แฟนจ้างก็มีหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

ทำยังไงดี ฉันเอามือกุมหัวรู้สึกจนปัญญา นึกอะไรไม่ออก กวาดตามองซ้ายมองขวา เหลือบไปเห็นเหยือกน้ำบนโต๊ะ รีบคว้าขึ้นมา สาดใส่ทั้งคู่ที่กัดกันเหมือนหมาทันทีซ่า…ได้ผลทั้งสองคนหยุดกึก แม้น้ำในเหยือกจะไม่มากพอให้เปียกโชก แต่ก็เพียงพอจะเรียกสติคนได้ ถ้ายังเป็นคนกันอยู่น่ะนะแฮคกับกุนรั้งคอเสื้ออีกฝ่ายค้างเอาไว้แล้วหันมามองฉันแทบจะพร้อมกัน“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว พอสักที!”“จูน…” แฮคเป็นคนแรกที่ปล่อยมือ รีบกุลีกุจอเข้ามาปลอบฉัน แต่ฉันเหวี่ยงแขนเขาออกห่าง“อย่ามายุ่ง!”“อึก”ฉันถลึงตาใส่แฮค มองเขาด้วยสายตาผลักไส แต่พอเห็นแฮคทำหน้าสำนึกผิดกลับมา จิตใจฉันก็ดิ่งวูบลงไปอีก เป็นคนตวาดใส่เขาเอง แล้วก็เจ็บเองฉันกัดริมฝีปากแน่น กล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ ตวัดสายตาไปทางกุนเขาประคองตัวขึ้นยืน นิ้วโป้งเช็ดคราบเลือดบนปาก มองสบตาฉันโดยไม่พูดอะไรห้องตกอยู่ในความเงียบ ได้ยินแต่เสียงหายใจหอบรัวของผู้ชายสองคนที่ยังไม่คงที่“....”ฉันยืนอยู่ตรงกลางระหว่างแฮคกับกุน มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มุมปากแตก สภาพยับเยินไม่ต่างกัน“เจ็บกันพอหรือยัง ถ้ายัง ก็เชิญต่อยกันต่อซะให้พอ แต่อย่ามาดึงฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย”ฉั

จู่ๆ ฝนก็ตกกุนเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้จิตใจจะย่ำแย่หลังจากโดนปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีก ทว่าในใจยังนึกเป็นห่วงเนปจูน พะวงหาไม่เลิกไม่แล้วการตัดเยื่อใยกับใครสักคนที่เรารู้สึกไปแล้ว ไม่มีทางทำได้ในสิบยี่สิบนาทีกุนลุกขึ้น เดินดุ่มๆ ไปเปิดลิ้นชักแล้วหยิบร่มออกมา แต่ครู่ต่อมาก็เก็บร่มใส่กลับคืนลิ้นชักแล้วปิดทันที ความคิดในหัวยื้อยุดฉุดรั้งกันจนแทบบ้าใจหนึ่งก็เป็นห่วง แต่อีกใจก็บอกให้ตัวเองหยุดได้แล้ว เลิกคิดถึงเขาได้แล้ว...แต่ถ้าจูนติดฝนล่ะอยู่ข้างล่างไปไหนไม่ได้ล่ะ แม่งเอ๊ย!กุนกระชากลิ้นชักที่ปิดไปแล้วออก คว้าร่มหนึ่งคัน จ้ำอ้าวออกจากห้องโดยไม่สนใจอะไรอีกกุนเดินออกมาจากลิฟต์ มองหาเนปจูนอย่างกระวนกระวาย แต่ไม่เจอ จึงตัดสินใจเดินตรงออกประตูคอนโด กางร่มพรึ่บ เพ่งสายตากวาดมองท่ามกลางสายฝน เหลือบเห็นร่างบางที่แสนคุ้นเคยอยู่ห่างออกไปไม่ไกลกุนยิ้มกว้างทันที รู้สึกโชคดีที่ตัดสินใจตามลงมาเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปกลับต้องชะงักค้างอยู่กับที่ เมื่อเห็นแฮควิ่งไล่ตามหลังเนปจูนมาไวๆกุนขมวดคิ้ว มือกำร่มแน่น... รู้สึกชาไปทั้งตัว“....” มองเขากอดกันกลางสายฝนเหมือนคนโง่ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน กุนค

หลายวันต่อมาความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแฮคเริ่มเข้าร่องเข้ารอยมากขึ้น ถึงจะมีบางเรื่องที่ยังคลางแคลงใจและรู้สึกคาราคาซังไม่หาย แต่ฉันไม่รีบร้อน ค่อยๆ แก้และปรับตัวกันไป น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับเราเรื่องที่พวกเรากลับมาคบกันไม่ได้ปิดบังหรือเก็บเป็นความลับแต่อย่างใด คนใกล้ตัวฉันรู้เรื่อง โดยเฉพาะยะหยาที่บึนปาก แล้วก็แกล้งเห่าบ๊อกๆ ใส่ฉันอีก ฉันก็ได้แต่ยิ้มแห้ง และบอกไปตรงๆ ว่าอยากลองเชื่อสัญชาตญาณตัวเองดูสักครั้ง“อืม ฉันไม่ว่าอะไรหรอก เห็นแกมีความสุขก็ยินดีด้วย แต่ว่ากุนนี่ยังไง วันก่อนบังเอิญเจอที่ร้านขายยา เห็นฉันเป็นเพื่อนแกมั้งโวยวายใส่ฉันใหญ่เลย คือนิสัยพาลมาก น่าจะโมโหที่โดนแกทิ้งนั่นแหละ”“หา? แกเจอกุนเหรอ” คำพูดของยะหยาทำฉันตกตะลึง ปกติมีอะไรเราจะแชตคุยกันตลอดแต่ว่าเรื่องนี้ยะหยากลับเพิ่งมาพูดก็เลยแปลกใจนิดหน่อย“อืม เมามาเลย มาซื้อยาแก้แฮงก์ที่ร้านยา”“เอ่อ วันไหน”“น่าจะวันนั้นแหละ วันที่หลังฝนตกน่ะ”ฉันเงียบไปสักพัก ก่อนถามต่อ “แล้วเกิดอะไรขึ้น”“ก็ไม่อะไรหรอก แค่โวยวายหาว่าฉันไม่ใช่เภสัชจะขายยาได้ยังไง วุ่นวายมาก ดีนะที่เพื่อนเขารีบลากตัวออกไปก่อน ไม่งั้นได้ต่อยกันไปแล้

“อื้อ~ แฮคเดินดีๆ สิ จะจับทำไม”ฉันตีมือแฮคหลังเดินออกจากลิฟต์ อยู่ดีๆ เขาก็เลื้อยมือที่โอบอยู่ข้างเอวขึ้นมาบีบหน้าอก ซุกปากกับจมูกคมๆ ลงมาข้างลำคอ พ่นลมหายใจร้อนกรุ่นใส่ ทำให้ฉันใจคอไม่ดี“ตรงนี้ไม่มีกล้อง ไม่ต้องห่วง” เขากระซิบบอกเสียงแหบพร่า แล้วลวนลามฉันหนักข้อกว่าเดิม“หยุดก่อน รอให้ถึงห้องก่อน อ๊ะ แฮค อื้อ อย่าล้วงแบบนี้คอเสื้อมันจะยืด”“นิดเดียวเอง ไม่เป็นไรน่า”“พี่แฮค...”ฉันกับแฮคนัวเนียกันมาถึงหน้าประตูคอนโด ไม่ทันสังเกตว่ามีคนอยู่ จนกระทั่งเสียงเศร้าสร้อยดังขึ้น“กรีนมาทำอะไรที่นี่”แฮคไม่ได้ปล่อยมือจากเรือนร่างฉัน เงยหน้ามองกรีน กลิ่นอายเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากแฮค ฉันยังรู้สึกได้ แล้วกรีนจะขนาดไหนแค่คำถามเฉยเมยประโยคเดียวกรีนก็ตัวสั่น น้ำตาคลอแล้ว ฉันนึกว่าเธอจะเข้มแข็งกว่านี้ซะอีก หรือว่ามันสุดแล้วจริงๆ ถึงได้แสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าคนที่ตัวเองชอบ“พี่แฮค กรีนเอามาคืน”เช็คสิบล้านยื่นออกมาพร้อมกับมือที่กำลังสั่น แฮคยังไม่พูดอะไรแต่ฉันสัมผัสได้ว่าเขากำลังอึดอัดลำบากใจ จะด้วยกลัวว่าฉันไม่สบายใจ หรือเขาใจอ่อนเพราะรู้สึกผูกพันกับกรีนก็ตาม แต่ฉันไม่คิดจะยืนให้สองคนนี้รำลึกควา

ภายในออฟฟิศ“อื้อ เดี๋ยวแฮค นี่จะทำอะไรน่ะ อย่าสิ อ๊า...”ฉันโวยวาย ทันทีที่เข้ามาในออฟฟิศยังไม่ทันจะแตะต้องกล่องเค้กด้วยซ้ำ แฮคก็รั้งฉันเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงบนโซฟามือเขาเลื้อยคลำตามเนื้อตัว ดึงทึ้งชายเสื้อนักศึกษาฉันหลุดลุ่ยไปหมด มือหนาสอดเข้ามาล้วงในกระโปรง ขาอ่อนฉันร้อนวูบวาบ หนีบเข้าหากันอัตโนมัติ หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ สมองเริ่มไตร่ตรองสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้อย่างจริงจัง“นี่ อย่าบอกนะว่าตั้งใจทำแบบนี้แต่แรก”“หอมจัง” เขาไม่ตอบ แต่ซุกจมูกเข้าที่ต้นคอ สูดกลิ่นกายเข้าไปเต็มแรง ฉันสะท้านไปทั้งตัว มือที่ดันแผ่นอกแกร่งออกอ่อนยวบลงทันควัน“แฮค... เดี๋ยวมีคนเห็น” ฉันปรามเสียงสั่นไหว เริ่มจะมีอารมณ์ขึ้นมาเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่สะดวกใจเท่าไหร่“ปริ๊นซ์มันดูต้นทางอยู่ไม่ต้องห่วง”“อื้อ~ แต่น่าอายออก ที่นี่มันห้องทำงานของทุกคนไม่ใช่เหรอ” ฉันเอ่ยอย่างรู้สึกผิดแฮคขยุ้มนิ้วกับเป้ากางเกงซับใน ฉันผวาเฮือก ร้องเสียงหวามออกมาคำหนึ่ง รีบรั้งข้อมือหนาเอาไว้ไม่ให้ขยับมากไปกว่านี้ แต่แฮคไม่ฟังเลย เขาไม่เพียงไม่หยุด มืออีกข้างขยำหน้าอกฉันไปด้วยพอฉันส่งเสียงห้ามมากๆ เข้าเขาก็กดฉันลงนอนราบกับโซฟาแล้วประก