Lahat ng Kabanata ng แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Kabanata 111 - Kabanata 120

“เดี๋ยวจูน เราขอโทษ” กุนรีบคว้ามือฉันเอาไว้ มองด้วยสายตารู้สึกผิดและตกตะลึง คงไม่คิดว่าฉันจะงอแง ขอกลับแบบนี้กุนเองก็คงรู้สึกแย่พอกัน ฉันเห็นใจเขานะ และก็รู้สึกผิดต่อเขาไม่น้อยเหมือนกันเขาต้องการฉัน แต่ก็ต้องผิดหวัง โดนฉันปฏิเสธ... นี่มันกี่ครั้งแล้วที่ฉันทำร้ายจิตใจคนตรงหน้า“ขอโทษนะกุน เมื่อกี้จูน... รู้ตัวแล้วล่ะว่าไม่ได้จริงๆ”“จูน...”“จูนไม่อยากเอาเปรียบกุน จูนขอโทษ”“....”“จูนรู้ว่ากุนคาดหวังอะไร ถึงเสนอให้เราทดลองคบกันดูก่อน แต่ว่าพูดตรงๆ เวลาแค่เดือนเดียว ไม่นานพอจะทำให้จูนลืมคนเก่า...”ต่อให้ระหว่างฉันกับแฮคจะเป็นแค่สัญญาว่าจ้าง ทว่าตอนนี้ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขากลับเหมือนเป็นแฟนกันจริง แล้วก็เลิกกันจริง...เมื่อฉันถูกแฮคปฏิเสธ ฉันก็อกหักจริงๆและตอนนี้ก็เป็นระยะทำใจ แต่ฉันก็ไม่อยากใช้กุนมาช่วยให้ฉันลืมแฮค มันใจร้ายกับกุนมากเกินไป“ไม่หรอกเป็นเราที่ใจร้อนเกินไป เราต่างหากที่ต้องขอโทษ ตอนนี้มันดึกแล้ว ค้างที่นี่เถอะ ไว้พรุ่งนี้เราไปส่ง” กุนเกลี้ยกล่อม ไม่พูดถึงความสัมพันธ์ที่แสนเปราะบางของเราสักคำ“.....”♆♆✦♆♆เสียงเคาะช่วงล่างรถดังปังๆ ตอนตีสาม จนคนที่กำลังจะเคลิ้มหลับสะ

“เชี่ย!”ทุกคนที่เห็นไลฟ์สดของเนปจูนเด้งขึ้นฟีด ร้องอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกันหมดด้วยความที่เพื่อนเต็มลิมิต และมีผู้ติดตามอีกหลายพันคน ทำให้ไลฟ์สดแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว และยิ่งเป็นเรื่องคาวๆ ฉาวโฉ่ อะไรที่เป็นด้านมืดของคน ก็ยิ่งไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่มไลฟ์สดมาไว ก็ไปไวเช่นเดียวกัน ไม่ถึงสามนาทีไลฟ์สายฟ้าแลบของเนปจูนก็จบลงทว่ามีคนมือไวเซฟไลฟ์เก็บไว้เรียบร้อย ต่อให้ต้นฉบับจะหายไปก็มีคนเอาคลิปกลับมารีโพสต์ทั้งในช่องทางที่เป็นออฟฟิศเชียลและช่องทางส่วนตัว กลายเป็นว่าเพจหรือช่องที่เกี่ยวกับข่าวซุบซิบในวงการแข่งรถมีแต่คลิปแฮคว่อนไปหมดแม้ว่าหลายคนจะให้ความสนใจแต่ก็เป็นที่ฮือฮาได้แป๊บๆ เท่านั้น คนที่ช็อกจริงๆ มีอยู่ไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นคือพัฟฟิน หญิงสาวกำลังนั่งเครียดกับคอลเลคชั่นชุดแข่งรถที่ตั้งใจทำเพื่อเจตนาใกล้ชิดแฮค แต่ทุกอย่างก็เหมือนจะเสียเปล่าเพราะแฮคไม่เคยให้ความสนใจหรือไยดีเธอเลย และทุกครั้งที่รู้สึกน้อยใจก็มักจะไประบายให้กรีนฟัง ไม่ได้ระแคะระคายเรื่องระหว่างกรีนกับแฮคเลยสักนิด“นี่มันบ้าอะไรอีก!”พัฟฟินเอามือทุบโต๊ะในห้องนอนที่บ้าน นัยน์ตาเดือดพล่าน หัวสมองขาวโพลนตั้งแต่ไลฟ์สดข

วันต่อมา“เฮ้ย!”ฉันตกใจแทบลื่น ถอยหลังกลับเข้าห้องครึ่งก้าว มองคนที่นั่งหลับอยู่ข้างประตูห้องอย่างไม่อยากเชื่อสายตาแฮค...นี่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ ชุดที่ใส่นี่ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเป็นชุดเดิม อย่าบอกนะว่าตามฉันมาจากอู่แล้วก็มานั่งหลับที่หน้าห้องฉันน่ะฉันมองแฮคแล้วคาดเดาไปต่างๆ นานาแต่ไม่กล้าปลุก หรือทำเสียงดังกลัวเขาตื่น จะถอยกลับเข้าห้องแล้วขังตัวเองเอาไว้ข้างในตลอดเวลาก็ไม่ได้ด้วย แล้ววันนี้ฉันมีเรียนบ่าย จะมาท้อแท้แล้วหาเรื่องไม่เข้าเรียนเพราะผู้ชายเฮงซวยนี่ไม่ได้อีกอย่างฉันก็ได้นอนเต็มอิ่มแล้วด้วย สมองปลอดโปร่งพร้อมเรียนสุดๆอุตส่าห์คิดว่าถ้าเรื่องที่เราเป็นแค่แฟนปลอมๆ เปิดเผยแล้ว ทุกอย่างจะยุติ และแฮคก็คงไม่มีใจมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะยังทำตัวเป็นวิญญาณอาฆาตแบบนี้ฉันปิดประตูอย่างเบามือที่สุด แล้วค่อยๆ ย่องออกมาพร้อมกับกลั้นหายใจคิดแล้วก็ตลกห้องตัวเองแท้ๆ ยังต้องแอบ“จูน”“....”เสียงเหนื่อยอ่อนดังขึ้นมา ฉันเสียวท้องวูบ หันกลับไปมองหัวใจสั่น แฮคตื่นแล้ว ร่องรอยความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นฉัน ร่างสูงพรวดพราดลุกขึ้น ถลาเข้ามาตรงหน้า

ฉันเดินออกมา แฮคจะไล่ตามลงจากเตียงแบบไม่เจียมสังขารเหมือนเดิม โชคดีที่พวกเพื่อนๆ เขามาได้จังหวะพอดี จึงช่วยกันห้ามไว้แล้วฉันก็ฉวยโอกาสตอนที่วุ่นวายกันหลบออกมาได้ยินเสียงแฮคตะโกนไล่หลัง แต่ฉันไม่สนใจ กลั้นใจเดินออกมาให้จบๆกุนทักมาตั้งแต่เที่ยง ฉันตอบกลับไปทีเดียวว่าตื่นแล้วกำลังจะออกไปมหา’ ลัย หลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีก แล้วตอนนี้ก็มีข้อความใหม่ในแชต ฉันดองไว้ยังไม่ได้เปิดอ่าน...รู้สึกผิดแหละ ถ้าอ่านเขาต้องถามฉันแน่ๆ ว่าทำอะไรอยู่ที่ไหน ฉันไม่อยากโกหก แต่ก็ลำบากใจที่จะบอกความจริง ก็เลยแกล้งเบลอแชต ไม่อ่านเลยเห็นกุนบอกว่าวันนี้มีซ้อมแข่ง... ไม่แน่ใจว่ากี่โมง ฉันเหลือบมองสมาร์ตโฟนอีกรอบหลังกลับถึงหอพักแล้ว กำลังเตรียมตัวไปยิมตอนนี้จิตใจฉันสงบลงมาก ต่างจากตอนอยู่โรงพยาบาล มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับกุนขึ้นมานิดหน่อยพอคิดถึงกุน กุนก็โทรมา...ก่อนหน้านี้เขาก็โทรมาแต่ฉันไม่ได้รับ รอบนี้รู้สึกว่าบ่ายเบี่ยงต่อไปไม่ได้แล้ว ก็เลยตัดสินใจรับสาย เขาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามปกติ ฉันเลี่ยงไม่พูดถึงแฮค ตอนโดนถามว่าเรียนเป็นยังไงก็บุ้ยใบ้ไปเรื่องอื่นแทน ไม่รู้เนียนไม่เนียนแต่กุนก็พูดคุยโต้ตอบกับ

[H.A.C.K]เป็นครั้งแรกที่รู้สึกกระวนกระวายกับแชตใครสักคนแบบนี้...ผมส่งข้อความหาเนปจูนไปไม่รู้กี่ครั้งแต่เธอไม่ยอมเปิดอ่าน โทรหาแรกๆ ก็ติดแต่ไม่รับสาย หลังๆ ถึงกับบล็อก ผมชาไปทั้งตัว เพิ่งรู้ว่าการถูกใครสักคนเมินเฉยไม่ไยดีใส่มันทรมานหัวใจขนาดไหน“ดูอะไรของมึงวะ ส่องแต่แม่ค้าออนไลน์ ลืมน้องจูนของมึงไปแล้วเหรอ”เสียงยียวนกวนเบื้องล่างของริกกี้ดังขึ้น ผมถลึงตาใส่มันก่อนแล้วค่อยเขวี้ยงหมอนตามไปทีหลัง ผมเจ็บขาก็จริงแต่แขนสองข้างยังมีแรงเหลือเฟือ“ไอ้เหี้ย” ริกกี้ปัดหมอนทิ้งพลางสบถผมไปด้วยผมใช้ให้มันไปเอาโน้ตบุ๊กที่คอนโดให้ ใช้ไปตั้งแต่เมื่อวานแม่งเพิ่งโผล่มาตอนเย็นวันนี้ เนี่ยแหละเพื่อนรักผม“พูดมาก ถ้าเหงาปากก็ไปหาอะไรกิน อย่ามาแซะกู”“อะไรของมึงวะ ทำเป็นหงุดหงิด ยังเครียดเรื่องจูนอยู่หรือไง ไหนบอกว่าให้ไอ้ปริ๊นซ์มันไปรับมาแล้วไง”“รับพ่องมึงสิ ถ้าปริ๊นซ์มันทำสำเร็จจูนคงไม่ได้ไปนั่งไลฟ์ขายชุดออกกำลังกายแบบนี้หรอก”“หือ ไหนวะ มึงดูเขาอยู่เหรอ”ริกกี้อยากรู้ทันที ลุกขึ้นมาส่องไอแพดในมือผม เนปจูนกำลังหันหลังให้กล้องเพื่อเปลี่ยนใส่เสื้อสีใหม่ตามที่ลูกค้ารีเควส ใจผมอยากปิดหน้าจอหนีไม่ให้ริกกี