All Chapters of แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

91 Chapters

หลุดอาการ 1

โพสต์ในเพจนักแข่งรถได้รับความสนใจและถูกแชร์ไปเยอะมากในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็เฉพาะในวงการรถแข่ง มีแค่คนที่อยู่ในแวดวงนี้เท่านั้นที่รู้สึกตื่นเต้นหรืออิจฉาตาร้อนไปกับข่าวซุบซิบนินทาทำนองนี้แต่ก็ไม่เสมอไปว่าคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการแข่งรถจะเสพข่าวเรียกกระแสนี่ และทุกคนที่ติดตามเพจนักแข่งรถก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ในแวดวงนี้กันทั้งหมดณ มุมหนึ่งในห้องเสื้อชื่อดังพัฟฟินเลื่อนอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์ไปก็กัดฟันไปด้วย นัยน์ตาเรียวกลมวาวโรจน์ราวกับมีแสงสปอตไลต์ส่องวูบวาบออกมา บรรยากาศอึมครึมแผ่ซ่านรอบตัว ทำให้คนที่ผ่านมาเห็นเอ่ยถามอย่างสงสัย“มีอะไรน่ะพัฟฟิน ดูอะไรอยู่เหรอ”“คุณน้า...”ใช่แล้ว คนที่ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยขนาดนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘เฮเลน’ คุณแม่ของแฮค และที่นี่ก็เป็นห้องเสื้อของเฮเลน“เอ่อ...”“อะไรเหรอ”เห็นพัฟฟินอ้ำๆ อึ้งๆ ลังเลไม่กล้าพูดแบบนั้น เฮเลนก็ยิ่งสงสัย มองไปที่หน้าจอสมาร์ตโฟนซึ่งพัฟฟินคว่ำปิดเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เห็นว่ากำลังดูอะไรอยู่“ข่าวไร้สาระน่ะค่ะ”“ข่าวอะไร ถึงกับทำให้หนูอารมณ์เสียเลยเหรอ”“เอ่อ... ข่าวพี่แฮคค่ะ”“แฮค? ทำไมเหรอ หรือว่ามีข่าวเรื่องผู้หญิงอีกแล้ว ช
last updateLast Updated : 2026-01-26
Read more

หลุดอาการ 2

“เท่าไหร่” เสียงเย็นยะเยือกของแฮคดังขึ้น ใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่ง ทว่านัยน์ตากลับดุดันน่ากลัวบรรยากาศระหว่างคริสกับแฮคตึงเครียดจนไม่มีใครกล้าขยับตัวก่อนที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะผุดขึ้นบนมุมปากคริส นัยน์ตาคมกริบฉายแววสะใจ“กูชอบความหัวไวของมึงจริงๆ ทุกปัญหาแก้ได้ด้วยเงินจริงมั้ย”เขาตบหลังมือเข้าที่อกขวาของแฮค ก่อนชำเลืองมองไปทางกุน “เอาสัญญาค่าปรับให้มันดู อย่าให้ขาดแม้แต่บาทเดียว”“พี่คริส แต่จูนทำงานครบ-”“....”“ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”กุนไม่เห็นด้วย เขาคิดจะแย้งแต่ถูกสายตาเยือกเย็นของคริสกดดัน พยักหน้ารับคำสั่งของหัวหน้าทีมด้วยความลำบากใจ“ขอโทษนะจูน เราไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ จูนโอเคใช่มั้ย?”กุนเอ่ยขึ้นระหว่างทางเดินมาส่งที่รถหลังจากจัดการเรื่องในเต็นท์อีเกิลสปีดเสร็จ ฉันห้ามเขาแล้วว่าไม่ต้องมาเพราะเกรงใจ แต่เขาก็ยืนกรานด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิด ทำให้ฉันใจอ่อน สุดปัญญาจะต้านทาน“โอเคสิวะ เพราะกูนี่เป็นคนจ่ายค่าปรับ สัส! อย่างกับวางแผนมาแล้วงั้นล่ะ มิจฉาชีพชัดๆ”แฮคก็ปากหมาไม่หยุด“มึงว่าไงนะ” กุนกระชากคอเสื้อแฮค ทนฟังคำสบประมาทไม่ได้ เป็นเรื่องแล้วไง โธ่เอ๊ย จะได้พักกี่โมงเนี่ย“กุนใจเ
last updateLast Updated : 2026-01-26
Read more

ข้อต่อรอง NC

แฮคไม่ได้พาฉันกลับคอนโดอย่างที่คาดหวังแต่เขาพาฉันมาที่งานฉลองของพวกเรดซัน เป็นปาร์ตี้เล็กๆ บนดาดฟ้าโรงแรมแห่งหนึ่ง นอกจากคนของแก๊งแล้วก็มีเรซควีนของทีมกับพริตตี้งาน ‘N’ ที่เพิ่มเข้ามาพลั่ก!“โอ๊ย นี่...”“รอตรงนี้ แล้วก็ทำตัวให้มันดีๆ ล่ะ”แฮคลากฉันขึ้นมาถึงบนนี้แล้วก็ผลักฉันใส่โซฟาตัวหนึ่งที่อยู่ในมุมอับพร้อมกับชี้นิ้วสั่ง นัยน์ตาคมฉายแววดุดัน ถ้าฉันไม่ฟังคงได้เจอดีแน่“....” ฉันกัดริมฝีปาก มองตอบนัยน์ตาคมกริบด้วยสายตาร้อนแรงไม่แพ้กัน แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองร่างสูงเดินออกไปแล้วหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวบ้าเอ๊ย ฉันก้มลงนวดข้อเท้าที่ปวดหนึบพลางเหลือบมองไปทางแฮค นึกสาปแช่งเขาไม่หยุดหมอนั่นเดินเข้าไปรวมแก๊งกับเพื่อนที่อยู่ริมสระ แล้วปล่อยฉันเอาไว้ในที่ที่แสงส่องไม่ถึง แถมอากาศบนนี้ก็เย็นจนขนลุก ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันก็มีแค่ชุดเรซควีนสุดวาบหวิวของทีมอีเกิลสปีด ทนหนาวอยู่บนรถไม่พอยังต้องมาทรมานกับลมบนดาดฟ้าอีกถ้าไม่ติดว่ากระเป๋าฉันอยู่บนรถแฮค ฉันแอบหนีกลับบ้านไปแล้ว ไม่อยู่ให้ตัวเองลำบากหรอกระหว่างที่ฉันกำลังคิดหาทางออกให้ตัวเอง ร่างสูงที่ถูกผู้หญิงเกาะแกะก็
last updateLast Updated : 2026-01-26
Read more

จิตใจทำด้วยอะไร NC!!-เจ็บ ๆ

มีคนมากมายอยู่ที่สระน้ำ ทั้งเสียงเพลง เสียงพูดคุยดังเอ็ดอึงไปทั่วบริเวณ เดิมทีจะให้มีอะไรกันในพื้นที่เปิดโล่งก็น่าหวั่นใจอยู่แล้ว แต่ยังเป็นที่ที่คนพลุกพล่าน มีสายตาไม่รู้กี่คู่ ต่อให้เราจะอยู่ในมุมมืดไกลจากจุดศูนย์กลางของปาร์ตี้แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้อุ่นใจขึ้นเลยสักนิด“อะ... เอาจริงเหรอ”ฉันลังเลแม้ว่าร่างกายจะถูกเขาลูบคลำไม่เลิกแฮคหายใจแรงคล้ายหงุดหงิด เอ่ยในสิ่งที่ฉันกังวลออกมา“ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเราหรอก”“....”ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะฉันอยากดื่มให้เมาชะมัดจะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวในตอนนี้ ให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ช่วยย้อมสติ... ถึงในงานจะมีเหล้าให้บริการ แต่ฉันก็ไม่กล้าร้องขอ ร่างกายติดตึงพัวพันกับแฮคเหมือนติดใยแมงมุม ยากจะลุกออก แต่เหนือสิ่งอื่นใดฉันไม่อยากเคลื่อนไหวเพราะกลัวว่าจะมีใครเห็นเราทั้งคู่อยู่ตรงนี้“หืม? ไม่อยากได้แล้วเหรอ”เขาแทรกนิ้วมือข้างหนึ่งเข้ามาใต้ตะเข็บเสื้อตัวเล็ก เพียงปลายนิ้วมือก็สัมผัสถึงเนื้ออวบอิ่มในส่วนที่โดนปกปิด ตุ่มแข็งใต้ซิลิโคนแปะจุกรู้สึกวาบไหวความเร่าร้อนที่มาพร้อมความอับอายกำลังบีบรัดจิตใจฉันรู้ว่าแฮคคงไม่ปล่อยฉันไปต่อให้คับแค้นใจแค
last updateLast Updated : 2026-01-26
Read more

แค่เป็นห่วงก็ผิด ++

ปริ๊นซ์เอาเสื้อคลุมมาให้ฉัน แล้วหันหลังให้ตอนที่ฉันลุกขึ้นจัดแจงมัดแขนเสื้อคลุมต่างเข็มขัด รัดชุดกางเกงกระโปรงที่โดนกระชากขาดเอาไว้ไม่ให้หลุดเอวเสร็จแล้วก็เดินตามหลังไอ้เด็กนั่นออกจากงานมาที่รถ เป็นรถคนละคันกับของแฮค รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นคนละคันแต่ก็แอบเสียดายไม่ได้เพราะกระเป๋ากับสมาร์ตโฟนฉันดันอยู่บนรถของแฮค ขาดสมาร์ตโฟนไปสักเครื่องก็เหมือนโดนตัดแขนตัดขา แล้วฉันจะทำอะไรได้ ฮึ่ย“เทียนคือใครเหรอ”ฉันถามระหว่างอยู่บนรถ ความจริงแล้วก็ไม่อยากสนใจหรอกแต่เพราะความเงียบที่น่าอึดอัดนี่เลยต้องหาเรื่องมาพูด แต่คำแรกที่หลุดออกมาดันเป็นชื่อผู้หญิงที่ทำให้แฮครีบร้อนทิ้งฉันไปปริ๊นซ์เงียบ ไม่ใช่ปกปิดแต่เหมือนไม่รู้จะตอบยังไงมากกว่า“ถามเฮียเอาเองเถอะ”เด็กนั่นบอก แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกตลอดทาง จนถึงที่พัก เขายื่นคีย์การ์ดคอนโดแฮคให้แล้วปล่อยให้ฉันเดินขึ้นมาตามลำพังฉันเหมือนหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ เดินขึ้นห้องอย่างเชื่อฟังคำสั่งบ้าเอ๊ย!เพราะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ถึงห้องก็อาบน้ำเข้านอนทันที ไม่มีความคิดอดตาหลับขับตานอนรอคนที่ไม่รู้ว่าจะกลับมาหรือเปล่าโชคดีที่ความอ่อนเพลียทำให้หลับล
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more

ตัวแทนของใคร NC++

“อื้อ~”นิ้วมือเรียวยาวเปียกแฉะ กระตุ้นอยู่ข้างในจนเกิดเสียงดังลามก“แฮค...” ฉันกัดริมฝีปากแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน ความรู้สึกพลุ่งพล่านบีบรัดจุกเสียดขึ้นมาถึงช่องท้อง แค่นิ้วก็ทำว้าวุ่นจนแทบยืนไม่ไหว“เมื่อคืน ก็ได้ไปแล้ว... นาย... อื้อ~ ควรพอ”ฉันประท้วง ดันทุรังปลีกตัวออกแต่ไม่เป็นผล“....”เขาไม่ตอบเช่นเคย ริมฝีปากร้อนกรุ่นเลื่อนจากต้นคอลงมาซุกกลางอก สูดดมกลิ่นกายอ่อนหวานแล้วกดค้างเอาไว้แบบนั้น ก่อนผละมือเปียกลื่นออกจากช่องทางรัก ล้วงแก่นลำแข็งกร้าวออกมาสอดเข้าใต้ชุดนอนทั้งยืนฉันยังไม่ทันตั้งตัวความอึดอัดก็สอดใส่อยู่ข้างในแล้ว“อึก แฮค... อื้อ~”เขาดันหลังฉันใส่เคาน์เตอร์ กดแนบช่วงล่างจนแน่นขนัด ขยับรูดรั้งเข้าออกแบบไม่คิดจะประวิงเวลาฉันอ้าปากประท้วง แต่กลับกลายเป็นปล่อยเสียงครางหวิวไหวออกมากระตุ้นอารมณ์ให้แฮคแทนแรงกระแทกกระทั้นดุดันขึ้นเรื่อยๆ จนแก้วกับขวดเหล้าที่วางทิ้งไว้ในอ่างล้างจานส่งเสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น“อา... แฮค อื้อ~”ฉันมาไกลเกินจุดที่จะหักห้ามใจแล้ว ร่างกายพลิ้วไหวโอนอ่อนอยู่ในอ้อมแขนหนา ลมหายใจหอบกระชั้น โอบกอดความต้องการที่มากล้นราวกับเป็นบทบาทที่ต้องรับตรั่บ
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more

คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง อาหารง่ายๆ อย่างผัดผักบุ้งกับข้าวต้มรวมมิตรทะเลก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั้งครัว ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ออกมาอีกที ทุกอย่างก็พร้อมทานแล้ว“อาหารเสร็จแล้ว ป้าวางใบเสร็จไว้บนโต๊ะนะคะ งั้นป้ากลับก่อนนะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ อุตส่าห์ทำกับข้าวให้ด้วย”“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นงานป้าอยู่แล้ว บางครั้งคุณแฮคก็ให้ป้าทำอาหารให้แบบนี้ล่ะค่ะ แต่ก็ไม่บ่อยหรอกค่ะเพราะปกติก็ไม่ค่อยอยู่ห้อง นานๆ ทีน่ะ ไปนะคะ”ฉันเดินมาส่งแม่บ้านที่ประตู ก่อนจะลากร่างที่หิวโหยเข้ามาในครัว ทำไมฉันถึงยังประคองสติเอาไว้ได้ทั้งที่ไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เมื่อวานน่ะเหรอ เพราะเคยทำ IF [1] มาก่อนก็เลยชินแหละมั้งถึงไม่มีมื้อหลักแต่แค่ดื่มน้ำหรืออาหารเสริมที่เป็นของเหลวก็อยู่ได้เป็นวันๆ ละพูดถึงอาหารเสริม ลืมเช็กเลยแฮะว่ามียอดสั่งซื้อเพิ่มหรือเปล่า สมาร์ตโฟนอยู่ไหนก็ไม่รู้ อารมณ์ตอนนี้ไม่ต่างจากคนติดเกาะเลยล่ะ ตัดขาดจากโลกภายนอกชัดเจนฉันมองอาหารที่ทำเสร็จแล้วในหม้อ แม่บ้านไม่ได้ตักเสิร์ฟใส่จานเอาไว้ให้เพราะฉันบอกเองว่าไม่ต้องทำ ...แต่จะกินคนเดียวก็รู้สึกผิดยังไงไม่รู้แฮะแฮค ยังไม่ตื่นอีกเหรอฉันวางจานลง ตัดใจยั
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more

รุ่นน้องโรงเรียนเก่า

♆ เนปจูน ♆หลายวันต่อมาตั้งแต่เกิดเรื่องที่สนามแข่งรถครั้งล่าสุด เรื่องราวของฉันกับแฮคก็โด่งดังในแวดวงรถแข่ง ข่าวที่ว่าแฮคหวงฉันมากแพร่สะพัดไปทั่ว แค่ลือกันเฉยๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่มันดันส่งผลต่อหน้าที่การงานของฉันด้วยเนี่ยสิงานพริตตี้โชว์ตัว หรือแม้แต่งาน ‘N’ ก็หดหายไปหมด ไม่มีโมเดลลิ่งไหนติดต่อมาเลย เงียบกริบราวกับว่าฉันไม่เคยอยู่ในวงการนี้มาก่อนความจริงโด่งดังขึ้นมันก็ควรจะเป็นเรื่องดี แต่เพราะการกระทำของแฮคที่ตามหึงหวงมันดันทำให้ผู้ว่าจ้างเกิดความกังวล เกรงใจที่จะร่วมงานกับฉันแทนค่าจ้างเล่นละครเป็นแฟนรายเดือนเทียบกับรายรับจากงานที่ต้องเสียไป มันคุ้มกันมั้ยเนี่ย ทำไมยิ่งคิดก็มีแต่เสียกับเสียแบบนี้นะติ๊ง!~เสียงเตือนข้อความใน Messengerกุน : ไม่ว่างตลอดเลย ไม่อยากเจอเราขนาดนั้นเลยเหรอ“....”ข้อความจากกุน เขาทักมาไม่ขาดตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อน คอยถามไถ่อยู่ตลอดว่าฉันเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือแม้แต่คุยเรื่องสัพเพเหระ รวมไปถึงชวนกินข้าวดูหนังกุนทักหาฉันบ่อยกว่าผู้ชายข้างๆ ซะอีกติ๊ง!กุน : หรือว่าเกรงใจใครหรือเปล่า“....”ฉันได้แค่อ่านแต่ไม่ตอบ สุดท้ายก็ตัดสินใจปิดเ
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more

คุณแม่สามี

ฉันจะเข้าไปหลังเวที แต่การ์ดไม่ให้เข้า“....”อธิบายแล้วว่ามากับแฮค พูดจนน้ำลายแห้งแต่การ์ดก็ยืนกรานว่าคนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้า ท้อ... จนต้องโทรตามแฮคมาเคลียร์ การ์ดพวกนั้นถึงยอมปล่อยฉันเข้าไป“นายไม่ได้บอกคนเฝ้าประตูก่อนเหรอ” ฉันท้วงแฮค เพราะการถูกกันไม่ให้เข้าแบบหัวเด็ดตีนขาดอย่างนั้นมันน่าหงุดหงิดและรู้สึกเสียหน้าเอามากๆ“ไม่ได้บอก”“เอ้า” ฉันมองหน้าแฮคที่ไม่คิดจะรับผิดชอบหรืออธิบายอะไรอีก เขามันไม่เคยใส่ใจความรู้สึกฉันสักครั้งหรอก เอาแต่ตัวเองเป็นศูนย์กลาง “แล้วนี่เรียกมามีอะไร”ทนไว้จูน อดทนไว้...“นางแบบหายไปคนหนึ่ง เธอทำได้หรือเปล่า”“หา? ทำอะไร”แฮคดึงแขนฉันไปหาพี่สตาฟฟ์ที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอสมาร์ตโฟนเหมือนพยายามติดต่อหาใครสักคนอยู่“พี่โชวี่ พาคนมาให้แล้ว”“ที่รัก! ตายจริง พามาได้จริงๆ งั้นเหรอ นี่ใครกันคะ”โชวี่? มองยังไงก็เป็นสาวสอง เธอมองแฮคนัยน์ตาเป็นประกาย แต่ท่าทางกับน้ำเสียงสนิทสนมนี่มัน...เธอมองมาที่ฉัน ใช้อัลมอนด์อาย [1] มองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ต่างจากแมวมองที่กำลังเฟ้นหาเพชรเม็ดงาม“รูปร่างผ่าน แต่เดินได้มั้ย? หนูเคยเดินแฟชั่นโชว์หรือเปล่า”“....” ฉ
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more

หลุมหลบภัย 1

ฉันนั่งดูแฟชั่นโชว์ในไลฟ์สดระหว่างรอกุนมารับที่หน้าคอนโดแฮค คุณเฮเลนขึ้นกล่าวเปิดงานเสร็จพอดี กุนก็โทรมา บอกว่าใกล้ถึงแล้วฉันเก็บสมาร์ตโฟนลงชั่วคราว มองไปที่ถนน คอยจับตาดูรถของกุนไม่ถึงหนึ่งนาที รถยนต์หรูสีดำขลับก็วิ่งเข้ามาจอดตรงหน้า เขาหันมาถามทันทีที่ฉันเปิดประตูขึ้นรถ“รอนานเปล่า”“ไม่ เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”“อยากไปไหนเป็นพิเศษมั้ย”“ไม่มี แล้วแต่กุนเลย”“งั้นหาอะไรกินกัน”“ไม่ค่อยหิวน่ะ” กินตอนนี้ฉันว่าฉันต้องปวดกระเพาะแน่ๆ“ถ้างั้น ขับรถรอบเมืองดีมั้ย”“อื้ม เอาสิ”“แต่ถ้าหิวบอกได้นะ เดี๋ยวพาแวะร้านดีๆ”“จ้า”ฉันยิ้มให้กุนก่อนหันออกไปมองนอกกระจก ปล่อยใจไหลไปกับทิวทัศน์ที่รถแล่นผ่าน ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ตอบรับคำชวนของกุนตอนเห็นข้อความชวนนั่งรถเล่น ฉันลังเลอยู่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ตอบรับเพราะอารมณ์ที่กำลังสับสนแท้ๆนั่งอยู่ในรถสักพัก จิตใจก็เหมือนจะยังสลัดหลุดจากเรื่องเดิมไม่ได้ ฉันเอาสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูไลฟ์สดงานแฟชั่นโชว์ที่ดูค้างไว้ต่อนี่มัน... กรีนไม่ใช่เหรอ ฉันเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูใกล้ๆ จนจอแทบจะติดตา เพื่อมองนางแบบบนรันเวย์ให้ชัดๆ เป็นกรีนจริงด้วย“....”ความรู้
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
PREV
1
...
45678
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status