All Chapters of แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Chapter 91 - Chapter 100

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับมาได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็ร้องไห้อยู่บนเตียงในหอพักตัวเอง หอพักที่ฉันไม่ได้กลับมานานจนฝุ่นเกาะ เต็มไปด้วยร่องรอยรกร้าง และถูกทอดทิ้งผ่านไปหนึ่งวัน... สองวัน... ความเสียใจยังไม่จางหาย แต่เพราะมีงานถ่ายแบบรออยู่ ฉันเลยต้องฉุดตัวเองขึ้นมา ยิ่งคิดว่าเป็นงานที่ทำให้ฉันกับแฮคมีปัญหากันก็ยิ่งรู้สึกหน่วงในอกและไม่อยากทำ ใจอยากยกเลิกด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะคำว่ารับผิดชอบมันค้ำคอฉันกล้ำกลืนเก็บกระเป๋ามาสนามบินตามนัด นอกจากมะนาวแล้วก็มีคนคุ้นหน้าอีกหลายคนแต่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว บางคนก็เป็นพริตตี้ นางแบบ แม้แต่ดาราก็มี... ฉันมองคนเหล่านั้นแล้วแปลกใจนิดหน่อย โมเดลลิ่งไม่ได้บอกไว้ว่ามีนางแบบกี่คน และถึงจะรู้ว่าไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะมากันเยอะแบบนี้ แถมแต่ละคนเกรดพรีเมียมทั้งนั้น ขนาดฉันที่ว่าสวยแล้วพอมายืนเทียบกับคนอื่นนี่ถึงกับดอรปไปเลย ทุกคนงานดีหมด ฉันตะลึงไปเลยที่ถูกโมเดลลิ่งตามจีบอยู่หลายรอบเพื่อให้รับงานนี้ว่าแต่ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ฉันกวาดตามองเพื่อนร่วมงานเงียบๆ เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจจนกระทั่งถึงโรงแรมที่ภูเก็ตทีมงาน

หัวใจฉันสั่นระรัว จ้องมองคนด้านบนด้วยแววตาสับสนตื่นกลัว “ปล่อยนะ! คุณจะทำแบบนี้กับหนูไม่ได้นะ หนูไม่ยอม แจ้งความ... หนูจะแจ้งความจริงๆ ด้วย”ฉันตะโกนเสียงสั่นเครือ พูดทุกอย่างที่นึกออก แต่นอกจากจะไม่หวั่นไหวแล้วเขายังหัวเราะออกมาเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องไร้สาระ“ฮ่าๆ ยูจะแจ้งความไอ? แต่ไอเป็นลูกค้ายูนะ แบบนี้ตำรวจไทยจะรับแจ้งหรือเปล่า ไม่สิ ไอรู้มาว่าตำรวจไทยถ้าไม่มีหลักฐานก็จะไม่รับเรื่อง ยูจะทำยังไง ตั้งกล้องถ่ายตอนที่เรากำลังมีความสุขแล้วเอาไปให้ตำรวจดูงั้นเหรอ ฮ่าๆ ไอก็อยากรู้เหมือนกันว่าตำรวจจะทำหน้ายังไง”เขาหัวเราะแล้วพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องลมฟ้าอากาศ แต่ที่ทำฉันตกตะลึงก็คือคำว่า ‘ลูกค้า’“หมายความว่ายังไง คุณบอกว่าเป็นลูกค้า...”“หืม? อะไรกัน ก็พวกยูถูกจ้างมาบริการพวกไอ อ้อ หรือว่าไอใช้คำผิด ไม่ใช่ลูกค้าแต่เป็นแขก?”“...!!!”หัวใจฉันจมดิ่งถึงขีดสุด ช็อก หนังศีรษะชาหนึบภาพแม่แฮคที่ล็อบบี้โรงแรม...ภาพลูกน้องแม่แฮคคุยกับคนของโมเดลลิ่งที่ทางเข้าห้องอาหารลอยวนซ้ำเข้ามาในหัวเรื่องราวปะติดปะต่อกับอย่างไว ไม่จริง... ไม่จริงใช่มั้ยแต่ทั้งหมดนี้อาจจะไม่มีอะไรเกี่ยวกับแม่แฮคเลยก็ได้ ฉ

[H.A.C.K]ผมเดินออกมาด้วยสีหน้าอึมครึม เสียงร้องตะโกนปนร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรดังอื้ออึงอยู่เบื้องหลัง และถึงผมจะเดินออกมาไกลจนลับสายตาแล้วเสียงนั่นก็เหมือนว่ายังดังก้องอยู่ข้างหู หลอกหลอนผมอยู่ตลอดเวลาจนถึงเชียงราย เสียงร่ำร้องเสียใจของเนปจูนก็ยังแว่วอยู่ในหัวผมกัดฟันแน่น ปิดกั้นความเห็นอกเห็นใจลงไป เดินมาขึ้นรถที่มารอรับอยู่หน้าสนามบินเชียงรายสีหน้าสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไอ้ปริ๊นซ์ที่มารับ เหลือบมองผมด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ แต่เห็นสีหน้านิ่งเฉยของผมมันก็ไม่กล้าถามซอกแซก นอกจากทักทายสองสามคำก็ไม่พูดอะไรอีก ขับรถพาผมกลับที่พัก เงียบไปตลอดทางผมบอกคนในทีมว่ามีธุระต้องกลับไปจัดการ ไม่ได้ลงรายละเอียด ถึงจะมีคนไม่เห็นด้วยที่ผมเดินทางปุบปับทิ้งการทิ้งงานไปกลางคันผมก็ไม่อยากพูดอะไรมาก รับปากพวกมันว่าจะไม่ให้มีผลกระทบต่องานและกลับมาทันช่วงแข่งแน่นอนที่จริงผมจัดการงานหลักๆ เสร็จหมดแล้วเพราะเดินทางล่วงหน้ามาก่อน รถที่จะใช้แข่งก็ปรับจูนเรียบร้อย ที่เหลือก็แค่มีเช็กความพร้อมก่อนแข่งจริงอีกรอบเท่านั้น ซึ่งคนอื่นก็ทำได้เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องให้ผมคอยดูอยู่คนเดียวเรื่องวิเคราะห์และจำลองเส้

คอนโดแฮคฉันเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงลิ่วตรงหน้า จิตใจหนักอึ้ง ภาพจำต่างๆ ผุดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ใจหนึ่งก็อยากมาแต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าเห็นสถานที่ที่เคยอยู่ด้วยกันแล้วจะยิ่งทำใจยากกว่าเดิมแต่ไม่รู้ทำไม คนเรามักจะใฝ่หาความทุกข์ใจให้ตัวเองอยู่เสมอพอนึกถึงคำไหว้วานและสีหน้าฝากฝังธุระของปริ๊นซ์แล้วฉันก็เมินไม่ลงจริงๆ ถ้าฉันไม่ช่วยเด็กนั่นอาจจะมีปัญหาก็ได้หลังจากหาข้ออ้างที่พอมีน้ำหนักให้ตัวเองได้แล้ว ฉันเดินเข้ามาในตึก ขึ้นลิฟต์ตรงไปที่ห้องแฮค ระหว่างทางพยายามสงบใจตัวเองอย่างถึงที่สุด มองข้ามหัวใจที่กำลังเต้นแรง เดินมาสแกนคีย์การ์ดหน้าประตูคอนโดแฮคเสียงฝีเท้าเดินไปมาคล้ายกำลังเร่งรีบดังสะท้อนเข้าหูฉันทันที ยังไม่ทันแน่ใจว่าหูแว่วไปเองหรือเปล่า เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นพร้อมกับมีคนเดินมาที่ประตูคอนโด“มาเอาชุดใช่มะ-”เสียงนั้นหยุดลงกลางคันเมื่อสบสายตาเข้ากับฉัน“กรีน” ฉันชะงักงันเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ หัวใจกระตุกวูบ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเจอกรีนที่นี่ ความรู้สึกเหมือนโดนซ่อนชู้ยังไงบอกไม่ถูก“พี่จูน ทำไมพี่มาอยู่นี่ล่ะ” กรีนเอ่ยไม่เต็มเสียง มองฉันเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของห้องซะเอง“แล้วกรีนมาทำอะไรท

ขวดน้ำเหรอ...ความใส่ใจเหรอ...เหอะ!ผ่านไปสักพัก เหมือนเมฆหมอกที่ปกคลุมใจฉันได้จางลงและค่อยๆ สลายหายไป ฉันได้แต่ยิ้มเยาะตัวเองที่โง่เง่า วาดฝันกับแค่เศษอาหารที่แฮคหยิบยื่นให้ แค่เรื่องปกติที่เขาทำกับผู้หญิงทุกคนอยู่แล้ว แต่ฉันดันใจเต้น คิดไปเองว่าเขามีใจให้ขนาดกรีน แฮคยังทำดีด้วยตั้งขนาดนั้น เขายังบอกเป็นแค่รุ่นน้องโรงเรียนเก่านี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นน้องนุ่ง ฉันคงเข้าใจผิดไปแล้วว่าเป็นเด็กเลี้ยงของแฮคแต่ทำไมมีแค่ฉันที่ซวยอยู่คนเดียวนะรายการเงินเข้าเลขบัญชี xxx-x-x5553-x200,000 บาท“เฮ้ย…”“อะไรจูน”ฉันอ้าปากกว้างเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนจอ หัวใจสั่นตึกตัก ไม่คิดว่าเขาจะโอนมาจริงๆ เหลือบตาขึ้นมองยะหยาก่อนจะเอาให้ดูฉันเล่าทุกอย่างให้ยะหยาฟังหมดแล้วจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องนี้ ตอนบอกเรื่องที่เกิดขึ้นในภูเก็ต ยะหยาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พลางโกรธที่ฉันไม่บอกอะไรเลย ปล่อยให้เรื่องเงียบแล้วค่อยมาพูด ฉันได้แต่ยิ้มอ่อน เพราะอารมณ์ตอนนั้นมันไม่ไหวจริงๆ อยากอยู่เงียบๆ คนเดียวมากกว่าเรียกว่ายะหยาเป็นเหมือนพยานรู้เห็นเรื่องระหว่างฉันกับแฮคตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ผิดนัก“หืม ใครโอนมาเห