All Chapters of หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 6เยว่ไป๋ฮวาตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพราะวันนี้นางได้นัดพบกับคู่หมั้นเป็นครั้งแรก ตอนนี้นางอยากรู้ว่าระหว่างเซี่ยเหยียนไห่และซูหนิงเซียนมีใจให้กันหรือยัง นางอยากให้ทั้งสองมีใจลึกซึ้งให้กัน ก่อนที่นางจะเข้าไปวุ่นวายกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ “คุณหนู ไปเช่นนี้จะจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ลี่จินมองดูชุดที่เจ้านายใส่ด้วยสีหน้าสู้ดี จะออกไปพบคู่หมั้นทั้งทีเหตุใดจึงได้แต่งกายด้วยชุดที่จืดชืดเช่นนี้ นางอุตส่าห์หาชุดสวย ๆ เอาไว้ แต่เจ้านางไม่คิดแม้แต่จะชายตาแล“ไปเช่นนี้แหละ ไม่ได้ออกงานเสียหน่อย จะแต่งอันใดเยอะแยะ” นางไม่ได้ต้องการให้เขามาสนใจ ที่นางออกไปวันนี้ก็เพราะต้องการไปหยั่งเชิงเท่านั้น เขาจะพอใจในตัวของนางหรือไม่ นางไม่สนใจ “ไปกันเถิด เดี๋ยวจะสาย” “เจ้าค่ะ” แม้จะไม่ค่อยพอใจกับชุดของเจ้านาย แต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ เพราะว่านางพยายามหว่านล้อมอยู่นาน เจ้านายก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยนใจ เมื่อมาถึงโรงน้ำชาเสี่ยวหลันที่ได้นัดกันเอาไว้ เยว่ไป๋ฮวาก็เดินตรงไปยังห้องที่ได้จองเอาไว้ทันที หลายวันนี้นางทบทวนตัวเองมาดีแล้ว ว่าจะสามารถเผชิญหน้ากับเซี่ยเหยียนไห่ได้หรือไม่ คำตอบเดียวของนานในตอนนี้ก็คือ นางพร้อมที่

บทที่ 7เยว่ไป๋ฮวาใช้ชีวิตอย่างสงบสุข หลัง ๆ มานี่ไม่ค่อยมีคนมายุ่งวุ่นวายกับนาง เพราะเรื่องที่ฟางซินหรูมาหานางในวันนั้น ถูกพูดถึงไปทั่วทั้งจวน นายหญิงผู้นี้ไม่เคยคิดย่างกรายไปที่เรือนลูกเลี้ยง พวกนางต่างก็ตั้งตารอดูความสนุก แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปตามคาด นอกจากจะไม่ได้เป็นไปตามที่ตั้งตารอแล้ว นายหญิงของจวนยังกลับออกมาด้วยสีไม่สบอารมณ์ ซ้ำยังไม่ได้ไปเหยียบที่เรือนหลังนั้นอีก พวกนางจึงไม่กล้าไปวุ่นวายที่เรือนนั้นอีก และคอยดูสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ เท่านั้น “คุณหนูใหญ่ นายท่านให้มาเชิญไปที่ห้องขอรับ” พ่อบ้านมาตามคุณหนูใหญ่ของจวน ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย “ท่านพ่อมีเรื่องอันใดหรือ” ร้อยวันพันปีไม่เคยเรียกนางไปพบ วันนี้นึกคึกอันใดจึงได้เรียกหานางเช่นนี้ “บ่าวไม่ทราบของรับ” เขาได้รับคำสั่งแค่ให้มาตามคุณหนูใหญ่เท่านั้น ส่วนเรียกไปเรื่องอันใดนั้น เขาก็ไม่อาจรู้ได้ “พ่อบ้านกลับไปก่อนเถิด ข้าขอแต่งตัวสักครู่ เดี๋ยวจะตามไป” วันนี้นางไม่ได้คิดจะไปที่ใดจึงได้แต่งตัวสบาย ๆ บิดาเรียบพบตัวทั้งที นางจะต้องแต่งตัวให้สวยงามเสียหน่อย “ขอรับ” “คุณหนูว่านายท่านมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ หรือว่าจะเป็นเรื่องท

บทที่ 8เยว่ไป๋ฮวานัดพบคู่หมั้นของตนเองบ่อยขึ้น และทุก ๆ ครั้งก็จะพาน้องสาวของตนเองไปด้วย นางอยากให้ทั้งสองสานสัมพันธ์กัน ไม่ว่าจะฐานะใดก็ตาม สตรีเมื่อได้ใกล้ชิดกับคนที่พึงใจ จะไม่หวั่นไหวได้หรือ “พี่เหยียนไห่ ปิ่นนี่งามหรือไม่เจ้าคะ” เยว่อิงฮวานำปิ่นที่อยู่ในมือให้ชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวดู ท่าทางสนิทสนมของทั้งสองทำให้เยว่ไป๋ฮวาพอใจ ยิ่งสนิทกันมากก็ยิ่งเป็นการดี “งามมาก เหมาะสมกับเจ้ายิ่งนัก หากเจ้าชอบพี่จะซื้อให้ ถือว่าเป็นของขวัญพบหน้า” “ขอบคุณพี่เหยียนไห่เจ้าค่ะ” เยว่อิงฮวายิ้มอย่างดีใจ นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ได้จากชายในดวงใจ นางจะเก็บของชิ้นนี้ไว้อย่างดีที่สุด “คุณหนูใหญ่เยว่อยากได้สิ่งใดหรือไม่” เซี่ยเหยียนไห่หันมาเอ่ยกับคู่หมั้นด้วยคำพูดที่ห่างเหิน ต่างจากที่เอ่ยกับเยว่อิงฮวาที่เป็นน้องสาว ซึ่งเยว่ไป๋ฮวาเองก็ไม่ได้ติดใจอันใด “ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่ค่อยชอบของพวกนี้” เซี่ยเหยียนไห่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้แปลกใจ เพราะการแต่งกายของนางนั้นได้บ่งบอกหมดทุกอย่างแล้ว “พี่ใหญ่ไม่ชอบอันใดเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ วัน ๆ ข้าก็เห็นแต่นางอ่านหนังสือ” เมื่อเห็นโอกาสเยว่อิงฮวาก็เริ่มยุแยงทันที นางส

บทที่ 9หลังจากการนัดหมายครั้งนั้น เยว่ไป๋ฮวาก็ออกจากจวนบ่อยขึ้น นางอยากรู้ว่าระหว่างเซี่ยเหยียนไห่และซูหนิงเซียนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว แต่จนแล้วจนรอดก็สืบไม่ได้อันใด จนตอนนี้นางก็เริ่มท้อแล้วเหมือนกัน“ลี่จิน เราจะหาคนที่ไว้ใจได้จากที่ไหน” ตอนนี้นางคงต้องหาคนที่ไว้ใจได้จริง ๆ มาคอยรับใช้เสียแล้ว ไม่ว่าจะทำอันใดก็ล้วนแต่ยุ่งยากไปเสียหมด “คุณหนูจะใช้ทำอันใดหรือเจ้าคะ บ่าวจะได้แนะนำถูก” ในจวนก็พอมีคนที่นางสนิทสนมอยู่บ้าง แต่จะไว้ใจได้จริง ๆ หรือไม่นางก็ไม่แน่ใจ หากเป็นเรื่องสำคัญจริง ๆ นางก็จะทำด้วยตนเอง“อยากให้ตามสืบเรื่องคนคนหนึ่ง” “เรื่องนี้เห็นทีจะยากเจ้าค่ะ หากเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังพอมีคนทำให้ แต่เรื่องนี้ดูจะเสี่ยงเกินไป หากให้คนอื่นรู้จะเป็นเรื่องใหญ่ได้” หากเป็นเรื่องนี้นางไม่ไว้ใจให้ผู้อื่นทำจริง ๆ “มิเช่นนั้นให้บ่าวตามสืบดีหรือไม่เจ้าคะ” “เจ้าทำไม่ได้หรอก” เยว่ไป๋ฮวาได้แต่ถอนหายใจ แล้วเช่นนี้นางจะเริ่มแผนการขั้นต่อไปได้อย่างไร ในเมื่อนางไม่รู้ความเคลื่อนไหวของเซี่ยเหยียนไห่ “ข้าอยากไปดูที่ตลาดค้าทาส เจ้าพาข้าไปได้หรือไม่” นี่คงเป็นหนทางเดียวที่นางจะมีคนเป็นของตนเองจริง

บทที่ 10เยว่ไป๋ฮวาลอบออกจากจวนในตอนกลางคืนบ่อยครั้ง นางไปเดินดูที่ตลาดค้าทาสหลายครั้งแต่ก็ไม่เจอคนที่ถูกใจเสียที จนตอนนี้นางเริ่มที่จะถอดใจแล้ว “คุณชาย หากวันนี้ยังไม่ได้อีก ก็ไม่ต้องมาแล้วนะขอรับ” ลี่จินบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางกลัวว่าหากยังลอบออกมากลางดึกเช่นนี้อีก จะถูกคนที่จวนจับได้ หากวันนั้นมาถึงคงไม่มีผู้ใดช่วยได้แล้ว “หากไม่ได้ก็ต้องมาอีกสิ” เยว่ไป๋ฮวาก็เอ่ยอย่างไม่ยอมเช่นกัน “วันนี้คุณชายก็เลือกไปสักคนสิขอรับ” นางไม่รู้ว่าเจ้านายต้องการคนแบบไหน เหตุใดมาเดินตั้งหลายครั้งแล้วก็ยังไม่ได้เสียที“เรื่องเช่นนี้จะเลือกลวก ๆ ได้อย่างไร” เยว่ไป๋ฮวายิ้มน้อย ๆ ให้กับท่าทีของสาวใช้ มิใช่ว่านางไม่อยากซื้อคน แต่นางยังหาคนที่ตรงตามความต้องการไม่ได้เสียที “คุณชายน้อย กำลังหาซื้อคนอยู่หรือขอรับ” ขณะที่กำลังเดินเลือกดูคนที่ตรงตามความต้องการอยู่นั้น ก็มีบุรุษวัยกลางคนเดินเข้ามาทัก“ใช่” เยว่ไป๋ฮวาตอบอย่างไม่ค่อยสนใจ พลางเดินเลือกดูคนต่อ“ข้ามีอยู่สองสามคน นายท่านต้องการดูหรือไม่” เขาเสนอ อย่างไรวันนี้เขาก็ต้องพาแม่นางผู้นี้ไปซื้อคนให้ได้ “ไม่ล่ะ” เยว่ไป๋ฮวาบอกปัดอย่างไม่สนใจ มีคนพยายามช