All Chapters of แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

โพสต์ในเพจนักแข่งรถได้รับความสนใจและถูกแชร์ไปเยอะมากในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็เฉพาะในวงการรถแข่ง มีแค่คนที่อยู่ในแวดวงนี้เท่านั้นที่รู้สึกตื่นเต้นหรืออิจฉาตาร้อนไปกับข่าวซุบซิบนินทาทำนองนี้แต่ก็ไม่เสมอไปว่าคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการแข่งรถจะเสพข่าวเรียกกระแสนี่ และทุกคนที่ติดตามเพจนักแข่งรถก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ในแวดวงนี้กันทั้งหมดณ มุมหนึ่งในห้องเสื้อชื่อดังพัฟฟินเลื่อนอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์ไปก็กัดฟันไปด้วย นัยน์ตาเรียวกลมวาวโรจน์ราวกับมีแสงสปอตไลต์ส่องวูบวาบออกมา บรรยากาศอึมครึมแผ่ซ่านรอบตัว ทำให้คนที่ผ่านมาเห็นเอ่ยถามอย่างสงสัย“มีอะไรน่ะพัฟฟิน ดูอะไรอยู่เหรอ”“คุณน้า...”ใช่แล้ว คนที่ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยขนาดนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘เฮเลน’ คุณแม่ของแฮค และที่นี่ก็เป็นห้องเสื้อของเฮเลน“เอ่อ...”“อะไรเหรอ”เห็นพัฟฟินอ้ำๆ อึ้งๆ ลังเลไม่กล้าพูดแบบนั้น เฮเลนก็ยิ่งสงสัย มองไปที่หน้าจอสมาร์ตโฟนซึ่งพัฟฟินคว่ำปิดเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เห็นว่ากำลังดูอะไรอยู่“ข่าวไร้สาระน่ะค่ะ”“ข่าวอะไร ถึงกับทำให้หนูอารมณ์เสียเลยเหรอ”“เอ่อ... ข่าวพี่แฮคค่ะ”“แฮค? ทำไมเหรอ หรือว่ามีข่าวเรื่องผู้หญิงอีกแล้ว ช

แฮคไม่ได้พาฉันกลับคอนโดอย่างที่คาดหวังแต่เขาพาฉันมาที่งานฉลองของพวกเรดซัน เป็นปาร์ตี้เล็กๆ บนดาดฟ้าโรงแรมแห่งหนึ่ง นอกจากคนของแก๊งแล้วก็มีเรซควีนของทีมกับพริตตี้งาน ‘N’ ที่เพิ่มเข้ามาพลั่ก!“โอ๊ย นี่...”“รอตรงนี้ แล้วก็ทำตัวให้มันดีๆ ล่ะ”แฮคลากฉันขึ้นมาถึงบนนี้แล้วก็ผลักฉันใส่โซฟาตัวหนึ่งที่อยู่ในมุมอับพร้อมกับชี้นิ้วสั่ง นัยน์ตาคมฉายแววดุดัน ถ้าฉันไม่ฟังคงได้เจอดีแน่“....” ฉันกัดริมฝีปาก มองตอบนัยน์ตาคมกริบด้วยสายตาร้อนแรงไม่แพ้กัน แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองร่างสูงเดินออกไปแล้วหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวบ้าเอ๊ย ฉันก้มลงนวดข้อเท้าที่ปวดหนึบพลางเหลือบมองไปทางแฮค นึกสาปแช่งเขาไม่หยุดหมอนั่นเดินเข้าไปรวมแก๊งกับเพื่อนที่อยู่ริมสระ แล้วปล่อยฉันเอาไว้ในที่ที่แสงส่องไม่ถึง แถมอากาศบนนี้ก็เย็นจนขนลุก ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันก็มีแค่ชุดเรซควีนสุดวาบหวิวของทีมอีเกิลสปีด ทนหนาวอยู่บนรถไม่พอยังต้องมาทรมานกับลมบนดาดฟ้าอีกถ้าไม่ติดว่ากระเป๋าฉันอยู่บนรถแฮค ฉันแอบหนีกลับบ้านไปแล้ว ไม่อยู่ให้ตัวเองลำบากหรอกระหว่างที่ฉันกำลังคิดหาทางออกให้ตัวเอง ร่างสูงที่ถูกผู้หญิงเกาะแกะก็

ปริ๊นซ์เอาเสื้อคลุมมาให้ฉัน แล้วหันหลังให้ตอนที่ฉันลุกขึ้นจัดแจงมัดแขนเสื้อคลุมต่างเข็มขัด รัดชุดกางเกงกระโปรงที่โดนกระชากขาดเอาไว้ไม่ให้หลุดเอวเสร็จแล้วก็เดินตามหลังไอ้เด็กนั่นออกจากงานมาที่รถ เป็นรถคนละคันกับของแฮค รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นคนละคันแต่ก็แอบเสียดายไม่ได้เพราะกระเป๋ากับสมาร์ตโฟนฉันดันอยู่บนรถของแฮค ขาดสมาร์ตโฟนไปสักเครื่องก็เหมือนโดนตัดแขนตัดขา แล้วฉันจะทำอะไรได้ ฮึ่ย“เทียนคือใครเหรอ”ฉันถามระหว่างอยู่บนรถ ความจริงแล้วก็ไม่อยากสนใจหรอกแต่เพราะความเงียบที่น่าอึดอัดนี่เลยต้องหาเรื่องมาพูด แต่คำแรกที่หลุดออกมาดันเป็นชื่อผู้หญิงที่ทำให้แฮครีบร้อนทิ้งฉันไปปริ๊นซ์เงียบ ไม่ใช่ปกปิดแต่เหมือนไม่รู้จะตอบยังไงมากกว่า“ถามเฮียเอาเองเถอะ”เด็กนั่นบอก แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกตลอดทาง จนถึงที่พัก เขายื่นคีย์การ์ดคอนโดแฮคให้แล้วปล่อยให้ฉันเดินขึ้นมาตามลำพังฉันเหมือนหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ เดินขึ้นห้องอย่างเชื่อฟังคำสั่งบ้าเอ๊ย!เพราะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ถึงห้องก็อาบน้ำเข้านอนทันที ไม่มีความคิดอดตาหลับขับตานอนรอคนที่ไม่รู้ว่าจะกลับมาหรือเปล่าโชคดีที่ความอ่อนเพลียทำให้หลับล

ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง อาหารง่ายๆ อย่างผัดผักบุ้งกับข้าวต้มรวมมิตรทะเลก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั้งครัว ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ออกมาอีกที ทุกอย่างก็พร้อมทานแล้ว“อาหารเสร็จแล้ว ป้าวางใบเสร็จไว้บนโต๊ะนะคะ งั้นป้ากลับก่อนนะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ อุตส่าห์ทำกับข้าวให้ด้วย”“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นงานป้าอยู่แล้ว บางครั้งคุณแฮคก็ให้ป้าทำอาหารให้แบบนี้ล่ะค่ะ แต่ก็ไม่บ่อยหรอกค่ะเพราะปกติก็ไม่ค่อยอยู่ห้อง นานๆ ทีน่ะ ไปนะคะ”ฉันเดินมาส่งแม่บ้านที่ประตู ก่อนจะลากร่างที่หิวโหยเข้ามาในครัว ทำไมฉันถึงยังประคองสติเอาไว้ได้ทั้งที่ไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เมื่อวานน่ะเหรอ เพราะเคยทำ IF [1] มาก่อนก็เลยชินแหละมั้งถึงไม่มีมื้อหลักแต่แค่ดื่มน้ำหรืออาหารเสริมที่เป็นของเหลวก็อยู่ได้เป็นวันๆ ละพูดถึงอาหารเสริม ลืมเช็กเลยแฮะว่ามียอดสั่งซื้อเพิ่มหรือเปล่า สมาร์ตโฟนอยู่ไหนก็ไม่รู้ อารมณ์ตอนนี้ไม่ต่างจากคนติดเกาะเลยล่ะ ตัดขาดจากโลกภายนอกชัดเจนฉันมองอาหารที่ทำเสร็จแล้วในหม้อ แม่บ้านไม่ได้ตักเสิร์ฟใส่จานเอาไว้ให้เพราะฉันบอกเองว่าไม่ต้องทำ ...แต่จะกินคนเดียวก็รู้สึกผิดยังไงไม่รู้แฮะแฮค ยังไม่ตื่นอีกเหรอฉันวางจานลง ตัดใจยั

ฉันจะเข้าไปหลังเวที แต่การ์ดไม่ให้เข้า“....”อธิบายแล้วว่ามากับแฮค พูดจนน้ำลายแห้งแต่การ์ดก็ยืนกรานว่าคนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้า ท้อ... จนต้องโทรตามแฮคมาเคลียร์ การ์ดพวกนั้นถึงยอมปล่อยฉันเข้าไป“นายไม่ได้บอกคนเฝ้าประตูก่อนเหรอ” ฉันท้วงแฮค เพราะการถูกกันไม่ให้เข้าแบบหัวเด็ดตีนขาดอย่างนั้นมันน่าหงุดหงิดและรู้สึกเสียหน้าเอามากๆ“ไม่ได้บอก”“เอ้า” ฉันมองหน้าแฮคที่ไม่คิดจะรับผิดชอบหรืออธิบายอะไรอีก เขามันไม่เคยใส่ใจความรู้สึกฉันสักครั้งหรอก เอาแต่ตัวเองเป็นศูนย์กลาง “แล้วนี่เรียกมามีอะไร”ทนไว้จูน อดทนไว้...“นางแบบหายไปคนหนึ่ง เธอทำได้หรือเปล่า”“หา? ทำอะไร”แฮคดึงแขนฉันไปหาพี่สตาฟฟ์ที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอสมาร์ตโฟนเหมือนพยายามติดต่อหาใครสักคนอยู่“พี่โชวี่ พาคนมาให้แล้ว”“ที่รัก! ตายจริง พามาได้จริงๆ งั้นเหรอ นี่ใครกันคะ”โชวี่? มองยังไงก็เป็นสาวสอง เธอมองแฮคนัยน์ตาเป็นประกาย แต่ท่าทางกับน้ำเสียงสนิทสนมนี่มัน...เธอมองมาที่ฉัน ใช้อัลมอนด์อาย [1] มองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ต่างจากแมวมองที่กำลังเฟ้นหาเพชรเม็ดงาม“รูปร่างผ่าน แต่เดินได้มั้ย? หนูเคยเดินแฟชั่นโชว์หรือเปล่า”“....” ฉ