แฟนจ้างก็มีหัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

พ้นประตูคอนโดแฮคออกมา พัฟฟินกระทืบเท้าจนรู้สึกเจ็บจี๊ด แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองระคนอับอายกรีนเดินตามติดมาข้างๆ สังเกตอาการเพื่อนแล้วลอบถอนหายใจ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่ตัวกรีนก็ยังไม่นึกว่าแฮคจะพูดแรงขนาดนั้น นี่คงเป็นการตอบสนองต่อผู้หญิงที่คิดจะล้ำเส้นกับเขา มองพัฟฟินแล้วก็นึกถึงตัวเอง กรีนไม่ได้รู้จักกับแฮคนานไปกว่าพัฟฟิน เพียงแต่มีโอกาสใกล้ชิดแฮคมากกว่าเพราะเป็นน้องสาวของเพื่อนแฮคเท่านั้นความเอ็นดูที่แฮคมีให้ บางครั้งกรีนก็เผลอนึกว่าเขามีใจให้เธอจริงๆ แต่ชั่วขณะที่กำลังจะจมดิ่งลงไป แฮคก็มักจะแสดงความห่างเหินออกมา แม้เขาจะไม่พูดตรงๆ ทว่าการกระทำกลับชัดเจนยิ่งกว่า หลายปีที่คุ้นเคยกันแฮคไม่ได้มองกรีนมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่งเลยเพียงแต่สัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ในบางเวลา ทำให้กรีนยากที่จะตัดใจและไม่อยากเชื่อว่าเธอจะไม่มีโอกาสเลยเธอก็แค่รอ รออย่างเงียบๆ“แกโอเคมั้ย” กรีนเหลือบมองพัฟฟินด้วยแววตาเห็นใจ ซ่อนความรู้สึกลิงโลดเอาไว้อย่างมิดชิด“ไม่โอเคสักนิด แกก็ได้ยินว่าพี่แฮคพูดอะไรกับฉัน เป็นแก แกจะทนได้มั้ยล่ะ” พัฟฟินพ่นลมหายใจร้อนกรุ่น ชำเลืองมองกรีนด้วยสายตาปะทุกร

“เป็นอย่างที่หนูพัฟบอกจริงๆ ด้วย แกมันหลงผู้หญิงชั้นต่ำนี่จนไม่ลืมหูลืมตา ถึงขนาดพูดจาทำร้ายจิตใจน้องได้ลงคอ แกมันแย่ที่สุด!”“....” ฉันเงียบ มองนิ้วที่ชี้มาเหมือนกำลังชี้อะไรสักอย่างของแม่แฮคแฮคพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่าย มองฉันแล้วเลื่อนสายตาไปที่แม่ตัวเอง“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจูน ต่อให้ไม่มีจูน ผมก็ไม่สนใจพัฟฟิน แม่เลิกยัดเยียดน้องให้ผมสักทีเถอะ ยิ่งแม่ทำแบบนี้คนที่เสียหายก็คือตัวน้องนั่นแหละ”“ฉันไม่เชื่อ ถ้าแกไม่มีมัน มีเหรอที่แกจะไม่สนใจหนูพัฟ”แฮคถอนหายใจอีกรอบ แววตาดุดันยิ่งขึ้น“ถ้าผมจะคบพัฟฟิน ผมคบไปนานแล้ว ผมกับพัฟฟินรู้จักกันก่อนที่จูนจะเข้ามาซะอีก แม่เลิกคิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่แม่อยากให้เป็นสักที”“แฮค! แกจะขัดใจแม่ให้ได้เลยใช่มั้ยห๊ะ”แฮคส่ายหน้า “แม่กลับไปเถอะ แล้วก็ไม่ต้องพูดเรื่องพัฟฟินกับผมอีก ไปกันเถอะ” แฮคจับมือฉันเดินออกจากคอนโด โดยไม่สนใจเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดที่ดังไล่หลังมาของแม่ตัวเองเลยแม้แต่น้อยไม่นานเราสองคนก็อยู่บนรถ...แฮคไม่ได้สตาร์ทรถทันที เขาตั้งหลักครู่หนึ่งก่อน แล้วติดเครื่องยนต์ ขับออกไปเงียบๆ“เราจะไปไหนเหรอ”“....”แฮคไม่ตอบ เหมือนไม่ได้ยินเสียงฉ

นอกจากแวะไหว้พระขอพรแล้ว ฉันก็ขอให้แฮคพาไปจุดเช็กอินในบางแสนอีกหลายจุด แต่ด้วยข้อจำกัดเรื่องเวลาจึงไปได้แค่ไม่กี่ที่เท่านั้น“กินมั้ย” ฉันถือข้าวหลามกระบอกเล็กๆ ในมือ ข้างในเป็นข้าวเหนียวดำ เอาส้อมที่แถมมาด้วยจิ้มข้าวหลามออกมาแล้วยื่นไปใกล้ๆ ปากแฮคเขาเลิกคิ้วมองครู่หนึ่งก็อ้าปากงับของกินที่ฉันยื่นให้“เป็นไง อร่อยมั้ย”“อือ พอกินได้”“ไม่ชอบเหรอ” สีหน้าเฉยเมยของแฮคทำฉันหม่นหมองไปชั่วขณะ“เฉยๆ”“แล้วแฮคชอบกินอะไร”สรรพนามที่เรียกเขาเปลี่ยนไป ฉันไม่ได้เผลอ แค่จงใจ... จงใจให้ดูเหมือนว่ากำลังเผลอปกติเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราจะเรียกกันด้วยชื่อเพื่อให้ดูเหมือนสนิทสนม แต่พออยู่กันสองคนจะเรียก ‘ฉัน’ กับ ‘นาย’ แม้จะไม่ได้พูดคุยตกลงกันจริงจัง แต่ก็เหมือนจะกลายเป็นข้อกำหนดที่ตายตัวระหว่างเราไปแล้ว“อะไรก็ได้ที่อร่อย” เขาตอบหลังจากทำหน้านึกอยู่พักหนึ่งแต่กลับระบุอาหารแบบเจาะจงไม่ได้“อืม...” ฉันลอบถอนหายใจเหนื่อยหน่าย สังเกตสีหน้าที่ยังคงปกติของแฮค ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตเรื่องที่ฉันเรียกชื่อเขา... หรือเขาแค่แกล้งไม่สนใจกันแน่นะช่างเถอะ“แวะร้านตรงนั้นได้มั้ย” ฉันชี้ไปที่แผงขายเครื่องประดับเ

“เดี๋ยวแฮค”ฉันกดแก่นกายแข็งกร้าวใต้น้ำเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้จุดอ่อนไหว“หืม” แฮคซุกซอกคอ พ่นลมหายใจร้อนกรุ่นใส่“ฉัน... ไม่อยากทำ” ความรู้สึกเศร้าเกาะกุมจิตใจ“ทำเสร็จเดี๋ยวโอนค่าตัวให้”ราวกับมีมีดปักลงกลางหัวใจ ฉันส่ายหน้า ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินแล้ว“ฉันไม่อยากได้เงิน”“อะไรอีก” ใบหน้าคมคายละจากต้นคอ จ้องมองฉัน สายตามีแววไม่สบอารมณ์นิดๆ แฝงอยู่“ฉัน...” ฉันหลุบตาลงจ้องระลอกผิวน้ำกระเพื่อมไหวรอบๆ ตัวขณะพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอ“....”“ฉัน...” ไม่ได้อยากเป็นแค่แฟนจ้าง ความคิดในหัวแล่นไปไกล ทว่าน้ำเสียงกลับจุกตันอยู่แค่คอหอย เอ่ยสิ่งที่อยู่ข้างในใจไม่ออกสายตาดุดันของแฮคบีบคั้นเกินไป ทำให้ความกล้าของฉันที่อยากเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองเหือดหายไปตอนนี้นอกจากจะเกลียดแฮคแล้ว ฉันยังเกลียดตัวเองที่ขี้ขลาด...ไม่กล้าทำตัวชัดเจนเพราะกลัวจะเสียสถานะตรงหน้าไป“ไม่มีอะไร แค่ไม่มีอารมณ์” ฉันส่ายหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผลักแฮคออกห่าง หันหน้าเข้าหาขอบสระกำลังจะปีนขึ้น แต่กลับถูกแฮครั้งเอวเอาไว้“แฮค...”แผ่นหลังฉันโดนดึงกลับไปแนบชิดกับลำตัวด้านหน้าของเขา ท่อนเนื้อแข็งกร้าวดุนดันก

แฮคเงียบงันทันทีที่ได้ยินเงื่อนไขของฉัน บรรยากาศหนักอึ้งตกลงรอบด้าน ฉันรู้สึกเหมือนโดนความเคร่งเครียดตรงหน้ากดทับขนาดหายใจยังลำบาก มองใบหน้าเฉยชาของแฮคนัยน์ตาสั่นไหว“เธอกำลังล้ำเส้น”เสียงเยือกเย็นดังออกมา ตอกย้ำความเจ็บปวดในหัวใจ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วฉันถอยกลับไม่ได้“ฉันชอบนายแฮค ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรล้ำเส้น... แต่ แต่ฉันพยายามแล้ว ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ”ฉันสารภาพความรู้สึกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองใบหน้าเยือกเย็นของแฮคนัยน์ตาพร่ามัว“เธอก็แค่อ่อนไหวเพราะอยู่ใกล้ฉันมากเกินไป”แฮคพูดออกมาได้ใจร้ายมาก“ฉัน”“ถ้ายังอยากอยู่ต่อ ก็หยุดความรู้สึกบ้าๆ ของเธอซะ”“ไม่เอา ความรู้สึกมันหยุดง่ายๆ ได้ที่ไหน ทำไม ทำไมฉันจะชอบนายไม่ได้ ที่ผ่านมาเราก็เข้ากันได้ดีมาตลอดนี่ ทำไมเราไม่ยกเลิกสัญญาบ้าบอนั่นแล้วมาลองคบกันจริงๆ ดูล่ะ อาจจะเวิร์กก็ได้นะ”ฉันร้อนรน พรั่งพรูทุกอย่างในใจออกมา ทว่าสายตาแฮคที่จ้องมองมากลับยิ่งห่างเหิน แฮคอยู่ตรงหน้าฉันแท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่าเขาห่างไกลออกไปจนเอื้อมไม่ถึง“มันไม่มีทางเวิร์กจูน”“รู้ได้ไงว่าไม่เวิร์ก ยังไม่ได้ลอง...”ยังพูดไม่จบแฮคก็สวนขึ้นมาซะก่อนราวกับทนฟังฉั