อย ติงหลิวเหว่ยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ เขาย่อมจะเข้าใจเรื่องสรีระดี “อืม ก็น่าคิดนะ พี่เองก็รู้สึกตะหงิดๆ อยู่เหมือนกัน แต่ถ้าเขาเป็นผู้หญิงก็ดีไปอีกอย่าง พี่จะได้สบายใจ” หนานกงโจวเอนหลังแล้วมองพี่สาวด้านซ้ายและด้านขวา “พี่มาอยู่ในร่างนี้ สวยกว่ายุคนั้นตั้งเยอะ” “นายก็เหมือนกันเหอะ หล่อกว่าติงหลิวเหว่ยมากทีเดียว” “ก็แน่ล่ะสิ หนานกงโจวคนนี้หน้าเรียวกว่าผม หน้าคมกว่า ซ้ำยังสูงกว่าด้วย” ชายหนุ่มยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ “จะว่าไป ถ้าผมรูปร่างหน้าตาแบบนี้นะ คงได้เป็นซุปเปอร์สตาร์ไปแล้ว” “พอๆ พอได้แล้ว พี่ลืมบอกเรื่องสำคัญไปอีกอย่าง” “หือ...ยังมีเรื่องอะไรอีก” หนานกงโจวเลิกคิ้วสองข้าง “ตอนนี้พี่ตั้งท้องแล้ว” หลี่หยวนหยวนยกมือขึ้นลูบท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของตนเอง “ใน

หลี่หยวนหยวนยกมือขึ้นป้องปากไว้ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ทว่าชิวลี่จินผู้เป็นคุณชายรองกลับยกมือห้ามมิให้นางหัวเราะ “คุณหนูหลี่ ท่านยังฟังไม่จบ นั่นแค่เรื่องบ่าวในเรือน ต่อไปเป็นเรื่องอาหาร ที่พี่ใหญ่ไม่ยอมให้มีคนรับใช้อยู่มากก็เพราะต้องการประหยัดรายจ่ายค่าอาหาร ที่สำคัญคนอย่างเขาในเมื่อจะจ่ายก็ต้องให้คุ้มกับค่าแรง คนพวกนั้นจึงต้องกลับไปขายของในตลาดผี” ชิวต้าซานฟังจบก็ทำตาโต “พี่กลาง อย่าบอกนะว่าระหว่างนี้พี่ใหญ่ให้ท่านกินแต่ข้าวต้มกับผัดผักน่ะ” ชิวลี่จิ่นพยักหน้าพร้อมยู่ปาก “อือ หน้าข้าจะเขียวไปหมดแล้ว” “พี่ใหญ่ ท่านโหดร้ายกับตัวเองก็พอ อย่าทารุณพี่กลางอีกเลย” ชิวต้าซานควักเอาถุงเงินออกมายื่นให้พี่ชายคนรอง “ท่านเอาไว้ซื้อหมูเห็ดเป็ดไก่เถอะ”“ดีนะที่เจ้าไม่ได้รับเบี้ยหวัดจากพี่ใหญ่ ไม่เช่นนั้นเจ้าก็จะมีสภาพเดียวกับข้าในตอนนี้”ตอนแรกหลี่หยวนหยวนจ่ายค่าจ้างทำงานให้กับท่านผีเหนือ แต่พอรู้ว่าท่านผีเหนือแบ่งให้กับชิวต้าซานเพียงเล็กน้อยแค่พอมีเงินติดตัว นางจึงได้เห็นใจและมอบเงินค่าจ้างเพิ่มให้กับองครักษ์ชิวเพิ่มอีกต่างหากชิวอี้เซ่อยกมือโบกไปมา “ข้าบอกแล