แฟนจ้างก็มีหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

การที่เธอปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าแล้วแฮคยังไม่ร้อนตัว ยิ่งเหมือนเอาตะปูมาตอกซ้ำที่ใจเนปจูนจิกนิ้วเท้าที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าผ้าใบแน่น เผยรอยยิ้มจางบนใบหน้า แม้ในใจจะฝืนยิ้มแต่ดันเป็นยิ้มที่หลอกตาคนได้ขนาดแฮคกับกรีนยังดูไม่ออกว่าเนปจูนกำลังดีใจหรือไม่พอใจอยู่กันแน่“อื้ม พอดีไม่มีงานน่ะ ก็เลยมาเดินเล่น คลายเครียด ไม่คิดว่าจะเจอแฮคที่นี่ จะมาทำไมไม่บอกล่ะ”ไม่รู้ไปเรียนทักษะการแสดงมาจากไหน แขนเรียวยาวยื่นออกมาพาดไหล่แฮค แล้วโถมน้ำหนักตัวลงบนแผ่นหลังกว้าง ท่าทางคล้ายกอดก็ไม่ใช่ พิงซบก็ไม่เชิง แต่กลับดูเป็นธรรมชาติ ลื่นไหล ทั้งเสียงพูดและการเคลื่อนไหว ขนาดกรีนมอง ยังรู้สึกได้ถึงความสนิทชิดเชื้อของทั้งสองคนตรงหน้านี่ถ้าไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างแฮคกับเนปจูน คงเข้าใจไปแล้วว่าสองคนนี้คบกันจริงๆการแสดงออกที่เกินหน้าเกินตาของเนปจูน แฮคเองก็อึ้ง ความรู้สึกไม่พอใจผุดเข้ามาในหัวเป็นอย่างแรก แต่พอคิดไปคิดมา เขาก็ไม่ได้ผลักไสเธอออก อีกอย่างหน้าอกที่กดเน้นลงตรงแผ่นหลังก็ให้รสสัมผัสที่ดีไม่น้อย รู้สึกคันยุบยิบจนอยากจะถูไถสักหลายๆ ทีด้วยซ้ำแฮครู้สึกติดใจกับคำว่าไม่มีงานแต่เขาก็ไม่อยากเอามาใส่ใจ เหลือบมองใ

“แฮค! เฮ้ย ไอ้เวรนี่ มึงใจเย็นดิวะ”กุนตามมาติดๆ ระหว่างทางเขาก็ตะโกนห้ามปรามไม่หยุด นั่นยิ่งทำให้เราทั้งสามตกเป็นเป้าสายตาคนตลอดเส้นทางที่ผ่านลำพังแค่แฮคกับกุนไม่เท่าไหร่หรอก เพราะไม่ได้เรียนที่นี่ แต่ฉันเนี่ยสิ อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว ยิ่งเห็นคนเอาสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายคลิป จิตใจฉันก็ยิ่งสั่นไหวไปกันใหญ่แต่จะโทษกุนก็ไม่ได้ เพราะแฮคก็ไม่มีเหตุผลจริงๆ นั่นแหละ จู่ๆ ลากฉันออกจากร้านมาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน“โอ๊ยแฮค เบาๆ สิ ฉันเจ็บนะ”ฉันประท้วง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านขัดขืน เพราะรู้ว่าทำอย่างนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ ดีไม่ดีจะยิ่งกระตุ้นให้แฮคโมโหยิ่งกว่าเดิมอีกจนกระทั่งถึงรถ แฮคถึงยอมปล่อยมือจากแขนฉัน เขาหันไปมองกุนที่ตามมาด้านหลัง นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิด“แล้วมึงมาเกี่ยวเหี้ยอะไร เรื่องของกูกับจูน มึงไสหัวไปเลย”คำพูดแฮคค่อนข้างรุนแรง ยังดีที่เขาไม่ได้ตะโกนเสียงดังมากเท่าไหร่ ทำให้เรื่องไม่ถึงกับบานปลายใหญ่โตฉันสูดหายใจลึก มองสบสายตาซับซ้อนของกุนอย่างรู้สึกผิด คิดๆ ไปแล้วฉันก็ไม่น่าชวนกุนมากินข้าวตั้งแต่แรก“กูแค่เป็นห่วง กลัวมึงจะทำอะไรจูน” กุนจ้องแฮคเขม็ง สายตาร้อนแรงนั่นกลับอ่อน

“แฮค ทำอะไรน่ะ”เนปจูนเดินสะลึมสะลือเข้ามาในครัว บนตัวสวมเสื้อยืดหลวมโคร่งแบบง่ายๆ ตัวเดียว หน้าอกอวบอิ่มชูชันเห็นเป็นตุ่มแข็งนูนขึ้นมาแบบเด่นชัด และไม่แน่ว่าท่อนล่างก็น่าจะโล่งโจ้งเหมือนกันผมมองเรียวขาอ่อนขาวเนียนที่มีรอยแดงจ้ำด้านในแล้วก็นึกอยากเอามือล้วงเข้าไปพิสูจน์ ว่าใส่หรือไม่ใส่“นาย ทำข้าวต้ม? เกิดอะไรขึ้นหรือว่าไม่สบาย” เนปจูนขยับขาที่สั่นเล็กน้อย เดินเลี่ยงสายตาผมไปทางหม้อข้าวต้มใบเล็กบนเตา เหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่ยังไงยังงั้นหึ!ผมเก็บรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้ มองเรือนร่างที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดรอบหนึ่ง ก่อนยิ้มละมุน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“คนที่ไม่สบายคือเธอต่างหาก”“ฉัน? ฉันสบายดี” เนปจูนทำหน้างงงวย บวกกับผิวพรรณที่ซีดขาวกว่าปกติ ดูอ่อนแอเปราะบางแต่กลับให้ความรู้สึกอยากขย้ำเป็นพิเศษเอาอีกแล้ว... ผมรีบเขวี้ยงความคิดที่อยากจะจับคนตัวเล็กกินออกไปไกลๆ“เอาน่า มานั่งนี่”ผมดึงแขนเนปจูนมานั่งเก้าอี้ กดไหล่บางเอาไว้ไม่ให้ลุกไปไหน จากนั้นก็รีบมาตักข้าวต้มกุ้งที่กำลังอุ่นพอดีใส่ชามเสิร์ฟ“นี่... อะไรน่ะ”รู้ว่าแปลกใจ แต่ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนโลกจะแตกขนาดนั้นก็ได้ ผมล

♆ เนปจูน ♆“....”ไม่นึกว่าแฮคจะยอมตกลงทั้งที่ฉันแค่ขู่ไปงั้นๆถ้าเขาบอกปัด หรือทำเป็นไม่สนใจฉันก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมรับมัน และเก็บกระเป๋าออกไปจากชีวิตเขาเงียบๆเพียงแต่... การที่เขารั้งฉันเอาไว้เป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายจริงๆ ตอนที่ไล่ให้ไปหาคนอื่นฉันยังแอบเสียใจอยู่เลย แม้แต่ตอนนี้หัวใจก็ยังสั่นไม่หาย นึกว่าจะต้องม้วนเสื่อกลับบ้านแล้วจริงๆ“ทำไมเสื้อผ้าในตู้ป้ายเหมือนที่ร้านกรีนเลยล่ะ” พอเห็นว่าแฮคยอมอ่อนข้อให้ ฉันก็เหมือนได้ใจ ทักท้วงเรื่องที่สงสัยออกไป น้ำเสียงเหมือนไม่สะทกสะท้านทว่าในใจนี่สั่นตึกตัก“เป็นแบรนด์ของกรีนเอง ฉันก็แค่ช่วยอุดหนุน”หืม... ยอมตอบดีๆ ด้วยแฮะ ทีแรกนึกว่าจะโดนตวาดซะอีกฉันพยักหน้า พยายามทำความเข้าใจประโยคสั้นๆ ที่เหมือนนักบุญของแฮค ช่วยอุดหนุนงั้นเหรอ... นึกถึงท่าทางของคนทั้งคู่ที่อยู่ในร้านแล้วมันให้ความรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้“ใจดีเนอะ” ฉันยิ้มแหย มองแฮคด้วยสายตาไม่เชื่อถือสักนิด “นายดูสนิทกับกรีนจัง กรีนเป็นเพื่อนพัฟฟินไม่ใช่เหรอ”สายตาแฮคคมกริบขึ้นมาทันควัน เพ่งมองฉันครู่หนึ่ง ก่อนขยับปากพูด“ทั้งคู่เคยเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียน แต่กรีนเป็นน้องสาวของเพ

“ไงจ๊ะหนูพัฟ คิดเรื่องโปรเจคใหม่อยู่เหรอ หน้าเครียดจัง”เสียงทักทายดังขึ้น ร่างบางของเฮเลนเดินเข้ามาในห้อง หยุดอยู่ข้างๆ พัฟฟินแล้ววางมือลงบนไหล่บอบบางด้วยความสนิทสนม ในสายตาของเฮเลน พัฟฟินก็เหมือนลูกหลานคนหนึ่ง“คุณน้าเฮเลน”“กลุ้มใจอะไร บอกน้าได้มั้ย”“คือ พี่แฮคน่ะค่ะ วันนี้พัฟไปขอให้พี่แฮคช่วย แต่ว่า...”“ทำไมเหรอ แฮคทำอะไรให้พัฟไม่พอใจ บอกน้ามา ไม่ต้องเกรงใจเดี๋ยวน้าจัดการให้”น้ำเสียงเป็นมั่นเป็นเหมาะของเฮเลนทำพัฟฟินลังเลครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เฮเลนฟังคร่าวๆ“นี่แฮคยังคลุกคลีอยู่กับผู้หญิงชั้นต่ำนั่นอีกเหรอ” นัยน์ตาเฮเลนฉายแววเดือดดาล แค่นึกถึงคำพูดไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงของเนปจูนในห้องแต่งตัววันนั้นเส้นเลือดในสมองก็ทำท่าจะระเบิดออกมา“คุณน้าไม่เห็นในไอจีพี่แฮคเหรอคะ”“ไอจีแฮค? ทำไม มีอะไร”พัฟฟินหลบสายตาร้อนดุจเพลิงของเฮเลน เอ่ยตอบเสียงเคืองขุ่น“คุณน้าดูเองดีกว่าค่ะ”“หือ” เฮเลนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดไอจี ส่วนมากเธอจะติดตามเฉพาะนักออกแบบและบรรดาอินฟลูฯต่างประเทศ จึงไม่ค่อยได้เจอฟีดของลูกชาย จะส่องทีก็ต้องพิมพ์ชื่อเข้าไปในช่องค้นหาในไอจีแฮคนอกจากเรื่