Lahat ng Kabanata ng ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Kabanata 11 - Kabanata 20

หลังจากทะลุออกจากหุบเขาแสงจันทร์มาได้ ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปิดกว้างออกไปราวกับอีกโลกหนึ่ง ป่ากว้างสุดลูกหูลูกตาแผ่ขยายอยู่ตรงหน้า ต้นไม้สูงเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านรับลมหนาว เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบา กลิ่นหอมของดินชื้นและไอหมอกอ่อนๆ คลุ้งอบอวลในอากาศยามเช้า แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านช่องใบไม้ลงมาเป็นลำ ราวกับเส้นด้ายทองคำที่ปักลงบนผืนผ้าสีเขียวเข้มของป่าเมื่อมองเลยออกไปทางทิศเหนือ ไกลสุดสายตา พลันปรากฏภาพของน้ำตกขนาดมหึมาทอดตัวลงมาจากหน้าผาสูงชัน เสียงคำรามของสายน้ำสะท้อนก้องอยู่ทั่วหุบเขา น้ำตกนั้นคือ “น้ำตกคืนแรกแห่งฤดูหนาว” — สถานที่ซึ่งแม้แต่ชาวหมู่บ้านแสงจันทร์เองยังเรียกขานด้วยความเคารพสายน้ำใสราวกระจกไหลรินจากยอดผาสูงราวกับม่านเงินในยามกลางวัน และเมื่อแสงจันทร์คืนเดือนเพ็ญตกกระทบลงบนละอองน้ำ มันจะส่องประกายแวววาวเหมือนแสงดาวที่พร่างพรายอยู่ในอากาศ ตำนานกล่าวไว้ว่า — เมื่อหิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาเหนือป่าผืนนี้ จะมีเหล่า ปลาสวรรค์ ซึ่งเกล็ดเปล่งประกายราวผลึกน้ำแข็ง ปรากฏขึ้นจากก้นธารน้ำ แล้วว่ายทวนน้ำตกขึ้นไปทีละตัว ทีละสายในยามนั้น น้ำตกทั้งผืนจะส่องแสงเรืองรองเป็นสายเงินพาดขึ้นสู่ท

อาเธอร์เพียงยิ้ม ไม่พูดอะไร เขารอจนสีของสาหร่ายเปลี่ยนเป็นเขียวเข้มอมทอง ก่อนจะคีบขึ้นมาวางบนใบไม้ใหญ่ให้คลายร้อนไอร้อนยังคงลอยบาง ๆ พร้อมกลิ่นเค็มอ่อน ๆ คล้ายทะเลในวันสงบ — เป็นกลิ่นที่ไม่ใช่แค่ของอาหาร แต่เป็นกลิ่นของ “ความคิดถึง” จากโลกเดิมของเขาไม่นานนัก เรดก็ตกปลาสวรรค์ขึ้นมาได้ — ตัวใหญ่พอ ๆ กับแขนเด็กหนุ่มอาเธอร์รับมาอย่างนอบน้อม ก่อนจะใช้วิธีปลิดชีพปลาอย่างอ่อนโยนที่สุดเขาแล่เนื้อปลาออกมาเป็นชิ้นพอดีคำ เผยให้เห็นเนื้อสีส้มอมทองที่แทรกด้วยชั้นมันใสแวววาวราวอัญมณีเรดและรินยืนมองอย่างเงียบงัน ชื่นชมทั้งฝีมือการใช้มีดและความตั้งใจของเด็กหนุ่ม“หมอนี่... เคยทำมาก่อนแน่ ๆ” เรดพึมพำเบา ๆอาเธอร์ใช้มีดบางเฉียบที่เรดให้ยืม ตัดสาหร่ายย่างเกลือเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆเสียงกรอบแผ่วดังเบา ๆ เมื่อคมมีดเฉือนผ่านเนื้อสาหร่าย — กลิ่นหอมเค็มบาง ๆ ของหินเกลือวิเศษยังติดอยู่บนปลายมือเขาหยิบเนื้อปลาสวรรค์ที่เพิ่งแล่มาอย่างประณีต — เนื้อสีส้มใสมีมันแทรกเป็นลายเส้นวาวระยิบ ดั่งแสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนผ่านผิวน้ำเมื่อปลาสัมผัสกับอากาศเย็นริมลำธาร ผิวเนื้อเริ่มเปล่งประกายละอองแสงจาง ๆ คล้ายเวทมน

อาเธอร์ยิ้ม พลางเหลียวมองไปรอบ ๆ —เขารู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่อบอุ่นและเป็นมิตรจากผู้คนในเมืองนี้ ทุกคนกำลังช่วยกันเตรียมงานอย่างกระตือรือร้น แม้แต่เหล่านักเวทก็ยังออกมาช่วยเสกเวทสร้างแสงสีบนอากาศให้ดูมีชีวิตชีวาบางช่วงของถนน มีเวทวงกลมลอยอยู่กลางอากาศ ฉายภาพเหมือนม่านน้ำให้เด็ก ๆ มองดู ขณะที่มุมหนึ่งของลานกว้าง มีนักดนตรีเวทกำลังซ้อมบรรเลงด้วยเครื่องสายเรืองแสง เสียงทำนองลอยคลอเคลียไปกับสายลมยามบ่ายเรดพูดขึ้นขณะเดินเคียงข้างอาเธอร์ “ดูท่ามหกรรมครั้งนี้จะใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้มากนะ”อาเธอร์พยักหน้าเบา ๆ ดวงตาเป็นประกาย “แบบนี้สิ ถึงจะเรียกว่าเมืองมีชีวิต…”เรดกับอาเธอร์เดินลัดเลาะไปตามถนนสายหลักของเมืองนอตติงแฮมสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าที่เปิดเรียงรายกันแน่นขนัด — แต่ละร้านต่างก็มีเอกลักษณ์ของตนเอง ทั้งกลิ่น เสียง และแสงเวทที่ประดับหน้าร้านร้านขายยาเวทมนตร์ “มิราเบลล์”ตั้งอยู่หัวมุมถนน กลิ่นสมุนไพรหอมหวานผสมกลิ่นควันเวทอ่อน ๆ ลอยออกมาจากประตูไม้ที่เปิดแง้มไว้ บนชั้นวางหลังเคาน์เตอร์ มีขวดแก้วหลากสีเรียงราย บางขวดมีแสงเรืองสีฟ้าไหวระยิบราวกับมีชีวิต หญิงชราผมสีเงินยืนกวนหม้อยาอยู่

อาเธอร์วางถาดคลอว์วินลงบนโต๊ะ ก่อนใช้มีดเวทปลายคมแกะเปลือกอย่างชำนาญ เสียง “แกร๊ก…แกร๊ก…” ดังเป็นจังหวะ เปลือกแข็งสีฟ้าหม่นแตกออก เผยให้เห็นเนื้อสีขาวนวลภายในที่เปล่งประกายระเรื่อราวกับหิมะในแสงจันทร์เขาแยกเนื้อออกจากหัวและก้าม เก็บหัวไว้ต่างหากเพราะภายในนั้นมีมันสีทองซึ่งให้กลิ่นหอมเฉพาะตัวจากนั้นนำหัวและเปลือกไปใส่หม้อ เติมน้ำสะอาดและสาหร่ายแผ่นบางที่เขาเก็บได้จากน้ำตกคืนแรกของฤดูหนาว ตั้งบนเตาเวทขนาดเล็กที่แผ่วแสงสีน้ำเงินอ่อนกลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำซุปค่อย ๆ ลอยขึ้นอย่างช้า ๆ “กลิ่นแบบนี้แหละ…ใช่เลย” อาเธอร์พึมพำพลางช้อนฟองเบา ๆเขาปล่อยให้น้ำซุปเดือดอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นสีทองใส แล้วจึงยกหม้อลงรอให้ของเหลวข้นตัวกลายเป็นเจลใสเย็นเมื่อเย็นสนิท — น้ำซุปเจลที่จะใช้เป็นหัวใจของ เมนูนี้จากนั้นเขาหันกลับมาที่โต๊ะอีกด้าน เทแป้งสาลีลงในอ่างไม้ เติมน้ำอุ่นและหยดน้ำมันเล็กน้อยก่อนเริ่มนวดอย่างตั้งใจเสียง “ปั้บ ๆ” ดังเป็นจังหวะในห้อง แป้งค่อย ๆ เนียนขึ้นเรื่อย ๆ ใต้ฝ่ามือเมื่อได้เนื้อแป้งที่นุ่มพอดี เขาจึงแบ่งออกเป็นก้อนเล็ก ๆ คลุมด้วยผ้าชุบน้ำหมาด ๆ แล้วปล่อยให้พัก ก่อนจะหันไปผสมไส้ในชา

กลางวันนั้น — เสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงดังกังวานก้องไปทั่วลานงานแดดอ่อนของฤดูหนาวส่องลอดผ่านม่านหมอกจาง ๆ ลงมากระทบพื้นหินจนเกิดเงาอบอุ่นตัดกับอากาศเย็นจัด เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเรียกลูกค้าดังระงมไปทั่วจนแทบแยกไม่ออกว่าใครพูดกับใครกลิ่นหอมของอาหารร้อยชนิดปะปนกันจนเวียนหัว ทั้งควันทอดร้อน ๆ จากบูธข้างทาง กลิ่นเนื้อย่างที่ไหม้นิด ๆ ผสมกับน้ำซุปสมุนไพร และกลิ่นผลไม้เวทที่เย็นสดชื่นตีกันในอากาศ เหล่าผู้คนจากทั้งในเมืองและต่างอาณาจักรพากันเดินชมงาน บางคนหิ้วถุงอาหาร บางคนถือผลึกเวทจดคะแนนร้านโปรดบนหอคอยหินกลางลานงาน ผลึกเวทจัดอันดับส่องแสงระยิบระยับ ตัวเลขขยับขึ้นลงไม่หยุด“รายงานครับ! ภัตตาคารมังกรยังคงเป็นอันดับหนึ่งเหมือนเดิม ยอดขายทะลุหมื่นไปแล้ว!”เจ้าหน้าที่เวทหนุ่มพูดเสียงดังกลบเสียงรอบข้างหัวหน้าทีมพยักหน้าเบา ๆ “ไม่น่าแปลก… พวกนั้นมีชื่อเสียงทั้งราชอาณาจักรอยู่แล้ว”แต่ยังไม่ทันขาดคำ ผลึกอีกแผ่นหนึ่งก็สั่นไหวรุนแรงขึ้น — ตัวเลขพุ่งทะลุขึ้นจากหลักร้อยเป็นพันในพริบตา พร้อมแสงสีฟ้าอ่อนกระจายออกมาราวกับหมอกเวท“หัวหน้า! มีรายชื่อร้านใหม่เข้าสู่ Top 10 แล้วครับ!”“อะไรนะ!?