Lahat ng Kabanata ng ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Kabanata 21 - Kabanata 30

เสียงประกาศดังก้องไปทั่วลานกลางเมือง“อันดับที่ 5 : เสี่ยวหลงเปา — ร้านอาหารและยา จันทร์หอม — 30,000 คะแนน!”เสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือดังสนั่นของฝูงชนรอบลานแทบกลืนคำพูดของผู้ประกาศไปชั่วครู่ ก่อนเสียงนั้นจะกลับมาใสชัดอีกครั้งอาเธอร์เงยหน้ามองเวที เห็นร่างเล็กของชายชราในผ้าคลุมสีครามเข้ม ลอยตัวขึ้นเหนือแท่นประกาศด้วยวงเวทเรืองแสงใต้ฝ่าเท้า เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ปลิวเบา ๆ ท่ามกลางแรงเวทย์ที่อบอวลรอบตัว“ท่านนั่นคือ… ผู้เฒ่าลูคัน หนึ่งในสี่จอมเวทแห่งอาณาจักร” รินกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ว่ากันว่าท่านเชี่ยวชาญเวทเสียงและภาพลวงตา ถึงขนาดใช้เพียงเสียงเดียวก็ทำให้คนทั้งเมืองได้ยินพร้อมกันได้เลยนะ!”อาเธอร์กะพริบตา แล้วพูดออกมาเสียงเรียบ “อ้อ… เสียงมาจากตรงนี้เองสินะ ท่านตัวเล็กเลยต้องลอยขึ้นมาประกาศเองเหรอครับ”เรดถึงกับหลุดหัวเราะออกมา “อาเธอร์ นายพูดแบบนี้ต่อหน้า ‘หนึ่งในสี่จอมเวท’ นี่กล้ามากนะ”“ก็ผมไม่ได้โกหกนี่นา” อาเธอร์ตอบพลางยิ้มมุมปากผู้เฒ่าลูคันชูคทาไม้เท้าขึ้นเล็กน้อย แสงสีน้ำเงินจาง ๆ สาดไปทั่วบริเวณ ก่อนจะเปล่งเสียงทรงอำนาจแผ่วก้องไปทั่วลาน“รางวัลสำหรับอันดับที่ 5 — ร้านอาห

ลมเย็นพัดอ่อน ๆ ผ่านต้นไม้เรียงรายสองข้างถนนลูกรัง หมู่บ้านแสงจันทร์เริ่มคึกคักอีกครั้งหลังจากที่อาเธอร์และเพื่อน ๆ นำเกวียนรางวัลกลับมา เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่ว ผสมกับเสียงร้องทักทายกันของชาวบ้านที่ออกมาช่วยจัดเก็บเสบียงตามซุ้มไม้เล็ก ๆ หน้าบ้าน ผู้คนวางผลผลิตจากสวน พืชผักและสมุนไพรสดใหม่ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว ทั้งกลิ่นดินอุ่น ๆ ผสมกับสมุนไพรแห้งที่ชาวบ้านเพิ่งเก็บเข้ากระสอบ เสียงไก่ขันและหมาหอนประสานกับเสียงลม ทำให้หมู่บ้านดูมีชีวิตชีวาเหมือนกำลังเต้นรำไปกับธรรมชาติเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน บางคนถือขนมจากงานมหกรรม บางคนปีนป่ายต้นไม้เล็ก ๆ รอบบ้าน พลางหัวเราะร่าเริงจนเสียงดังไปถึงบ้านไม้หลังใหญ่ใจกลางหมู่บ้านชาวบ้านช่วยกันจัดเกวียน ขนเสบียงลงจากหลังม้าและเรียงถุงเมล็ดพันธุ์เป็นระเบียบ ทุกคนพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวของงานมหกรรม บางคนเล่าถึงเสี่ยวหลงเปาที่ได้ลองชิมด้วยรอยยิ้มกว้าง บางคนหัวเราะกับเหตุการณ์ที่อาเธอร์แก้ปัญหาเฉพาะหน้าอากาศเย็นจัดในยามเย็นกลับอบอุ่นขึ้นเพราะรอยยิ้มและความสนุกสนานของชาวบ้าน เสียงน้ำไหลจากลำธารเล็ก ๆ ข้างหมู่บ้านทำให้บรรยากาศสงบเย็นสบาย บ้านไม้ท

อาเธอร์ยิ้มออกมา “ใช่จริง ๆ ด้วย ครั้งที่แล้วตาไม่ฝาด มีว่านหางจระเข้แถวนี้จริง ๆ ด้วย”เขาเดินไปยังต้นว่านหางจระเข้ ลูบใบหนา ๆ ก่อนเด็ดส่วนที่สดที่สุดลงตะกร้า เสร็จแล้วก้าวกลับมาหาพี่ริน “พี่ริน เอาดอกมูนลีฟมาด้วยใช่มั้ยครับ”พี่รินยิ้มและพยักหน้า “เอามาสิ แต่ได้นิดเดียวนะ ลุงเลวิสเห็นตอนพี่เด็ดออกมา แทบจะวิ่งเอาไม้มาตีพี่”อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ “ฮ่า ฮ่า จากนี้เราจะเด็ดอีกเยอะเลยครับ เดี๋ยวผมฝากพี่รินเอามะกอกมาทำตามวิธีนี้ทีนะครับ ผมจะทำส่วนอื่นรอ”พี่รินเอียงคอสงสัย “ตามวิธีไหนเหรอครับ?”อาเธอร์ยิ้ม ก่อนหยิบตะกร้าที่มีผลมะกอกไปให้เธอ “พี่ริน เดี๋ยวผมสอนวิธีสกัดน้ำมันมะกอกแบบง่าย ๆ นะครับ" ล้างผลมะกอกให้สะอาด ใช้ครกหรือหินบด บดผลมะกอกให้ละเอียดเป็นเนื้อ ใส่เนื้อมะกอกบดลงในผ้าขาวบาง บีบคั้นเอาน้ำมันออกมา ปล่อยน้ำมันที่บีบไว้ทิ้ง ฝากพี่รินใช้เวทมนทร์เร่งให้มันตกตะกอนด้วยครับ จากนั้นตักน้ำมันใส ๆ ด้านบนมาใส่ขวดสะอาดครับ เราจะใช้ส่วนนั้น พี่รินทำตามนี้ได้เลยนะครับ น้ำมันมะกอกที่ได้จะใช้เป็นส่วนผสมยาของผม ส่วนผม”พี่รินพยักหน้าอย่างตั้งใจ เริ่มเก็บมะกอกแล้วจัดการตามขั้นตอนที่อาเธอร์สอน ขณะ

ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงโรงแรมประจำหมู่บ้าน — “โรงแรมเหล่ากระต่าย” ที่มีบาร์เล็ก ๆ อยู่หน้าล็อบบี้ เสียงหัวเราะและเสียงแก้วกระทบกันดังเจือในบรรยากาศ ค่ำคืนนี้ดูคึกคักกว่าทุกวัน เพราะมีทั้งชาวบ้านและนักเดินทางแวะมานั่งพักผ่อนกันหลายโต๊ะทันทีที่อาเธอร์และรินก้าวเข้ามา ก็มีเสียงเรียกขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์บาร์ “เป็นไงบ้าง เจ้าตัวน้อย ครั้งนี้ได้อะไรกลับมาอวดอีกมั้ย หายไปทั้งวันเลยนะ!”ซาร่า — แม่ของอาเธอร์ — พูดพลางยิ้มกว้าง แต่ก่อนที่อาเธอร์จะตอบ เธอก็หรี่ตาลงมองรินอย่างจับสังเกต “เอ๊ะ เดี๋ยวนะ... ริน ไปทำอะไรมา? ทำไมผมถึงสวยขนาดนั้น แล้วยังหอมอีก! กลิ่นนี้มันอะไรเนี่ย หอมเหมือนดอกไม้กลางคืนเลย”รินหน้าแดงนิด ๆ “คือ... อาเธอร์เขาทดลองทำยาอยู่น่ะค่ะ”“ครับ!” อาเธอร์พูดต่ออย่างภูมิใจ “นี่คือ ยาตัวใหม่ ที่ผมจะทำขายในร้าน อาหารและยา จันทร์หอม ครับ ท่านแม่”“จันทร์หอมงั้นเหรอ...” ซาร่าทวนชื่อนั้นก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ชื่อเพราะนะ แล้วก็เหมาะกับเจ้าด้วย” เธอพูดพลางเอื้อมมือไปสัมผัสผมของรินเบา ๆ แล้วก็อุทาน “หืมม... มันหอมและนุ่มมากจริง ๆ!”อาเธอร์หัวเราะก่อนยื่นขวดแก้วอีกใบให้ “อันนี้ส่วนของท่านแ

เสียงน้ำตกดัง ซู่ซ่าาาาา อยู่ไม่ไกล ละอองน้ำเย็นกระเซ็นมาปะทะผิวหน้าเบา ๆ แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านยอดไม้ ทำให้ละอองน้ำเป็นประกายเหมือนเกล็ดเพชรในอากาศอาเธอร์ยืนอยู่บนโขดหินกว้างตรงริมธาร มือข้างหนึ่งถือกิ่งไม้ที่ใช้แทนไม้ชี้แบบครูสอนศิลป์ เขากวาดสายตาไปทั่วพื้นที่โล่งตรงหน้าน้ำตก ก่อนจะเริ่มอธิบายอย่างตื่นเต้น“ผมอยากให้ร้านมีที่นั่งซัก 80 ที่ครับ โดยแบ่งเป็นโต๊ะ 4, 6 และ 8 ที่นั่งสลับกันไป จะได้มีทั้งบรรยากาศครอบครัวและกลุ่มใหญ่… แล้วก็อยากให้มีห้องพิเศษด้วยซักห้องครับ อยู่ตรงมุมขวานั่น ให้เห็นวิวตรงน้ำตกเต็ม ๆ เลย”เขาทำมือเป็นสี่เหลี่ยมขึ้นมาประกอบทิศทางอย่างตั้งใจ เสียงของน้ำตกแทรกเข้ามาเป็นจังหวะเหมือนกำลังให้กำลังใจมาร์ธายืนข้าง ๆ ถือกระดานเขียนแบบไว้แน่น ดินสอในมือของเธอขีดเขียนไว้อย่างคล่องแคล่ว “อื้อ หือ น่าสนใจนะ… ร้านอาหารที่กินข้าวไป มองน้ำตกไปแบบนี้ ใครจะไม่อยากมา”ลุงจอร์จยืนพิงขวานอยู่ข้างหลัง หัวเราะในลำคอ “ฮึๆ ถ้าทำจริง คงมีหนุ่มสาวมาขอนั่งจองโต๊ะวิวดี ๆ กันเป็นเดือนแน่”อาเธอร์หัวเราะพลางหันมาทางทั้งคู่ “เว้นระยะห่างจากน้ำตกไว้นิดนะครับ ผมยังอยากรักษาความสวยงามของธร