Todos los capítulos de แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Capítulo 41 - Capítulo 50

เพิ่งวางสายกุนไปหมาดๆ แฮคก็ทักมาถามว่าอยู่ไหน ฉันตอบไปตามตรงว่าอยู่ร้านกาแฟ แล้วก็สลับหน้าจอไปเล่นอย่างอื่น ไม่สนใจข้อความที่เด้งเข้ามาในไลน์ของแฮคอีก รู้ตัวอีกทีก็สามทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว เวลาผ่านไปไวมากฉันกลับเข้ามาที่บ้านพักก็เกือบๆ สี่ทุ่ม ตั้งใจจะไปเอาน้ำที่ครัวเผื่อไว้ดื่มตอนดึก มีเสียงเหมือนใครกำลังดูไลฟ์สดดังขายของออกมาจากในครัว ฉันชะลอฝีเท้าจนแทบจะกลายเป็นย่องเพราะภาพคนล้วงตับกันในห้องซักล้างยังหลอกหลอนอยู่ เลยต้องระวังนิดนึง ทว่าในครัวมีแฮคแค่คนเดียว เขากำลังนั่งดูไลฟ์ในโทรศัพท์ด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้าไลฟ์ที่แฮคดูไม่ใช่ไลฟ์ขายเสื้อผ้าผู้หญิง แต่ว่าแม่ค้าในไลฟ์ก็หน้าตาน่ารักอยู่นะ หรือแฮคคิดจะจีบแม่ค้า? จะว่าไปทำไมรู้สึกคุ้นๆ หน้าจังแฮะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่นึกไม่ออกแฮคปิดไลฟ์สดทันทีที่รู้ตัวว่าฉันมายืนอยู่ด้านหลัง เอ่อ... ฉันก็ไม่ได้จะแอบมองนะ แค่ย่องเข้ามาเงียบๆ แล้วมองแวบเดียวเอง แต่ในแวบสั้นๆ นั่นก็มากพอจะเห็นทุกอย่างตามที่กล่าวมาข้างต้น“....” ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ เสียงจากลำโพงโทรศัพท์หายไปราวกับดีดนิ้ว“....” ทำไมรู้สึกว่าแฮคดูลนลานแป

“อยากไถ่โทษ?” “อื้ม ...แฮค?” เขากดไหล่ฉันลงคุกเข่ากับพื้น “จะให้ฉันกราบตีนเหรอ” “ถามซื่อๆ ไม่รู้จริงเหรอว่าจะให้ทำอะไร” พรึบ!แฮคดึงผ้าออก“....” ฉันกลั้นหายใจเฮือก นัยน์ตาแข็งค้าง มองสิ่งที่ตั้งชันอยู่ตรงหน้า ร่างกายร้อนวูบวาบฉันเหลือบตาขึ้นมองแฮคอย่างไม่แน่ใจ รูม่านตาเขาหรี่เล็ก จ้องฉันนิ่งราวกับจะสะกดจิตใจฉันสั่นหวิว ค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมา ผ่านแผ่นอกแกร่ง ไล่ลงมาตามร่องตรงกลางท้องจรดท่อนเนื้อที่ลุกขึ้นมาทอดลำยาวขนานพื้น“อึก...” ฉันกลืนน้ำลายเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเองหนึ่งคำใหญ่ ยกมือขึ้นจับแก่นลำของแฮค มันร้อนจัดจนฉันเกือบเผลอปล่อยมือ ผิวหนังบางอ่อนราวกับจะหลุดติดมือแต่ข้างในกลับแข็งเหมือนหิน ดีไม่ดีอาจฟาดหัวคนแตกได้เลยฉันกำตรงโคนเอาไว้อย่างมั่นคง ใช้มืออีกข้างกำรูดหนังอ่อนรอบลำกายขึ้นลง จากช้าๆ ก็ค่อยๆ เร็วขึ้น...จนรู้สึกคุ้นชินก็ยื่นปากเข้าไปดูดเลีย ใช้ลิ้นโลมไล้ตวัดไปทั่วแก่นลำแดงก่ำที่เหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ก่อนเอาเข้าปาก อมค้างเอาไว้ ห่อลิ้นรับกับสรีระยาวกลม มือกดหน้าขาแน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว ขยับหน้าเข้าออก รูดรั้งแฮคด้วยปากจนเสร็จ เสียงคำรามอย่างพึงพอใจดังมาจากข้

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้น ฉันไม่มีเวลามาเศร้าสลด หยิบโทรศัพท์ออกมาเช็ก เป็นแจ้งเตือนคำสั่งซื้อในแอปขายของ ถือโอกาสนี้ไล่อ่านข้อความเก่าจากเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ยังไม่ได้อ่านไปด้วย จากนั้นก็นั่งไถ IG ดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยจนเบื่อก็สะพายกระเป๋าออกจากคอนโดแฮค กลับหอพัก เพราะไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไม... กลับห้องแพ็กของส่งลูกค้าดีกว่าแฮคหายไปจากชีวิตฉันเลยตั้งแต่กลับมาจากเขาค้อ เอาฉันไปปล่อยทิ้งที่คอนโดเหมือนปล่อยแมวปล่อยหมา ไม่ทักไม่โทรมา ไม่ปฏิสัมพันธ์อะไรใดๆ ทั้งนั้น อย่างกับคนไม่รู้จักกันแหนะ ฉันหลังจากโดนแม่เขาเฉ่งที่คอนโดวันนั้นก็ยังอึนๆ รู้สึกแย่ไม่หาย คำว่าผู้หญิงชั้นต่ำมันติดอยู่ในใจเหมือนเอากาวแปะไว้ ยากที่จะลบออกจริงๆหรือจะเป็นอย่างที่ริกกี้ทำนายเอาไว้ “เล่นตัวไปก็แค่นั้น ไอ้แฮคมันเบื่อเร็ว อีกเดี๋ยวก็เปลี่ยนจากเธอเป็นคนอื่น ไม่ต้องคิดมาก พยายามยังไงก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้” ฉันยังจำคำริกกี้ได้ไม่ลืม... เขาดูมั่นใจมาก มากซะจนฉันรู้สึกอยากเอาชนะ แต่คิดอีกที ก็เหนื่อย... ไม่รู้จะอยากเอาชนะไปเพื่ออะไร แฮคดีตายล่ะแฮค : อยู่ไหนฉันกำลังนั่งเหม่ออยู่ในฟิตเนสระหว่างพัก กะพริบตามองชื่อ

“พี่จะเอาของพวกนี้ไปทั้งหมด พี่อยากแบ่งให้กรีนแต่มันเป็นของมือสอง กรีนลองเลือกกระเป๋าที่อยากได้มาสักใบ แล้วพี่ซื้ออันใหม่ให้เป็นค่าตอบแทนที่ช่วยพี่เรื่องนี้” “ไม่เอาหรอกค่ะ กรีนไม่ใช่เด็กเลี้ยงพี่สักหน่อย” “แน่ใจ? แล้วนี่ใส่ชุดอะไร ตั้งใจจะยั่วพี่หรือไง” ผมรวบเอวคนตรงหน้าเข้ามากอด เชยคางขึ้นอย่างหยอกเล่น ร่างกายนุ่มนิ่มเบียดกับด้านหน้าให้ความรู้สึกจั๊กจี้ไม่เบา ดวงหน้าเล็กได้รูปเอียงขึ้น ดวงตากลมโตมองตอบไม่มีหลบเลี่ยง“กรีนใส่แบบนี้อยู่แล้ว พี่จะมาหวั่นไหวเอาอะไรป่านนี้คะ ปล่อยเถอะ กรีนบอกแล้วไงว่าไม่อยากเหนื่อยใจน่ะ” “ฮ่าๆ” ผมหัวเราะกับท่าทีไร้เยื่อใยของกรีน คลายมือออก แต่สายตายังคงมองหน้าอกขาวนวลที่ซ่อนอยู่ในฟองน้ำบางๆ ปิดรอยนูนแข็งของหัวนมไม่มิด“เลิกแกล้งสักทีเถอะค่ะ ถ้าจะแค่มาเอาของ ก็รีบๆ เอากลับไปเถอะ กรีนจะได้ทำงานต่อ” “?” “งานด่วนของว่าพี่ลูกสะใภ้แม่พี่น่ะ” “พัฟฟินเหรอ” ผมใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะประมวลผลคำพูดของกรีนเสร็จ ทั้งกรีนและพัฟฟินต่างก็เป็นรุ่นน้องผมที่โรงเรียนเก่าจึงไม่แปลกที่พวกเราจะรู้จักกัน แต่กว่ากรีนจะจบมาได้ก็ลำบากพอตัวเพราะเป็นช่วงที่ครอบครัวเธอเจอวิกฤตล้ม

ตึกตัก... ตึกตัก...“เจ็บตรงไหน”“อึก”เขาขยับข้อเท้าฉันเบาๆ แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำฉันเจ็บ“เบาๆ หน่อยสิ”“ตรงนี้เหรอ”“อืม”เขาค่อยๆ แตะ ไม่ลงน้ำหนักเหมือนก่อนหน้านี้ เอาเท้าฉันไปวางพาดไว้ที่หน้าขาข้างหนึ่งก่อนหันไปทางปริ๊นซ์ที่ยืนตาค้างอยู่“เอาผ้าก๊อซมา”“หา? ผ้า... ผ้าก๊อซ? คือโทษครับเฮีย ผมจะไปหาที่ไหน”“....” นัยน์ตาแฮคเย็นยะเยือก ไอ้เด็กปริ๊นซ์อะไรนั่นหน้าหดเหลือสองนิ้วทันที“เป็นอะไร ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้”ริกกี้...ใช่เขานั่นแหละ หมอนั่นมองดูอยู่ห่างๆ มาตั้งแต่ต้น กระทั่งตอนนี้เพิ่งสอดปากเข้ามายุ่งเหมือนทนไม่ไหวพรึบ... แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไรออกมา แฮคถอดแจ็กเกตมาคลุมขาอ่อนฉันกะทันหันเหมือนหวง...ก่อนหน้านี้เขายังไม่ทำอะไร แต่พอเสียงริกกี้ดังขึ้นมาเท่านั้นแหละ ก็เหมือนโดนกดปุ่มหึงหวงขึ้นมาซะงั้น“สรุปมีมั้ยผ้าก๊อซ” แฮคถามปริ๊นซ์โดยไม่มองหน้า สายตาจดจ้องอยู่ที่ข้อเท้าฉันเท่านั้น“ถ้าเฮียอยากได้เดี๋ยวผมรีบไปซื้อให้”ปริ๊นซ์ตอบกลับมาเสียงสั่นๆ สีหน้าทั้งแปลกใจทั้งสับสน เห็นแล้วตลกพิลึก แต่ฉันไม่อยากสร้างความลำบากใจให้ใคร รีบห้ามเอาไว้ซะก่อน“ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปซื้อหรอก