All Chapters of บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Chapter 41 - Chapter 50

สายของวันรุ่งขึ้น แดดแรงส่องผ่านม่านหน้าต่างพลิ้วไหวห้องนอนจนเริ่มแสบตา คนตัวเล็กพลิกกายซุกผ้าห่มนุ่ม เธอหลับสบายจนอยากนอนอยู่อย่างนั้นนานๆ ทว่านาทีต่อมาเสียงเคาะประตูปลุกเธอตื่นจากฝันหวาน จริงใจลืมตาง่วงงัวเงีย อ้าปากหาววอดน้ำตาไหล แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ เตียงนอนนุ่มสบายและทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ไม่ใช่ที่ของเธอ “ตายแล้วเรา ลืมไปได้ไงเนี่ย” เธอนอนค้างบ้านมาร์คัส และนี่เป็นครั้งที่สองแล้วด้วย เสียงเคาะประตูต้องเป็นเขาแน่นอน “จริงใจตื่นหรือยัง พี่ขอเข้าไปได้ไหม” นั่นประไร “เอ่อ ค่ะ..เข้ามาได้เลย” จริงใจจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ นิ้วแคะขี้ตา หลังมือเช็ดแก้มลวกๆ “เพิ่งตื่นเหรอ” มาร์คัสก้าวเข้ามาในห้อง มือเขาข้างหนึ่งหิ้วถุงกระดาษมาด้วย จริงใจยิ้มแหย พยักหน้าแทนคำตอบ “พี่เอาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยน ของทุกอย่างอยู่ในนี้ ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วลงไปทานข้าวข้างล่าง พี่เตรียมอาหารเช้าให้แล้ว” พูดจบพร้อมยื่นถุงที่ว่าให้เธอ จริงใจหน้าแดงซ่านเมื่อเห็นว่าภายในถุงกระดาษมีชุดชั้นในที่เขาเลือกให้เธออีกแล้ว สีแดงแจ๋บาดตาซะด้วย “ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวหนูตามลงไปค่ะ” เธอยิ้มขอบคุณ รู้สึ

“จริงใจ..” เจ้าของชื่อที่จริงใจเพิ่งเรียกหาไปเมื่อสักครู่ปรากฏตัวขึ้นในทันที รอยยิ้มละมุนชวนใจละลายส่งให้คนตัวเล็ก จริงใจก็ยิ้มตอบ อย่างกับว่าในที่นี้มีแค่พวกเขาสองคน “เข้าไปรอพี่ในห้องก่อนนะ พี่เหลืออีกสองเคส” “ได้ค่ะ” ไม่พอแค่นั้นพอจริงใจเดินผ่าน คนตัวสูงขยี้ผมเธออย่างเอ็นดู ช็อตนี้นี่แหละทำเอาเหล่าคุณหมอและผู้ช่วยที่เห็นเหตุการณ์ตกตะลึงนิ่งอึ้งกันไปเลย หมอเดือนกวักมือเรียกน้องๆ ที่อยู่ในรัศมีให้เข้ามาตีวงล้อมเตรียมซุบซิบด้วยความคันปาก “พี่ว่ากลิ่นมันแปลกๆ แล้วนะ” “พี่คิดเหมือนพิมพ์ใช่ไหมพี่เดือน” “แน่นอน พี่ว่าพี่พอจะรู้แล้วว่าใครทำให้หมอคัสดูเปลี๊ยนไป๋!” หมอเดือนทำเสียงแหลมแปร๋นก่อนจะหัวเราะคิกคัก “ทีนี้ก็รู้แล้วนะคะว่าทำไมหมอคัสเปลี่ยนยี่ห้อกาแฟ” หมอเฟอร์กัดปากเขิน ร่วมหัวเราะไปด้วยอีกคน “ช่วยซัพพอร์ตกันไรงี้ งุ้ยยยย น่ารักอะ” “นี่เราจะได้เห็นหมอคัสเวอร์ชันใหม่แล้วเหรอ พี่ไม่ชินเลยอะ” “เวอร์ชันไหนอะพี่” “เอ้า ก็เวอร์ชันคลั่งรักไง นิ่งๆ แบบนี้เชื่อเถอะว่าถ้ามีแฟนนะแก้เอ้ยยย! หลงแฟนสุดๆ” เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นอย่างชอบใจ หากไม่ใช่ในเวลางานก็คงจับกลุ่มเม้ามอย

“เก่งมากลูกพ่อ” มือสากลูบลำตัวเจ้าฟ้าคำรามด้วยสีหน้ารักใคร่ จริงใจกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเขาเดินมาหาเธอเพื่อจะให้ทำความรู้จักลูกรัก “ตัวนี้ใจดี ไม่กัด ลองแตะดูสิ” “เอ่อ น้องจะไม่กัดจริงๆ ใช่ไหมคะ” มาร์คัสไม่ตอบ แต่เขากลับจับมือเธอข้างหนึ่งให้แบออก ก่อนต่อมาจะวางเจ้างูดำบนฝ่ามือ ใบหน้าคนตัวเล็กเผือดซีด พยายามข่มความกลัว ความตื่นเต้นเอาไว้ มองเจ้าฟ้าคำรามที่ค่อยๆ เลื้อยพันรอบแขนเธอ “พี่มาร์คัส นี่ไม่เรียกว่าแตะนะคะ พี่ให้หนูอุ้มงู” ปากเล็กเบะคว่ำเหมือนจะร้องไห้แต่มาร์คัสยังฉีกยิ้มหวาน ปากเอาแต่พูดอยู่ได้ว่าน้องไม่กัด จริงใจยืนตัวแข็งไม่กล้าขยับเขยื้อนให้เจ้าฟ้าคำรามเลื้อยผ่านแขนเรียวเล็กของเธอขึ้นไปจนถึงบ่า สัมผัสลื่นๆ ทำเธอขนลุกซู่ ปิดตาปี๋ไม่กล้าหายใจแรง “พ่อว่าพอแค่นี้ก่อน พ่อกลัวพี่จริงใจเป็นลม” เสียงหัวเราะหึในลำคอด้วยความเอ็นดู จริงใจกลับมาหายใจได้เต็มปอดอีกครั้งเมื่อมาร์คัสพาเจ้าฟ้าคำรามออกไปจากตัวเธอและคืนน้องกลับสู่กรงกระจกตามเดิม นอกจากนี้เขาก็ยังให้จริงใจรู้จักกับกิ้งก่าที่ชื่อคาเตอร์ ตุ๊กแกอ้วนเผละที่ชื่อจอร์จ เต่าตัวเบิ้มพี่ใหญ่ในห้อง แมงมุมยักษ์ที่จริงใจได้ล

“ช่วยให้พี่ผ่อนคลายบ้างไง เพราะตอนนี้ของพี่แข็งมาก” ทันที่เขาพูดจบ มือหนาจับปลายคางของจริงใจให้เอี้ยวหน้ามารับจูบดูดดื่ม เขาบดเคล้าริมฝีปากเดือดเร่าใส่เธออย่างกระหาย บีบปากเรียวเล็กเบาๆ ให้ลิ้นอุ่นสอดควานลิ้มรสความหวานตามอำเภอใจ “อื้อออ! อื้มมม” ลิ้นที่เกี่ยวพันกันจนได้ยินเสียงเฉอะแฉะกลายเป็นสิ่งกระตุ้นอารมณ์คนทั้งคู่ ใบหน้าสวยแดงซ่าน นัยน์ตากลมหยาดเยิ้มตามแรงชักจูงของคนพี่จนมาร์คัสทนไม่ไหว จริงใจจะรู้ไหมนะ..ตอนนี้หน้าเธอแม่งโคตรเซ็กซี่เลย “อ๊ะ..พี่มาร์คัส” ร่างสูงพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างอรชรอย่างรวดเร็ว จมูกโด่งซุกไซ้ลำคอหอมกรุ่นอย่างเสพติด ลมหายใจร้อนทำสติคนน้องกระเจิดกระเจิง นัยน์ตาเธอปรือปรอยได้แต่ส่งเสียงครางหวานๆ ให้เขาฟัง ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้ว เธอต้านทานเขาไม่ได้หรือแค่ชอบสัมผัสของเขากันแน่ มาร์คัสกดลิ้นละเลงซอกคอขาวสลับกับขบเม้มด้วยริมฝีปากร้อนฉ่าจนเป็นรอย มือแกร่งบีบเค้นต้นขาเนียนนุ่ม ขณะที่ใบหน้าหล่อเคลื่อนต่ำลงจากซอกคอเป็นเนินอก “พี่..อื้อ!” มือหยาบถลกชุดนอนของจริงใจถอดออกทางศีรษะอย่างง่ายดาย ทำให้ตอนนี้เนื้อตัวของเธอมีแค่บราตัวจิ๋วกับแพนตี้ที่เห็นรอยเปียกชัดเจน ม

“จริงใจ” “…” “ยัยจริงใจ นี่แกฟังพวกฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย” คนโดนเสียงแหลมๆ ตะโกนใส่หูสะดุ้งตกใจ นัยน์ตากลมสวยกระพริบปริบๆ มองเพื่อนทั้งสองคนที่หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่เธอ “เอ่อ แกว่าไงนะ” “นี่ไง ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลย” เห็ดหอมกลอกตามองบน เธอกำลังเล่าเรื่องที่จะต้องไปถ่ายโพรเจกต์หนังไกลถึงประเทศรัสเซีย แต่แทนที่จริงใจจะตั้งใจฟังหรือตื่นเต้นเหมือนสตาร์ นี่ยัยตัวดีเอาแต่นั่งใจลอยถึงใครบางคน “คิดถึงเฮียคัสเหรอยะ” “อะ..อะไรเล่า อย่าเปลี่ยนเรื่องคุยสิ” เสียงตะกุกตะกักมีพิรุธสุดๆ จะไม่ให้เห็ดหอมหันไปมองสตาร์อย่างรู้ใจก็คงไม่ได้ “พวกฉันสองคนเห็นนะ ตอนเฮียคัสมาส่งแก เขาหอมแก้มแกด้วย” “ชู่ว อย่าเสียงดังสิ” จริงใจยกนิ้วชี้จุ๊ปากให้สตาร์เบาเสียงลง แต่แม่ทูนหัวของเธอกลับยกยิ้มมุมปาก “จะกลัวอะไรของแก ถ้าฉันมีผู้ชายแบบเฮียคัสตามจีบนะ ฉันจะอวดคนทั้งโลกเลย” “นั่นน่ะสิ แกอย่าทำเหมือนทุกวันนี้ไม่มีใครรู้ได้ปะว่าเขากับแกชอบกัน” จริงใจยู่ปากใส่เพื่อนที่รู้ทันเธอทุกอย่าง “แกชอบเขาแล้วใช่ไหมจริงใจ” เห็ดหอมหรี่ตาถามทำคนถูกถามเสียอาการ อมยิ้มเขินไม่กล้าสบสายตาเพื่อน “ฉันว่าใช่แน่ๆ เห็ด นี่ลูกสา