Semua Bab บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Bab 21 - Bab 30

เธอขว้างสายตาโกรธจัดมาที่จริงใจ มองทุกคนด้วยความเกลียดชังก่อนจะเดินกระทืบเท้าปึงปังออกไป “เป็นไรมากปะคนเรา นางมาวีนพี่พิ้งค์ที่ไม่ยอมให้ถ่ายแบบคอลใหม่แล้วก็โมโหเพื่อนหนูเนี่ยนะ” สตาร์ที่นิ่งเงียบมาตลอดอดไม่ได้ เริ่มก่นด่าออกมาบ้าง “คงรู้สึกเหมือนถูกหักหน้าน่ะ ไม่มีใครเคยปฏิเสธนางได้นิ แต่ไม่ใช่กับพี่ อิทธิพลของพ่อนางใช้กับพี่ไม่ได้ด้วย” พี่พิ้งค์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับเรื่องนี้เต็มที เธอหันมาบอกให้ช่างแต่งหน้าทำผมเร่งมือ ก่อนขอตัวออกไปดูฉากที่เซ็ตไว้ถ่ายแบบยังชั้นบน “แกเป็นยังไงบ้าง ตกใจหรือเปล่า” “นิดหน่อยน่ะ จู่ๆ เข้ามาตะคอกใส่ ไม่เคยพบไม่เคยเห็น” จริงใจตอบสตาร์ไปตามความจริง “คุ้นๆ หน้านะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน” “ก็คนเดียวกับที่เคยผลักพี่ซาร่าห์ตกสระตอนวันเกิดยัยเห็ดไง” “อ้อ ใช่สินะ จำได้แล้ว” ผู้หญิงคนนี้นี่เอง จริงใจเริ่มนึกขึ้นได้ เธอเป็นลูกสาวของผู้มีอิทธิพลและที่สำคัญครอบครัวก็รวยมาก เธอมีหน้ามีตาในวงการบันเทิงอยู่ช่วงหนึ่งด้วย แต่ตอนนี้เงียบหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว “ฉันได้ยินเธอถามพี่พิ้งค์ด้วยว่าที่ไม่ให้ถ่ายแบบเพราะเรื่องข่าวลือใช่ไหม มันคือข่าวลืออะไรเหรอ”

จริงใจไม่รู้ทำไมมาร์คัสถึงได้ตามตอแยเธอไม่เลิก กับผู้หญิงคนอื่นเขาทำนิสัยแบบนี้ด้วยหรือเปล่า คงไม่มีหรอกใช่ไหม มีแต่เธอนี่สิที่โดนเขาแกล้งเพราะดันรู้เห็นเรื่องเลวร้ายของเขา ก็เลยโดนเอาคืนด้วยการทำให้เธอกลายเป็นประสาทเข้าไปทุกที อย่างในตอนนี้มาร์คัสไม่ยอมไปส่งเธอที่ร้าน แต่กลับบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยให้เธอไปทานข้าวเป็นเพื่อนเขา ออกไปทางบังคับมากกว่าเชิญชวนด้วยซ้ำ จริงใจนั่งหน้ามุ่ยไปตลอดทาง เธอลองขอร้องเขาก็แล้ว แต่แค่มาร์คัสตวัดสายตาเย็นเยียบจ้องเธอไม่ถึงสิบวินาที ร่างบางสงบปากสงบคำขึ้นมาทันใด “นี่มันบ้านคุณนี่คะ” แค่เห็นประตูรั้วก็จำได้ทันที เมื่อปีก่อนโน้นซึ่งเป็นวันเกิดของมาร์ติน เขาจัดปาร์ตี้ที่นี่และจริงใจก็โดนเพื่อนๆ ลากมาแจมด้วย เธอเพิ่งรู้ในตอนนั้นเองว่าบ้านหรูหลังนี้เป็นของมาร์คัส เพราะฉะนั้นจึงจำมันได้อย่างแม่นยำคนข้างๆ ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนกับท่าทีของหญิงสาว เขาขับรถเข้าไปในโรงจอดขนาดใหญ่ ปลดเข็มขัดและจากนั้นหันมาพิจารณาความตื่นตระหนกของคนตัวเล็ก “กลัวอะไร ก็บอกแล้วพามากินข้าวเป็นเพื่อน อย่าทำหน้าตกใจเหมือนฉันพามาฆ่าได้ปะ” เขาพูดง่ายสิ เขาไม่เป็นเธอไม่มีทางรู้หรอก

“เรียกฉันว่าพี่”“อะ..อะไรนะคะ” ถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ยินผิด “ฉันบอกให้เธอเรียกฉันว่าพี่” เขาก้มหน้าใกล้เธอมาก เสียงที่ลอดผ่านริมฝีปากหนาฟังแล้วแหบพร่ากว่าปกติ ฝ่ามือแกร่งเกลี่ยเส้นผมข้างแก้มนิ่ม ส่วนมืออีกข้างวางอยู่ใกล้สะโพกของจริงใจจนทำหญิงสาวตัวเกร็ง“หนูว่าเรียกแบบเดิมดีแล้วค่ะ” “ดียังไง ทีเพื่อนฉันคนอื่นเธอยังเรียกเฮียพายัพ เฮียผา เฮียคิเรย์ได้ กับไอ้ตินก็เหมือนกัน แต่ทำไมพอเป็นฉันเธอต้องทำตัวห่างเหิน” ฟังดูเหมือนเขากำลังเรียกร้องสิทธิ์ที่จริงใจไม่มีให้เหมือนคนอื่นๆ “ก็เราไม่ได้สนิทกันนี่คะ”“งั้นเหรอ แล้วต้องทำแบบไหนถึงจะสนิทกัน” คราวนี้ปลายจมูกเขาเฉียดผ่านแก้มจริงใจไปแค่นิดเดียว คนตัวเล็กตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวแรงแทบทะลุออกมาจากอกเขากระซิบเสียงแผ่วเบาใกล้ใบหูแดงจัด“พี่อยากสนิทกับเธอ” คำพูดเขามีมนต์ขลังหรืออย่างไร จริงใจถึงได้ตกตะลึงจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาค้างเติ่ง มือที่ยกจะดันร่างเขาให้ออกห่างกลับค่อยๆ ลดต่ำลงมา“เธออยากสนิทกับพี่ไหม” จริงใจไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง วันนี้เธอคิดว่าตัวเองหูฝาดไปกี่รอบแล้วนะ ในข้าวมันไก่ใส่อะไรลงไปด้วยหรือเปล่า ทำไมมาร์ค

เธอเองสงสัยเรื่องนี้ไม่ต่างจากทุกคน กระนั้นก็ไม่เคยเอ่ยปากถามอะไรมาร์คัส เท่าที่เธอรู้เกี่ยวกับเขา มาร์คัสเป็นคนหล่อ หล่อมากๆ ที่บ้านทำธุรกิจใหญ่โต มีแฝดน้องคือมาร์ตินเป็นผู้บริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ชื่อเสียงวงตระกูลของเขาเรียกได้ว่าคงไม่มีใครไม่รู้จัก ‘อนันตวรากุล’ ขึ้นชื่อเรื่องความร่ำรวยและลูกชายเพียงสองคนของท่านดิฐากับคุณหญิงปัทมาก็หล่อเหลาเอาการ เพอร์เฟ็กต์ไร้ที่ติ สาวๆ หมายปองพวกเขาเยอะ ซึ่งมาร์ตินมีเจ้าของหัวใจแล้วเรียบร้อย ส่วนมาร์คัสยังคงครองโสดมาจนถึงตอนนี้ หมอเฟอร์ยอมรับเธอเคยคิดว่ามาร์คัสเป็นพวกตายด้านเรื่องความรัก แต่จากที่สังเกตเห็นหลายวันมานี้ ท่าทางเขาดูราวกับคนอินเลิฟ และอาการก็ออกชัดมากขึ้นทุกวัน สงสัยจริงเชียว ใครกันหนอคือผู้หญิงโชคดีคนนั้น เธออยากรู้นัก เวลาพักเที่ยงหากไม่ออกไปทานอาหารร้านตรงข้าม แสดงว่าวันนั้นมาร์คัสเตรียมข้าวกล่องมาจากบ้าน เขาจะเก็บตัวอยู่ภายในห้องทำงานของตัวเองจนหมดเวลาพัก ปกติมาร์คัสจะเปลี่ยนเมนูไปเรื่อยๆ ไม่ชอบทานอะไรซ้ำซากจำเจสักเท่าไร แต่วันนี้เขากลับเลือกทานข้าวมันไก่ร้านเดิมที่เมื่อวานเพิ่งซื้อกลับไปทานที่บ้านกับคนตัวเล็ก เป็น

สิ่งหนึ่งที่มาร์คัสจะจำไว้เป็นบทเรียนให้ขึ้นใจ คือห้ามกินเหล้ากับทะเลสองต่อสองอีกเด็ดขาด เขาไม่อยากต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้มันอีก ที่สำคัญเขาคงหักห้ามใจตัวเองไม่ให้บีบคอทะเลไม่ได้หากต้องฟังประโยคที่ว่า ‘กูโดนเมียทิ้ง’ ของมันซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อยรอบ เช้าวันนี้มาร์คัสต้องโทร.แจ้งหมอเฟอร์ผู้ช่วยของเขาเรื่องที่เขาจะเข้าไปที่ pet BR อีกทีคงเกือบๆ บ่าย เพราะต้องมาทำธุระกับทะเล ธุระที่ว่าคือการหอบกระเช้าของเยี่ยมมาให้ผู้หญิงเคราะห์ร้ายที่ทะเลตกบันไดล้มทับจนแข้งขาหัก มาร์คัสติดต่อเธอได้ง่ายดายเพราะก่อนจากกัน เขาไปส่งเธอยังเพนต์เฮาส์หรู ถึงได้รู้ตอนนี้ด้วยว่าเพนต์เฮาส์ที่เธออยู่อาศัยเป็นหนึ่งในโครงการปีที่แล้วขอบริษัทอนันตรากุล ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) ที่มาร์ตินน้องชายของเขาเป็นผู้บริหาร เธอเป็นคนเอ่ยปากขอช่องทางติดต่อของเขาเอง บอกว่าถ้าขาหายดีอยากจะเลี้ยงข้าวเขาตอบแทนสักครั้งที่ช่วยเหลือเธอไว้ ซึ่งนั่นมันก็เป็นสิ่งที่เขาสมควรทำอยู่แล้วไม่ใช่หรือ แต่ท้ายที่สุดมาร์คัสก็ต้องตัดใจให้ไป แม้ว่าเขาค่อนข้างหวงแหนความเป็นส่วนตัวอยู่มากก็ตาม “ขอบคุณนะคะ อันที่จริงไม่เห็นต้องลำบากเลย ฟางเกรงใจ