All Chapters of หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: Chapter 21 - Chapter 30

“ค่าตอบแทนคืออันใดหรือเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาถามเพื่อความมั่นใจ นางต้องมั่นใจว่าจะไม่เสียเปรียบเขา นางไม่เชื่อว่าคนเช่นเขาจะยอมยื่นมือมาช่วยง่าย ๆ เช่นนี้“คุณหนูใหญ่เยว่ มองเปิ่นหวางในแง่ร้ายเกินไปหรือไม่ เปิ่นหวางก็แค่รู้สึกถูกชะตากับคุณหนูใหญ่เยว่เท่านั้น จึงอยากจะให้ความช่วยเหลือ” เขาไม่ได้ต้องการอันใดจากนางจริง ๆ แค่สนใจในตัวของนางเท่านั้น และยิ่งได้สนทนากับนาง ความสนใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น สตรีที่ไหวพริบเช่นนางหาได้ไม่ง่าย“สรุปแล้วท่านอ๋องต้องการอันใดเพคะ จึงได้ยื่นมือมาช่วยเช่นนี้” คนในราชวงศ์เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าอันใด นางไม่มีทางไว้ใจเขาง่าย ๆ “เปิ่นหวางไม่ได้ต้องการอันใด เพียงสนใจในสิ่งที่คุณหนูใหญ่เยว่ทำเท่านั้น และหวังว่าเรื่องนั้นจะทำให้เปิ่นหวางคลายเบื่อได้บ้าง” เขาสนใจในเรื่องที่นางกำลังทำ เขาไม่เชื่อว่านางจะให้คนตามสืบเรื่องคู่หมั้นของตนเองเพียงเพื่อต้องอยากรู้จักนิสัยใจคอ ไหนจะพาน้องสาวออกมาพบคู่หมั้นของตนเองอีก เขาอยากรู้นักว่าในหัวน้อย ๆ ของนางกำลังคิดทำอันใดอยู่ เยว่ไป๋ฮวาไม่ค่อยอยากจะเชื่อในสิ่งที่เขากล่าวมา แต่ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรเหมือนกัน หากไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขา ก็ไม

“เพคะ ในจวนสกุลเยว่หาคนไว้ใจไม่ค่อยได้ หม่อมฉันจึงยากหาคนที่ไว้ใจได้เป็นของตนเองก็เท่านั้น” เยว่ไป๋ฮวาไม่ได้คิดปิดบัง เพราะดูแล้วเขาก็คงตามสืบเรื่องของนางไม่น้อย “ชีวิตลำบากยิ่งนัก มาอยู่ที่จวนของเปิ่นหวางดีหรือไม่” จ้าวซุนหยานพูดอย่างหยอกเย้า แต่ถ้านางตอบตกลงเขาก็ไม่รังเกียจที่จะส่งเกี้ยวไปรับนางเข้าจวน “หม่อมฉันขอบพระทัยในความเมตตา แต่หม่อมฉันขอปฏิเสธเพคะ หม่อมฉันไม่อยากเป็นหนึ่งในสตรีของพระองค์” นางรู้มาว่าในจวนอ๋องของเขาเต็มไปด้วยสตรีมากหน้าหลายตา นางไม่ปรารถนาเป็นหนึ่งในสตรีของใคร หากต้องแต่งให้บุรุษสูงศักดิ์ แล้วต้องไปแก่งแย่งความโปรดปรานจากบุรุษเพียงหนึ่งเดียว มิสู้แต่งกับชาวบ้านธรรมดาที่รักมั่นเพียงนางไม่ดีกว่าหรือ “หึหึ คุณหนูใหญ่เยว่พูดได้ดี พูดได้ดี” คำพูดของสตรีตรงหน้าทำเอาจ้าวซุนหยานถึงกับไปต่อไม่เป็น“เราไปกันเถิดเพคะ หม่อมฉันต้องกลับจวนแล้ว” พูดจบเยว่ไป๋ฮวาก็เดินไปขึ้นรถม้าอย่างไม่รีรอ นางไม่อยากจะสนทนากับเขาอีกแล้ว จ้าวซุนหยานเดินตามหญิงสาวไปพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ขนาดเขาเสนอตนเองเช่นนี้นางยังไม่สนใจ หากเป็นสตรีคนอื่นคนวิ่งแจ้นตามเขากลับจวนอ๋องไปแล้ว “วันนี้ขอบ

“น้องสาวเจ้าก็ให้อยู่กับข้าที่นี่ สวนเจ้าข้าจะให้ออกไปอยู่ด้านนอก เจ้ายอมหรือไม่” คุณชายน้อยผู้นี้ดูเหมือนจะมีความเฉลียวฉลาด หากให้มาอยู่ที่นี่ในฐานะบ่าวรับใช้ก็น่าเสียดายไม่น้อย แต่หากให้เรียกอาจารย์มาสอนในจวนก็ดูจะแปลกไปหน่อย “ได้ขอรับ ไม่ว่าคุณหนูต้องการอย่างไร ข้าก็พร้อมที่จะทำตาม” เขาเชื่อว่าหากน้องสาวของเขาอยู่ที่นี่ จะต้องปลอดภัยแน่นอน “ดี” เยว่ไป๋ฮวาพยักหน้าอย่างพอใจ นางไม่ชอบความวุ่นวาย เขาเชื่อฟังเช่นนี้ก็ดี “เจ้าจะไปอยู่กับคนของข้าในฐานะบุตรชายของพี่สาว เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพรายออกไป ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ เจ้าสามารถมาหาน้องสาวได้ทุกเมื่อ” ตอนนี้นางพอจะมองเห็นหนทางให้สามคนนั้นส่งข่าวให้นางอย่างแนบเนียนได้แล้ว หากส่งจดหมายผ่านจางหลิงเย่ก็จะไม่มีผู้ใดสงสัย “น้องสาวของเจ้าอยู่ที่นี่เพราะเจ้ากลัวว่าจะดูแลนางได้ไม่ดี เพราะที่นั่นมีแต่บุรุษ และนางจะอยู่ที่นี่ในฐานะน้องสาวของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกนาง” “ขอบคุณขอรับ” เพียงเท่านี้ก็ถือว่าเมตตาต่อพวกเขาสองพี่น้องมากแล้ว “ดี เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปหาคนที่เจ้าต้องไปอยู่ด้วย ไปเตรียมตัวเถิด แล้วไปพูดกับน้องเจ้าให้เข้าใจ

“ข้าอยากได้สตรีที่ไว้ใจได้ และฝีมีดีเสียหน่อย พวกเจ้าพอจะหาให้ได้หรือไม่” หากจะลอบวางยา นางจะต้องใช้คนที่มีฝีมือ เพราะนางและลี่จินไม่สามารถทำด้วยตนเองได้ “ได้ขอรับ” จินคุนบอก เรื่องง่าย ๆ เช่นนี้เขาทำให้ไม่ได้ได้อย่างไร ที่จวนอ๋องมีสตรีมากฝีมืออยู่ไม่น้อย เขาเชื่อว่าท่านอ๋องต้องยอมแบ่งคนมาให้คุณหนูใหญ่เยว่แน่นอน“ดี เมื่อได้คนแล้วก็ให้หลิงเย่พาไป บอกว่าส่งตัวไปเป็นสาวใช้ของเสี่ยวฟาง” เยว่ไป๋ฮวาบอกแผนการของตนเองเสร็จสรรพ ยิ่งนานวันนางก็ยิ่งเห็นข้อดีของการมีของสองพี่น้องตระกูลจาง “ได้ขอรับ” “พวกเจ้าไปเถิด ข้าจะไปหาจางหลิงเย่เสียหน่อย” พูดจบก็เดินออกไป ปล่อยให้ทั้งสามมองหน้ากันไปมา ดูเหมือนว่านายหญิงของพวกเขาจะให้ความสนใจสองพี่น้องตระกูลจางยิ่งนัก “คารวะคุณหนูใหญ่” เมื่อเห็นว่าผู้มีพระคุณเดินเข้ามา จางหลิงเย่ก็รีบทำความเคารพทันที “อย่ามากพิธีเลย พวกเราคนกันเองทั้งนั้น” เยว่ไป๋ฮวายิ้มน้อย ๆ ตั้งแต่ที่พบกันครั้งแรกเมื่อหนึ่งปีก่อน เขาดูดีขึ้นมากทีเดียว ร่างกายก็ดูกำยำขึ้นมากกว่าแต่ก่อน “ขอรับ” “ว่าแต่จากนี้เจ้าคิดจะเอาเช่นไรกับชีวิต คงไม่คิดที่จะติดตามข้าเช่นนี้ไปตลอดกระมัง” นางไม่อ

“ไปเชิญเข้ามาเถิด” เยว่ไป๋ฮวาบอกคนที่เข้ามารายงาน ก่อนจะหันไปเอ่ยกับทั้งสี่ที่คุยกันเมื่อครู่ “ส่วนพวกเจ้าก็ออกไปหารือกันต่อด้านนอก หลังจากเสร็จธุระทางนี้แล้วข้าจะตามไปหารือด้วย” เรื่องเปิดสำนักคุ้มกันภัยยังต้องวางแผนกันอีกนาน ตอนนี้ในมือของพวกนางมีคนที่ใช้งานได้ไม่ถึงยี่สิบคนด้วยซ้ำ “ขอรับ” ทั้งสี่ตอบรับพร้อมกัน แล้วพากันออกไปหารือต่อด้านนอก ทว่าก็เดินสวนกับคนที่เข้ามาขอพบเจ้าของจวน ทั้งสี่ทำความเคารพคนที่เข้ามาใหม่ ก่อนจะเดินออกไป จ้าวซุนหยานมองกลุ่มคนที่เดินออกไปด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าของคนที่มีนามว่าจางหลิงเย่ ที่ผ่านมาเขาได้รับรายงานจากเหล่าลูกน้องว่าที่ผ่านจางหลิงเย่คนนี้ เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถเข้าออกจวนสกุลเยว่ได้ ทุกเรื่องที่รายงานนางต้องผ่านมือของบุรุษผู้นี้เสมอ เขาได้ให้คนไปตามสืบมาอย่างละเอียดแล้ว ไม่พบสิ่งผิดปกติอันใด จึงยอมให้อีกฝ่ายได้อยู่ข้างกายของนาง“คารวะรุ่ยอ๋องเพคะ” เยว่ไป๋ฮวายอบกายทำความเคารพคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่“คุณหนูใหญ่เยว่ตามสบายเถิด พวกเราคนกันเองทั้งนั้น” จ้าวซุนหยานว่าอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับเดินไปนั่งลงราวกับที่นี่เป็น