Semua Bab บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Bab 31 - Bab 40

“หูว! อันนี้อร่อยมากกก” เห็ดหอมกระดี้กระด้า คงเพราะนานๆ ครั้งจะได้ทานบุฟเฟต์จุใจแบบนี้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องคุมอาหาร เธอเลยจัดเต็มเป็นพิเศษ “ร้านนี้เนื้อเด็ดมาก พวกหนูลองกับน้ำจิ้มอันนี้ดู พี่ปรุงเองเลยนะ” ทะเลพูดทั้งที่เคี้ยวเต็มปาก ซ้ายของเขาคือสตาร์ ขวาคือเห็ดหอม “พี่ทะเลไม่เอา! ของพี่มันเผ็ด” “กินเผ็ดไม่ได้?” “กินได้แต่น้ำจิ้มพี่ดูเผ็ดมากอะ ไม่..อย่า! ไม่ต้องป้อนหนู” สตาร์หลบเลี่ยงมือหนาที่พยายามจะง้างปากเธอให้ทานเข้าไป มองแล้วก็น่าขำ “อิ่มจัง~” จริงใจลูบท้องตัวเองที่เริ่มหนักอึ้งเหมือนตะกั่ว “อะไร! แกเพิ่งทานไปนิดเดียวเอง” “ก็มันอิ่มนี่นา” เธอบอกต้นหยงที่ตั้งหน้าตั้งตาทานไม่หยุด ส่วนเธอนั้นแค่เบคอนห้าชิ้นก็เริ่มเอียนแล้ว “แล้วหยิบมาอย่างเยอะด้วยนะ กินให้หมดเลย ไม่งั้นโดนปรับแน่” ต้นหยงชี้นิ้วขู่ จริงใจกำลังจะเอ่ยปากบอกไปว่าเธอยอมให้ปรับเพราะคงทานในส่วนที่ตัวเองหยิบมาไม่หมดจริงๆ แต่เธอก็ไม่ไวเท่าคนตรงข้าม “จะยอมให้โดนปรับทำไม ถ้าจริงใจอิ่มแล้วเดี๋ยวพี่ทานที่เหลือให้เอง” มาร์คัสยืดแขนยาวๆ ของเขาหยิบถาดทั้งหมดของจริงใจไปจนเกลี้ยง รวมไปถึงถ้วยที่มีเนื้อและลูกชิ

“ที่กูจะบอกมึงก็คือมึงต้องเข้าทางเพื่อนน้องเว้ย มึงต้องใช้เพื่อนน้องเป็นสะพานในการเข้าหาน้อง ยิ่งมึงสนิทกับเพื่อนน้องมากเท่าไร มึงก็จะรู้ความชอบ นิสัยส่วนตัว แล้วก็เรื่องอื่นๆ ของน้องเพิ่มมากขึ้นไง” “ไปๆ มาๆ มึงก็อาจจีบน้องติด แต่กูก็ไม่รับประกันหรอกนะว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แค่กูเคยทำมาก่อน แล้วกูก็ค่อนข้างเป็นมือโปรมากกว่ามึงอะนะ กูเลยบอก” มาร์ตินไหวไหล่ดูน่าตบมาก แต่ที่มันพูดมาก็ค่อนข้างเป็นไปได้เลยทีเดียว ประกายความหวังเล็กๆ ถูกจุดติดในใจมาร์คัสอีกครั้ง เรื่องอะไรเขาจะต้องยอมแพ้ในเมื่อชอบเธอขนาดนี้ แล้วเขาก็มั่นใจว่าตัวเองจะทำสำเร็จ รถสปอร์ตหรูแล่นฉิวด้วยความเร็วบนถนนสายหนึ่งที่จะพามุ่งหน้าไปสู่จุดหมายปลายทาง มือแกร่งบีบกำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเอ็นหลังมือปูดโปน นัยน์ตาสีเข้มเต็มไปด้วยความแน่วแน่ สีหน้านิ่งสงบไม่สื่ออารมณ์อื่นใดออกมา มาร์คัสมองป้ายอาคารที่เขากำลังขับรถเข้าจอด มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยอำนวยความสะดวกให้ทุกอย่าง เขาจำเลขห้องได้ขึ้นใจจึงไม่จำเป็นต้องถามพนักงานต้อนรับด้านหน้าให้เสียเวลา ชายหนุ่มเข้าไปในลิฟต์และกดไปยังชั้นสาม ชั้นบนสุดของตัวอาคารแห่งนี้ ก่อนจะก้า

เท้าเหยียบย่างเข้าในสตูดิโอ สิ่งแรกที่จริงใจเห็นคือทีมงานทุกคนดูเหมือนจะรู้จักมาร์คัสหมดเลย พวกเขาต่างดูตื่นเต้นที่ได้เห็นหน้ามาร์คัสอย่างกับเขาเป็นดาราท่านหนึ่งอะไรประมาณนั้น “น้องจริงใจไม่รู้อะไรซะแล้ว คุณมาร์คัสเคยโดนแมวมองทาบทามจากหลายช่องให้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดง ตอนเรียนอยู่นี่ก็เนื้อหอมมากเลยนะคะ มีแต่คนอยากจะแย่งตัวมาร่วมงานด้วย แต่เสียดายที่คุณมาร์คัสโลกส่วนตัวสูงไปหน่อยก็เลยไม่ได้เห็นหน้าเห็นตาเขาในวงการบันเทิง” พี่ช่างทำผมคนหนึ่งจีบปากจีบคอบอกจริงใจหลังจากที่เธอตั้งคำถามเพื่อคลายความสงสัยของตัวเอง “คุณมาร์คัสยังเป็นเพื่อนกับคุณชณินเจ้าของแบรนด์กาแฟนี้ด้วยนะ พี่รู้มาว่าทั้งสองคนเคยเรียนมหาลัยเดียวกันตอนอยู่ต่างประเทศ” พี่ช่างแต่งหน้าเอ่ยบ้าง ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าหล่อนก็รู้ดีไม่แพ้คนอื่น จริงใจนั่งเป็นตุ๊กตาให้พี่ๆ จับแต่งหน้าทำผมเตรียมเข้าฉาก ในหัวของหญิงสาวไม่ได้กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องงานแต่กลับใจลอยวะวนไปยังผู้ชายหน้านิ่งที่ตามมาด้วยกันราวกับองครักษ์ประจำตัว จริงใจใช้เวลาแต่งหน้าทำผมเกือบสามชั่วโมง เมื่อเวลาใกล้เข้ามาทุกที ความวิตกกังวลเริ่มเข้าจู่โจมจนมือเล็กเหงื่อชุ

จริงใจและฮันเตอร์กลับมาพร้อมเนื้อย่างกลิ่นหอมเต็มจาน เธอโดนคะยั้นคะยอให้ดื่มเบียร์แก้วแล้วแก้วเล่า ไหนจะต้องดื่มแบบเลิฟช็อตกับฮันเตอร์ มีเสียงเชียร์ดังกระหึ่มอีก “ดื่มเลย! ดื่มเลย! ดื่มเลย!” “หมดแก้วเลยน้องจริงใจ” “วู้ววว สุดยอด” คนตัวเล็กวางแก้วบนโต๊ะ เธอเซเล็กน้อยจนฮันเตอร์ต้องโอบเอวประคองตัวไว้ มาร์คัสมองคนทั้งคู่ สูดลมหายใจพร้อมหลับตาช้าๆ ให้กับภาพตรงหน้า แต่ชณินที่เห็นทุกอย่างรู้ว่านั่นคือการสงบสติอารมณ์ของเพื่อน ซึ่งอีกไม่นานมันคงระเบิดออกมาเหมือนไดนาไมต์ “ฮันเตอร์พี่ว่าจริงใจดื่มไปเยอะแล้ว ไม่ต้องส่งแก้วให้น้องแล้วนะ” “อะไรกันครับพี่ชณิน กำลังสนุกเลย ใช่ไหมครับจริงใจ” คนตัวเล็กเงยหน้ามองฮันเตอร์ด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มฤทธิ์น้ำเมา แก้มแดงระเรื่อเปล่งปลั่ง ปากสีชมพูอวบอิ่มเผยอตอบ “อึก..สนุกมากค่ะ” เธอยิ้มตอบตาหยี ก่อนฮันเตอร์จะจูงมือไปเต้นด้วยกัน หึ! มาร์คัสแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ กระดกเหล้าขมปร่ารวดเดียวลงคอราวกับมันเป็นน้ำเปล่าก่อนจะวางกระแทกแก้วเหล้าเสียงดังเหมือนเดิม ซึ่งคราวนี้แก้วที่น่าสงสารไม่อาจต้านความรุนแรงของเขาได้อีก มันแตกคามือในทันที “ใจเย็นไอ้คัส” ชณินเ

“เธอสับสนใช่ไหมว่าตกลงเรื่องทุกอย่างมันเป็นยังไงกันแน่ สิ่งที่เธอเห็นและคิดมาตลอดว่าเป็นอย่างนั้น แต่ลองฟังความจริงจากปากพี่ก่อนสิจริงใจแล้วเธอจะรู้ว่าเธอเข้าใจพี่ผิดมาตลอด” เขายังคงกล่าวกับเธออย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังกล่อมเด็กนอนหลับ จริงใจสูดลมหายใจลึก ยอมพยักหน้าให้มาร์คัสได้เล่าความจริงฝั่งเขาบ้าง “อย่างแรกเธอไม่ได้เข้าใจผิดเรื่องที่พี่ยิงไอ้เหี้ยนั่นหรอกนะ ใช่..พี่ยิงมันเอง” หญิงสาวจ้องมองเขาอย่างกับมาร์คัสเพิ่งบอกว่าเขาเผาบ้านเธอวอดทั้งหลัง “แต่พี่ยิงไม่โดนจุดสำคัญ เอาจริงก็อยากฆ่ามันให้ตายเหมือนกัน ไอ้สปายหน้าโง่ อยากตามเสือกจะล้วงความลับในองค์กรดีนัก สมควรแล้ว” เขาเค้นเสียงหัวเราะอย่างสมเพชผู้ชายคนนั้น “แต่เธอไม่สังเกตหน่อยเหรอ ทำไมกองเลือดนิดเดียว เธอคิดว่าพี่ยิงมันตายเลยได้ไง” คราวนี้สายตาของเขากำลังตำหนิจริงใจ เมื่อได้ฟังจากปากเขาบ้างก็เริ่มรู้สึกสับสนมากขึ้น “จริงเหรอคะ พี่ไม่ได้ฆ่าเขาจริงๆ เหรอ” ถามอย่างเคลือบแคลงใจ “จริงสิ ยิงเสร็จพี่ต้องพาแม่งไปรักษาอีก” เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาทำอะไรกับมันสักอย่างแล้วส่งให้เธอ จริงใจถึงได้รู้แน่ชัดในตอนนี