All Chapters of บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Chapter 51 - Chapter 60

“ไม่ใช่เรื่องผู้ชายสักหน่อย” จันทร์เจ้ามีสีหน้าขุ่นมัว ไม่ยอมปริปากบอกสักทีว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคืออะไร “ก็ได้ ถ้าไม่อยากบอกงั้นให้น้ารุ้งไปแทนพี่ก็แล้วกัน” จริงใจเริ่มหมดความอดทน เธอเตรียมจะกดเบอร์น้ารุ้งแต่ตะวันก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน “ไอ้จันทร์ได้ยินไอ้พวกนั้นมันพูดจาลวนลามพี่ มันก็เลยพุ่งเข้าไปเปิดเลย พอใจยัง” “ไอ้ตะวัน!” จันทร์เจ้าเสียงเขียวใส่แฝดพี่ทันที ความกรุ่นโกรธฉายบนใบหน้าราวจะบอกว่าไม่รู้จะพูดออกมาทำไม จริงใจนิ่งอยู่ชั่วครู่ กำลังประมวลผลเรื่องทั้งหมดนี้ “คนที่เธอมีเรื่องด้วยพูดจาลวนลามพี่อย่างนั้นเหรอ งั้นนี่ก็หมายความว่า…” “มันมีเรื่องกับแก๊งผู้ชาย” ตะวันพยักหน้ายืนยันความคิดของพี่สาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “จันทร์เจ้าทำไมทำแบบนั้น มีเรื่องกับผู้ชาย…ตายจริง เธอบาดเจ็บตรงไหนบ้างไหมเนี่ย” จริงใจรีบรุดเข้าหาน้องสาวพลางจับมือไม้ยกขึ้นสำรวจความเสียหายของน้องอย่างลืมตัวว่าจันทร์เจ้าไม่ชอบให้เธอแตะตัว ทว่าครั้งนี้กลับไม่ปัดออกหรือแตะคอกใส่ แค่พูดเสียงเบาว่าไม่ได้เป็นอะไร ไม่มีแม้แต่ร่องรอยขีดข่วน “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่คราวหน้าคราวหลังอย่าไปใช้กำลังกับใครแบบนี้

มาร์คัสกดจมูกหอมแก้มนุ่มซ้ายขวาฟอดใหญ่ จริงใจชอบสัมผัสแบบนี้ของเขา “อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปประชุมงานของแบล็คเรดที่ไร่ไอ้ผา เพื่อนพี่คนอื่นๆ ก็ไป แล้วพวกที่มีเมียก็เอาเมียไปด้วย ส่วนพี่ยังไม่มีเมียแต่ไม่อยากไปคนเดียวเลย” มาอีกแล้ว แววตาขอความเห็นใจ มันขัดกับลุคนิ่งขรึมของเขาจริงๆ “แล้วพี่จะทำไงเหรอคะ” จริงใจแกล้งถามกลับ ทั้งที่ตัวเองพอจะรู้คำตอบ “พี่อยากพาว่าที่เมียไปด้วยครับ ได้ไหม” คำพูดตรงๆ ของเขา ไม่อาจทำให้จริงใจกลั้นยิ้มได้อีกต่อไป ความชัดเจนของมาร์คัสคือจุดเด่นอีกอย่างหนึ่งในตัวเขาเลยนะ “จริงใจไปกับพี่นะครับ” ยิ่งนานวันเข้า เขาก็ยิ่งเก่งเรื่องใช้สีหน้าให้เธอใจอ่อน แล้วเธอมันก็เป็นพวกปฏิเสธคนไม่เป็นด้วยนี่สิ หรืออันที่จริง..เรื่องนี้เธอไม่อยากปฏิเสธกันแน่นะ “ไปก็ได้ค่ะ” ยิ้มหวานตอบตกลง นึกวาดภาพตัวเองและมาร์คัสที่ไร่ภูพนาไพร ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันท่ามกลางวิวสวยและอากาศดีๆ มันคงเป็นอะไรที่ลงตัวมากๆ ผ่านไปจากหนึ่งวันผันเปลี่ยนเป็นอาทิตย์ และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง… การเดินทางมาไร่ภูพนาไพรอำนวยความสะดวกด้วยเครื่องบินส่วนตัวของมาร์ติน แต่เจ้าตัวไม่ได้มาด้วยกันเพราะปีนี้มีเรื

“อ๊า! พี่เบาๆ หนูเสียว~” เสียงร้องครางถี่กลับทำให้เขายิ่งเพิ่มแรงขยับเข้ามาอย่างล้ำลึก งอปลายนิ้วกระตุกระรัวในช่องทางอ่อนนุ่มที่ตอดรัดนิ้วเขาอย่างรุนแรง “แค่นิ้วยังตอดดีขนาดนี้ อ่า..พี่ชักจะทนไม่ไหวแล้วสิ” เขาเพิ่มจำนวนนิ้วเป็นสาม จริงใจทั้งรู้สึกเจ็บและเสียวซ่านไปพร้อมๆ กัน ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวเหยเก ปากบางอ้าเผยอครวญครางเสียงสนั่นเมื่อเขางอนิ้วงัดช่องทางรักก่อนจะกระทุ้งเข้าออกอย่างรุนแรงจนน้ำสีใสกระฉอกเป็นสาย ไหลไปตามง่ามขาเรียวขาว “อ๊า! เสียว..หนูไม่ไหวแล้วพี่” เล็บสวยจิกแน่นบนแขนของเขาเป็นรอย มาร์คัสก้มตัวจูบปิดปากคนน้อง สอดลิ้นหนาเกี่ยวพันลิ้นเล็กๆ ของเธอ ไล้เลียไปตามไรฟันขาวสะอาด ปากเธอหวานไม่ต่างจากข้างล่างเลย เขาเร่งงัดร่องรักเปียกเยิ้มของคนน้อง ขยับแหย่ปลายนิ้วถี่รัวจนในที่สุดก็ทำให้เธอแอ่นตัวค้าง กรีดเสียงร้องสุขสมพร้อมๆ กับที่หยาดน้ำพวยพุ่งออกมาเหมือนน้ำพุ แตกกระจายราดรดเปียกเลอะโซฟาและหน้าท้องเขา เธอหอบหายใจรวยริน เหงื่อไหลท่วมกายและยังตัวกระตุกเบาๆ เพราะความเสียวคั่งค้าง มาร์คัสลากปลายนิ้วสากขยี้ความเปียกแฉะละเลงทั่วร่องเสียว “แดงแจ๋เลย” ตาคมจ้องส่วนนั้นพลางรูดชักท

ร่างเล็กที่นอนจับไข้อยู่บนเตียงทำให้มาร์คัสไม่อยากเข้าร่วมงานประชุมแต่อยากอยู่ดูแลเธอแทน ต้นเหตุทำให้เธอเป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากเขาที่ไม่รู้จักหักห้ามใจตัวเอง เราทั้งคู่กอดรัดนัวเนีย กลืนกินตัวตนของกันและกันแทบตลอดทั้งคืน รอบสุดท้ายที่ทำกันนั้นจริงใจถึงกับสลบเหมือดคาน้องชายเขาไปเลย “พี่จะรีบกลับมานะ เธอแน่ใจใช่ไหมว่าอยู่คนเดียวได้” หลังมืออุ่นแตะวัดอุณภูมิบนหน้าผากมน อาการตัวร้อนเริ่มลดน้อยลงแล้วหลังจากที่เขาเช็ดตัวให้หลายรอบ “อยู่ได้ค่ะ พี่รีบไปเถอะใกล้ถึงเวลาแล้ว” จริงใจยิ้มให้เขาคลายความกังวล ตากลมมองคนตัวสูงในชุดสูทสีดำสนิท เขาเซ็ตผมให้เสยไปด้านหลัง เปิดหน้าผากแบบนี้แล้วหล่อมาก กรอบหน้าดูคมชัดขึ้นด้วย เธอกรี๊ดเบาๆ ในใจให้กับวาสนาของตัวเองได้ที่แฟนหล่อขนาดนี้ “งั้นพี่ไปก่อนนะครับ ถ้าเราอยากได้อะไรก็โทรมาหาพี่ทันทีเลยนะ แล้วพี่จะรีบกลับมา” เขาก้มลงจูบปากเธอเบาๆ และผละออกอย่างอ้อยอิ่ง นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มอาวัยอาวรณ์จนเธอต้องเตือนให้เขาไม่ลืมเวลา แม้จะรู้สึกเสียดายนิดๆ ที่อุตส่าห์เตรียมชุดสวยเพื่อใส่ออกงานคู่กับเขา แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวเหมือนกระดูกเคลื

“อืม..แต่พี่ต้องเสร็จข้างนอกนะคะ” “ได้เลยคนสวย คราวนี้พี่จะทำเบาๆ ถ้าเจ็บจะให้หยุดก็บอกพี่นะ ไม่ต้องทน” จริงใจพยักหน้ารับทราบ เธอพรูลมหายใจร้อนๆ ผ่านริมฝีปากอย่างทรมานเมื่อเขาเปลี่ยนจากการเขี่ยเบาๆ เป็นเริ่มดุนดันส่วนนั้นเข้ามา “อื้อออ! พี่ขา~” แขนที่ค้ำยันบนโต๊ะเริ่มจะทรงตัวไม่ค่อยมั่น สะโพกสวยส่ายร่อนเบาๆ อยากให้เขารีบเติมเต็มกันสักที “อ่า..แม่ง!” มาร์คัสสูดปากครางกับความยั่วยวนของคนน้อง ค่อยๆ กดแก่นกายใหญ่โตชำแรกผ่านผนังเปียกลื่นที่ดูดรัดเขาทีล่ะนิดอย่างบ้าคลั่ง โพรงเนื้ออ่อนนุ่มด้านในแทบจะทำให้เขาแตกพร่าทั้งที่ยังไม่ได้ขยับจนต้องแช่ค้างไว้ก่อน “อืมมม..ของเธอรัดพี่แน่นมาก พี่เสียวมากจริงใจ” สะโพกสอบเริ่มขยับทีล่ะนิด เขาบีบเค้นก้นนุ่มเป็นรอยนิ้วมือ ลิ้นสากเลียเบาๆ บนหลังคอขาวสลับดูดเม้มเร้าอารมณ์จนเธอแทบจะทรงตัวยืนไม่ไหว “อื้อ~ เสียวจังค่ะพี่” เขาเกี่ยวขาข้างหนึ่งของเธอตั้งไว้บนโต๊ะ ท่านี้ทำให้สอดความยาวใหญ่เข้ามาได้ลึกมาก ลึกจนเธอเกือบต้องร้องขอชีวิต “อะ..อ๊า! พี่ขา~ ระ..แรงไปแล้ว อื้อ ไหนบอกจะทำเบาๆ ไงคะ” เสียงเล็กทักท้วงถึงความรุนแรงที่กระแทกกระทั้นอย่างลืมตัว ร่า