All Chapters of แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Chapter 121 - Chapter 130

เอี๊ยด!เสียงเบรกดังลั่น BMW Z4 สีดำเงาวับจอดฉับขวางทางเข้าออกอาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ที่ถูกรีโนเวทให้กลายเป็นห้องเสื้อหรูและออฟฟิศที่ทันสมัยในนามแบรนด์วิมานแค่ตัวรถก็ดึงความสนใจของคนในละแวกใกล้เคียงได้มากพอแล้ว ทว่าวินาทีที่ช่วงขาเรียวยาวก้าวลงจากรถกลับเหมือนหยุดเวลาเอาไว้ชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ใบหน้าโดดเด่นของแฮค องค์ประกอบทุกส่วนบนใบหน้าราวกับถูกจับวาง หล่อเหลาไร้ที่ติ ยิ่งได้นอนค้างคืนโรงพยาบาลหลายวัน ใบหน้าที่แต่เดิมมักซีดเซียว ผอมซูบ กลับมีชีวิตชีวา ผิวพรรณเปล่งปลั่ง อิ่มฟู เห็นแล้วอยากลองเอาปากจุ๊บดูว่าจะนุ่มละมุนขนาดไหนทว่าบรรยากาศสดใสก็คงอยู่รอบตัวแฮคได้ไม่นาน เหมือนฟองอากาศแตกโพล๊ะทันทีที่เขาอ้าปากพูด“คุณเฮเลนอยู่หรือเปล่า”“อยู่ครับ... เอ่อ คุณแฮคครับ ตรงนี้จอดไม่...” พนักงานรักษาความปลอดภัยวิ่งโล่เข้ามา กำลังจะเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าระมัดระวัง แต่กลับถูกแฮคเมินใส่เมื่อเห็นชายหนุ่มคิดจะเดินเข้าไปข้างใน แต่กลับจอดรถขวางทางเข้าออกเอาไว้โดยไม่คิดจะขยับ ก็รีบตามไปพูดเพื่อขอความร่วมมือแล้วก็โดนตะคอกใส่หน้าทันที“หุบปาก! ใครมีปัญหาก็บอกมันมาคุย”“.....” พนักงานกะพริบตาปริบๆ ไม่ก

♆ เนปจูน ♆หลายวันต่อมาแฮคยังคงส่งข้อความมาเหมือนเดิม ทั้งทักทายตอนเช้า บอกฝันดีก่อนนอน เตือนไม่ให้กินลูกชิ้นปิ้งข้างทางบ่อยมันไม่มีประโยชน์ อันนี้อ่านแล้วขำ ไม่รู้ว่าแฮคเป็นพวกจู้จี้เรื่องของกินตั้งแต่เมื่อไหร่ วันดีคืนดีถ่ายรูปเค้กในคาเฟ่มาให้ดู เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย เห็นแล้วก็ทั้งเหงาทั้งเศร้าแปลกๆ“รู้สึกว่าจะติดจอยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีกนะ อ่านแชตใครอยู่เหรอ” ยะหยาแขวะ เพิ่งเรียนเสร็จและกำลังเดินออกจากห้องเรียน ฉันก็เอาสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูแบบไม่เผื่อสายตาเอาไว้มองทางเลย ยะหยาเห็นแล้วคงอดไม่ได้ที่จะทัก“เปล่า... แค่ดูเฉยๆ ว่ากุนตอบมาหรือยัง”“แน่ใจนะว่ารอแชตกุน ไม่ใช่คนอื่น”“หมายถึงใคร”“แฮคส่งมาอีกหรือยัง” ยะหยาถามกลับ ฉันชะงัก ก่อนพยักหน้าหงึกหงัก เขาเพิ่งส่งมาสดๆ ร้อนๆ เลย“เหรอ ส่งมาว่าไง”“แค่ถามว่าเรียนอยู่หรือเปล่าน่ะ แล้วก็บอกให้ตั้งใจเรียน...”“ฮ่าๆ เออ! คนเรานี่ก็แปลกนะ ตอนคนหนึ่งเปิดใจคนหนึ่งปิด พออีกคนปิดคนหนึ่งก็คิดจะเปิด แล้วนี่แกไม่หวั่นไหวเลยเหรอ ยังคิดว่าตัวเองเป็นแค่หนังหน้าไฟอยู่อีก? ฉันว่าแฮคน่าจะชอบแกจริงๆ นั่นแหละ”ยะหยายักไหล่ ทำหน้าวิเคราะห์ซะจริงจังฉันส

คลิปที่ฉันกับกรีนยืนทะเลาะกันกลางตลาดหลังมอแย่งผู้ชายว่อนไปทั่วโซเชียล...ขนาดฉันไม่ใช่คนดังอะไรมาก ก็ยังมีคนให้ความสนใจ คอมเมนต์กันยาวเหยียด มีคนมาแฉด้วยว่าฉันเป็นแฟนจ้างแฮค แล้วกรีนก็เป็นเด็กเลี้ยงของแฮค จากนั้นคนในโซเชียลก็ทะเลาะกันเอง แบ่งเป็นสองฝักสองฝ่าย แต่วันดีคืนดีคลิปทั้งหมดนั่นก็หายวับไปจากโซเชียลราวกับไม่เคยมีอยู่จริงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือใคร“คลิปหายไปแล้วว่ะ แบบนี้น่าจะไม่มีใครขุดขึ้นมาด่าแล้วล่ะ อีกไม่กี่วันก็คงเงียบ เดี๋ยวก็ไลฟ์ได้แล้วหนิ” ยะหยาพูดขึ้นมา มองฉันด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ เพราะเรื่องคลิปแย่งผู้ชายพอฉันไลฟ์ขายชุดออกกำลังกายกับพี่โบตั๋นก็มีทัวร์มาลงจนไม่ได้ขายของ ต้องปิดไลฟ์ไปดื้อๆ แล้วพี่โบตั๋นก็ไม่กล้าเปิดไลฟ์ใหม่ กลัวซ้ำรอยเดิมแต่ยังดีที่ไม่กระทบกับงานผู้ช่วยเทรนเนอร์มาก ลูกค้าที่มีก็ไม่ได้สนใจข่าวซุบซิบเท่าไหร่ ส่วนมากจะโฟกัสที่สุขภาพและการดูแลหุ่นซะมากกว่า ก็ถือว่ารอดตัวไปเปลาะหนึ่ง... แต่เรื่องทัวร์ลงไลฟ์ก็กลายเป็นอีกปมในใจฉันไปแล้วแค่จะไลฟ์ส่วนตัวขายอาหารเสริมที่ตัวเองสต๊อกไว้ยังไม่กล้าเลยตอนนี้ ให้ตายเถอะ กรีนยังได้สิบล้าน ไม่ต้องทำมาหากินก็อยู่สบาย

ฉันตกใจที่กุนเปิดไลฟ์ ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าฉันมาอยู่ด้วย… ไม่รู้สิ แค่ไม่เข้าใจว่าจะประกาศให้โลกรู้ทำไม อีกอย่างสัญญาทดลองคบกันหนึ่งเดือนยังไม่ครบด้วยซ้ำ หรือว่าเขาจะลืมไปแล้วนะ หรือฉันพลาดเองที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง ฉันมองกุนด้วยสายตาจริงจังหลังจากเขาปิดไลฟ์แล้วหน้าไลฟ์ฉันยิ้มแย้ม หัวเราะสดใสเหมือนมีความสุขก็จริง แต่เบื้องหลังฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยติ๊ง!~แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงแชตก็ดังขึ้น ฉันก้มลงมองแป๊บเดียวเห็นชื่อแฮคแวบๆ ก็ปิดแจ้งเตือนเลย ไม่เสียเวลากดเข้าไปอ่าน คว่ำหน้าจอสมาร์ตโฟนแล้วพูดกับกุน“ทีหลังถ้าจะไลฟ์กุนถามจูนก่อนสิ”“ทำไมล่ะ”“ก็จะได้ตั้งตัวไง” ที่จริงจะได้ปฏิเสธน่ะ“น่ารักดีออก”“….” ฉันยิ้มเจื่อน ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเพราะรอยยิ้มจริงใจของกุนมันเจิดจ้าจนล้างสมองฉันไปแล้ว“แล้วห้องนอนจะเอายังไง” ฉันถามกุน ไม่พูดเรื่องไลฟ์อีก“นอนห้องเดียวกันไง”“….”“ล้อเล่นน่ะ เอาเหมือนเดิมก็ได้ จูนนอนในห้อง เดี๋ยวเรานอนระเบียงเอง หรือจูนอยากนอนกับเรา”ฉันรู้แหละว่ากุนหยอดเล่นแต่ก็แอบหวัง เฮ้อ!~ ฉันยิ้มกว้างกว่าเดิมทำเป็นไม่ใส่ใจ เอ่ยออกมาหน้าตาเฉย“เอาแบบนั้น

หลังวางสายเสร็จ ฉันเดินไปคุยกับพี่โบตั๋น บอกว่ามีธุระด่วนแต่ไม่ได้ลงลึกว่าเรื่องอะไรแล้วรีบร้อนเปลี่ยนชุดออกมาทันทีฉันขึ้นแท็กซี่คันแรกที่แล่นผ่านหน้าตึก นั่งคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองจนถึงคอนโดกุน จิตใจก็ยังไม่สงบ กลับกันยิ่งใกล้ถึงปลายทาง ยิ่งว้าวุ่นกว่าเดิม ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง อึดอัดไปหมด ไม่รู้ว่าระหว่างฉันกับกุนมาถึงจุดนี้ได้ยังไง เมื่อก่อนฉันสบายใจทุกครั้งที่คิดถึงเขาแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความลำบากใจแกมรู้สึกผิดแทนฉันสูดหายใจลึกเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องกุน ยกมือขึ้นกดกริ่งเรียก หัวใจกระตุกวูบรออยู่พักใหญ่ประตูก็เปิดออก แต่คนที่มาเปิดคือกุนเขาใส่แค่กางเกงขายาวสบายๆ ตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่า มีผ้าขนหนูคล้องอยู่ที่คอ เส้นผมมีหยาดน้ำเกาะอยู่...เหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จถึงจะดูสะอาดตาแต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าเศร้าหมองยังสลักอยู่บนร่างของกุน“ได้ยินว่ากุนไม่สบาย ก็เลยแวะมาน่ะ แล้วพี่คริส...” ฉันกลั้นหายใจ มองสบตาอีกฝ่าย ขยับมุมปากยิ้มทักทาย“เข้ามาก่อนสิ”ฉันยังพูดไม่จบดี กุนก็หันหลังให้ เดินกลับเข้าไปข้างใน ไม่คิดจะยืนคุยกับฉันที่ประตูสักนิดฉันลังเล แต่สุดท้ายก็ตามเขาเข้าไป