แฟนจ้างก็มีหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

“พี่แค่พูดเล่นๆ ไม่คิดว่าเขาจะมาจริง”พี่โบตั๋นกระซิบกระซาบอย่างรู้สึกผิด บอกให้รู้ว่าไม่เจตนาแกล้งฉันเดี๋ยวนะ แล้วที่พูดก่อนหน้านี้คืออะไรฉันยิ้มแห้ง ลอบมองแฮคที่เดินอยู่ด้านหลังแล้วถอนหายใจยาวเหยียดเอาจริงๆ ใครก็ฟังออกว่าพี่โบตั๋นพูดเพราะคึกปาก แต่แฮคดันบ้าจี้ตามซะได้ ไม่รู้เขาคิดอะไรอยู่ ทั้งที่เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วช่วยเคารพความ ‘โสด’ ของฉันด้วยเถอะ“ตามสบายนะ” พี่โบตั๋นหันมายิ้มกว้างให้แฮค หลังจากเข้ามาข้างในแฮคกวาดตามองรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาในห้องโถง ซึ่งบนโต๊ะมีสปอร์ตบราวางกองอยู่“พวกนี้เหรอ” แฮคหยิบขึ้นมาดู“อืม มีแต่น้ำเปล่านะ” พี่โบตั๋นถือแก้วน้ำกับเหยือกกลับมาวางลงใกล้ๆ แฮค “ถ้าอยากกินอย่างอื่นก็บอกได้ เดี๋ยวสั่งให้”แฮคไม่สนใจเรื่องเครื่องดื่ม เขาปล่อยผ่านคำพูดพี่โบตั๋น แบ่งความใส่ใจเกือบทั้งหมดมาที่สปอร์ตบราตรงหน้าแทน“ทั้งหมดนี่เท่าไหร่”“อะไรเหรอ”“ราคา ขายเท่าไหร่”“เอ่อ” พี่โบตั๋นงง มองมาทางฉันอย่างสงสัยว่าแฮคต้องการจะสื่ออะไร น่าเจ็บใจตรงที่ฉันดันเข้าใจความคิดของเขาเนี่ย“นายจะเหมาเหรอแฮค” ฉันต้องถามเพื่อความชัดเจน พี่โบตั๋นเบิกตากว้า

♆ เนปจูน ♆งานไลฟ์สดจบลงอย่างราบรื่น ฉันทั้งเหนื่อยทั้งสนุก กำแพงภายในใจที่ปิดกั้นแฮคทลายลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขากลายเป็นผู้ช่วยและสร้างสีสันในไลฟ์โดยไม่ตั้งใจ เรียกยอดสั่งซื้อได้อย่างล้นหลาม จนของหมดสต๊อก ต้องปิดไลฟ์ไปด้วยประการฉะนี้“ตกใจเลยนะ พี่ไม่คิดว่าไลฟ์แรกจะขายดิบขายดีแบบนี้” พี่โบตั๋นตื่นเต้นจนเสียงสั่น อมยิ้มไม่หุบ เดินออกมาส่งฉันกับแฮคที่ประตู“แน่ใจนะคะว่าแพ็กทัน ไม่ให้จูนช่วยแน่นะ”“ทันแหละ ไม่ต้องห่วงนะ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ แล้วเจอกันที่ยิมพรุ่งนี้ เรื่องออร์เดอร์เดี๋ยวพี่จัดการเอง”“เสียดายนะคะ ถ้าพรุ่งนี้ได้ไลฟ์อีกน่าจะดี ลูกค้ากำลังมาเลย”“อืม นั่นสิ พี่ก็ไม่คิดว่าไลฟ์วันแรกจะถล่มทลายขนาดนี้ เล่นเอาหมดสต๊อกแหนะ ต้องยกความดีความชอบให้คนนี้เลย” พี่โบตั๋นตบไหล่แฮคอย่างเป็นกันเอง ตั้งแต่ที่เขาสามารถเรียกยอดขายได้ก็กลายเป็นพวกเดียวกันไปโดยปริยายแฮคกระแอมไอ เอามือถูจมูกเบาๆ พลางมองมาที่ฉันคล้ายอยากได้คำชม“ครั้งหน้าก็ขอรบกวนอีกนะ” พี่โบตั๋นยิ้มกว้างให้แฮคแฮคไม่ตอบ แต่มองฉันราวกับจะบอกเป็นนัยว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับฉัน ถ้าฉันตกลง เขาก็ตกลง...“รอบหน้าชวนแฮคมาด้วยนะจูน”

ตุบๆๆๆๆๆ“บอกให้ไสหัวไปไง”ฉันฟาดไปอีกกี่ทีจำไม่ได้เหมือนกัน นัยน์ตาคมกริบกะพริบวาบ แฮคยึดข้อมือฉันเอาไว้กลางอากาศ “เธอชอบฉันไม่ใช่เหรอ ฉันมาแล้วนี่ไง ทำไมต้องไล่กันเหมือนหมูเหมือนหมาขนาดนี้ด้วย”“ห๊ะ…” ฉันหน้าชาขึ้นมาทันที เขาพูดจาน่าสงสารแต่ว่าสีหน้ากลับเย็นยะเยือกเต็มไปด้วยแรงบีบคั้นกดดัน ไล่ต้อนฉันให้จนมุมพูดเหมือนฉันเป็นคนผิด เลือดเย็น ไม่มีหัวใจ ทั้งที่ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายโดนกระทำ แต่แฮคกลับทำเหมือนเขาเป็นเหยื่อซะเอง บัดซบที่สุด“ใช่ฉันชอบนาย แต่ฉันไม่มีความสุขเลยเพราะอะไรรู้มั้ย เพราะว่านายไม่เคยคิดที่จะจริงจังกับฉันไงล่ะ แล้วคิดเหรอว่าฉันจะจมปลักกับสิ่งที่ไม่มีวันได้มาครอบครอง ฉันคนนะไม่ใช่ควาย!”“….” แฮคนิ่งเงียบ นัยน์ตาวูบไหวราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง มือที่กำข้อมือฉันคลายออก ฉันฉวยโอกาสนี้ดึงหลุดทันที กำลังจะพูดต่อเพราะรู้สึกยังไม่สะใจ แต่ว่าเสียงสายโทรเข้าจากเครื่องแฮคดังขึ้นซะก่อน เป็นเหตุให้บรรยากาศตึงเครียดที่ห่อหุ้มเราทั้งคู่พลันแผ่วลงเล็กน้อยแฮคเอาสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจเหมือนเขาแค่อยากมีเวลาพักหายใจ แต่ชื่อที่โชว์อยู่บนจอทำให้ทั้งเขาและฉันขมวดคิ้ว>> กรีนฉ

“ดูอะไรวะ”คลื่นเจ้าของเรือนผมหยักศกสีครามกำลังอุ้มเบบี๋น้อย บนศีรษะกลมมนเล็กๆ มีเส้นผมหนึ่งหย่อมเบาบางคาดทับด้วยที่คาดผมโบว์ใหญ่สีขาวน่ารักเข้ากับชุดแขนกุดมีระบายเล็กๆ ตรงแขนเสื้อ ปากน้อยจิ้มลิ้มส่งเสียงอ้อแอ้ มีน้ำลายใสๆ ไหลซึมมุมปากตลอดเวลาแต่ไม่ได้ทำให้ความน่ารักน่าเอ็นดูของเบบี๋ลดลงเลย“ไลฟ์ใครวะ หืม ไอ้แฮค? มึงดูมันทำไมวะ”พอชะโงกหน้าดู เห็นกุนกำลังดูคลิปไลฟ์สดที่มีแฮคอยู่ด้วย คลื่นก็ทักออกมาพร้อมทำหน้าแปลกๆ ใส่กุน สีหน้าที่บอกว่ากุนสนใจแฮคนั่น ทำเอาเจ้าตัวขมวดคิ้ว ปกป้องตัวเองทันควัน“กูไม่ได้ดูไอ้แฮค มึงบ้าหรือเปล่า จะดูมันทำไมวะ กูดูผู้หญิงหรอกโว้ย!”“หืม สาวที่ไหนวะ”“เนปจูนที่เคยเป็นเรซควีนให้ทีมเราอยู่ช่วงหนึ่ง แต่โดนไอ้แฮคคุมกำเนิดก่อน ไม่งั้นเกิดไปนานแล้ว”คลื่นอึ้งเล็กน้อยที่ได้ยินกุนพูดถึงใครยาวๆ แบบนี้ แม้ปกติกุนจะไม่ใช่คนสงบปากสงบคำ แต่ถ้าเป็นเรื่องคนอื่นกุนจะไม่สอดปากเข้าไปยุ่งเด็ดขาดถ้าไม่จำเป็น“อืม คนที่ดูคล้ายเทียนนี่เองกูจำได้แล้ว” คลื่นความจำดีแต่ไหนแต่ไร อาจจะมีหลงลืมบ้างแต่ถ้าโดนสะกิดนิดหน่อยก็จะนึกได้เอง“แล้วมึงยังสนใจอยู่เหรอ ไอ้แฮคมันเคลมซะขนาดนี้” คลื่น

♆ เนปจูน ♆“กุนสมัครเมมเบอร์เสร็จแล้วเหรอ” ฉันมองกุนที่เดินเข้ามาข้างใน เขาสอดส่องสายตาไปรอบๆ เหมือนกำลังสำรวจที่ทาง“อืม เสียดายไม่ได้เตรียมชุดมาด้วย”“ฮ่าๆ ไว้วันหลังก็ได้”“จูนช่วยเทรนให้เราได้หรือเปล่า”“เรื่องนั้นกุนต้องไปถามพี่โบตั๋นนะ เพราะจูนเป็นแค่ผู้ช่วยโค้ช” ฉันเอ่ยตามความเป็นจริง ไม่มีความคิดฉวยโอกาสรับงานตัดหน้านายจ้างตัวเอง แบบนั้นมันดูไม่ให้เกียรติเกินไป“ถ้าสนใจสมัครได้นะ เดี๋ยวส่งรายละเอียดให้ในแชต” พี่โบตั๋นอยู่ถัดไปไม่ไกลชะโงกหน้ามาพูดด้วย“สนใจ”เสียงหนักแน่นดังขึ้นมาจากอีกทาง ไม่ใช่เสียงกุน แต่เป็น... แฮคเขาเดินอาดๆ เข้ามาโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม สายตาปะทะกับกุนอย่างไม่ลดละ“เอ่อ งั้นเดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดไปให้นะ” พี่โบตั๋นยิ้มแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ส่งสายตาที่สื่อว่า ‘พี่เตือนแล้วนะว่ารถไฟชนกัน’ มาให้ฉันเองก็รับมือกับเรื่องนี้ไม่ถูกเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันคบกุนอยู่ ฉันควรใส่ใจเขาเป็นคนแรก ถึงจะเป็นช่วงทดลองแต่เขาก็มีสถานะเด่นชัดกว่าแฮค อย่างน้อยๆ กุนก็จริงใจและจริงจังกับฉันมากกว่า แต่แฮคเขาเห็นฉันเป็นอะไรเดาไม่ออกเลย และก็ไม่อยากเดาด้วยฉันเมินแฮค ปล่อยให้พี่โบตั๋นร