Todos los capítulos de แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

ฉันตื่นขึ้นมาบนที่นอนในเวลาเกือบบ่ายของวันถัดมาพร้อมอาการปวดเมื่อยตามตัว ขนาดออกกำลังกายเข้าฟิตเนสยังต้านท่ากายกรรมของแฮคไม่อยู่ ห้องที่ฉันตื่นคือห้องเดียวกับตอนนั้น ฉันเริ่มไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแฮคไม่อยู่ที่นี่ หลังจากทำกิจกามเสร็จเขาก็คงกลับไปนอนห้องตัวเองตามเคย เหอะ! ทำเป็นเว้นระยะห่าง แค่นอนเตียงเดียวกันจนถึงเช้าไม่ทำให้ฉันหลงผิดไปชอบนายเข้าจริงๆ หรอก ในเมื่อทำข้อตกลงกันไว้ซะขนาดนั้น…ส่วนที่ลึกซึ้งมันก็เป็นเพราะอารมณ์นำพา ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอะไรกันเลยแต่ปกติฉันก็ไม่นอนกับผู้ชายไปทั่วนะ มีแฮคนี่แหละเคสแรกที่ฉันเผลอนอนด้วย ตอนอยู่บนเตียงฉันก็ไม่ได้เรียบร้อยด้วยสิ ไม่รู้ว่าเขาจะคิดว่าฉันเป็นคนยังไงเฮ้อ! ช่างเถอะ แฮคจะมองฉันแบบไหนก็ไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงซะฉันก็เป็นแค่แฟนจ้างของเขาเท่านั้น คิดมากไปก็เหนื่อยใจเปล่าๆฉันลุกเข้าห้องน้ำด้วยความเคยชิน ถือวิสาสะหยิบชุดในตู้มาสวมเสร็จก็เดินออกมาข้างนอก ยังไม่ทันจะตามหาแฮค ก็เจอโน้ตแปะเอาไว้ที่หน้าตู้เย็นในครัว‘คีย์การ์ดห้องอยู่บนโซฟา เธอเก็บเอาไว้ ถ้าตื่นแล้วก็ทักมาบอกด้วย’ แปลว่าเขาไม่อยู่ที่นี่งั้นเหรอ? ฉันอ่านข้อความในกระดาษ มอง

“เออ พี่คริสสนใจจูนอยู่นะ งานแข่งทางการรอบหน้าถ้าจูนมาเป็นเรซควีนให้ทีมเราก็น่าจะดี ครั้งก่อนมีคนชอบจูนเยอะเลย ในแอปฯก็ได้หัวใจเยอะด้วย” กุนเอ่ยขึ้นเป็นเชิงชักชวนระหว่างกำลังกินข้าว จีบให้ไปร่วมงานด้วย ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ฉันคงไม่คิดอะไรมาก แต่ว่าได้ยินชื่อ ‘คริส’ ภาพจำไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในหัว ความกลัวที่โดนผลักใส่ตู้คอนเทนเนอร์ฝังลึกอยู่ในใจ“แน่ใจเหรอว่าคริสอยากให้เราไปน่ะ เขาไม่ชอบเราไม่ใช่เหรอ” “ใครบอก พี่คริสออกจะสนใจจูน” “ฮ่าๆ ไม่เห็นตอนเขาหัวร้อนใส่เราก็พูดได้สิ” กุนเลิกคิ้วเหมือนฟังฉันพูดไม่เข้าใจ อึดใจต่อมาเขาก็ผ่อนลมหายใจ เอ่ยสิ่งที่ทำให้ฉันเสียวท้องวูบออกมา“จูนกลัวคนที่ผลักจูนใส่กำแพง แต่ไม่กลัวคนที่พาจูนเข้าโรงแรมตอนไม่ได้สติเนี่ยนะ” หัวใจฉันกระตุกวูบ! เขารู้เรื่องนั้นแล้วเหรอ แอบไปสืบมางั้นสินะ...แต่คำพูดกุนมันก็น่าคิด ทว่าฐานะของแฮคตอนนั้นเขาเป็นลูกค้าฉัน บริบทมันเอื้อให้เกิดเรื่องอย่างว่าอยู่แล้ว ฉันคิดแบบเป็นกลางนะ ไม่ได้เข้าข้างใคร“รู้ได้ยังไง” ฉันมองกุนอย่างสงสัย ไม่รู้แล้วว่าตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่มา อีกอย่างไม่แน่ใจว่ากุนรู้ตื้นลึกหนาบางแค่ไหน ฉันไม่กล้ากระโ

โชคดีที่วันนี้รถไม่ติด ออกจากคอนโดแฮคเกือบเที่ยง มาถึงที่นัดหมายก่อนบ่ายโมง เร็วกว่าที่นัดเอาไว้ครึ่งชั่วโมงแหนะสถานที่ถ่ายคือทุ่งกุหลาบนาเดียร์ตั้งอยู่นอกเมือง ที่นี่มีทั้งคาเฟ่ ร้านอาหาร จุดถ่ายรูปเช็กอินหลายจุด ระหว่างนั่งแท็กซี่ฉันคุยกับพี่ที่ดีลงานตลอดเวลา มาถึงพี่เจ้าของแบรนด์ต้อนรับอย่างดี พูดคุยถามไถ่อย่างเป็นกันเอง ทำให้บรรยากาศในการทำงานผ่อนคลาย ไม่เครียด Line!~แฮค : จะเสร็จกี่โมงบ่ายสอง แฮคทักมา กำลังพักเบรกอยู่พอดี ฉันแปลกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจ... ไม่ดิ แค่จำได้ก็น่าทึ่งแล้วเพราะตอนนั้นเขาเหมือนคนไม่มีสติสักนิดเนปจูน : หกโมงเย็นมั้งแฮค : แชร์โลเคชั่นมา เดี๋ยวไปรับเนปจูน : ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ ไม่ต้องลำบากแฮค : แชร์โลเคชั่นเนปจูน : [ตำแหน่งที่ตั้ง]เพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำ ฉันกดส่งโลเคชั่นไปให้มันจบๆ แล้วปิดโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋า ลุกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศ ตอนแฮคทักมาฉันก็ดีใจนะ แต่พอเขาบอกจะมารับโดยไม่ฟังอะไรเลยกลับทำฉันหงุดหงิด“น้องจูนกลับยังไงคะ” พี่เจ้าของแบรนด์กางเกงยีนถามขึ้นหลังจากถ่ายเซตสุดท้ายเสร็จ“เดี๋ยวเพื่อ... เอ่อแฟนมารับค่ะ” เกือบหลุ

“กำลังจะไปไหนเหรอ ทำไมยิ่งขับยิ่งออกนอกเมืองเรื่อยๆ” ฉันรู้สึกไม่สบายใจ มองถนนด้านนอกด้วยสายตากระวนกระวาย“ต่างจังหวัด” “หา” “มีแข่งรถ” ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง “แข่งรถ? แล้วนี่... ทำไมฉันต้องไปด้วย” ฉันชี้นิ้วใส่ตัวเอง“ไปในฐานะผู้หญิงของฉันไง” ฉันพูดไม่ออกชั่วขณะ มองใบหน้าด้านข้างแฮคด้วยสายตาอัดอั้น “ไปต่างจังหวัดไม่คิดจะบอกให้ฉันเตรียมตัวล่วงหน้าเลยเหรอ” “กระเป๋า โทรศัพท์ก็อยู่ จะเอาอะไรอีก” “ปัจจัยในการใช้ชีวิตมันไม่ได้มีแค่โทรศัพท์มือถือกับกระเป๋านะ” “เหรอ? แล้วอะไรที่จำเป็น” “ก็... เสื้อผ้า ครีมทาผิว แล้วก็... เอ่อ รองเท้า” “ที่ใส่อยู่นั่นไม่ใช่รองเท้าเหรอ” “นี่! กวนตีนใช่มั้ย”แฮคเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น “มากับฉันจะกลัวอะไร” “หา?” “ขาดเหลืออะไรก็แค่ซื้อใหม่” “อื้อหือ” ฉันอดไม่ได้ที่จะทำหน้าล้อเลียนคำพูดไร้กังวลของเขา “ซื้อใหม่นี่ใครจ่าย นายหรือไง” “­อืม” “....” โอเค ยอมแล้วก็ได้คำเดียวแต่จบทุกข้อสงสัยจริงๆเพราะเหนื่อยสะสมทำให้ผล็อยหลับไประหว่างทาง รู้สึกตัวอีกก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนฟูกสีขาวทั้งหลังเหมือนเตียงในโรงแรม เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าแฮคหลอกฉันมาขายใช่มั้ยฉัน

“ครับเจ๊... ผมอยู่ตลาด เจ๊จะเอาอะไร เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้” ระหว่างที่กำลังเดินดูของ ไอ้เด็กเปรตนั่นก็มีสายเข้า ฉันมือหนึ่งถือถุงลูกชิ้นกับแก้วน้ำ อีกมือจับไม้ลูกชิ้นใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างกับปอบหิวโซ ให้ตายสิ ปกติฉันก็ไม่ค่อยกินเยอะหรอกแต่วันนี้หิวมากเป็นพิเศษ คงเพราะเหนื่อยสะสมหรือไงไม่แน่ใจเหมือนกันช่างเหอะ ขี้เกียจคิดละ เอาเป็นว่าหิวจนจะกินหัวไอ้เด็กเปรตนี่ได้ก็แล้วกัน“ถึงแล้วร้านเสื้อผ้า เลือกเลยนะ เดี๋ยวไปดูของสดก่อน” มันวางสายเสร็จก็หันมาบอกฉัน “เดี๋ยวๆ เงินด้วย” ฉันรีบรั้งเอาไว้ทันที“ก็กำลังจะเอาให้อยู่นี่ไง” ไอ้เด็กเปรตส่ายหน้า ดึงแบงก์พันสามใบออกมาจากกระเป๋า “น่าจะพอ” “อะ...” เดินไปโน่นแล้ว ฉันยังไม่ทันได้ขยับปากพูดอะไรด้วยซ้ำ ไม่รู้จะรีบไปตายที่ไหน ตลาดก็อยู่แค่นี้ ว่าแต่สามพัน... นี่มันเท่าค่าจ้างกินข้าวที่แฮคเคยจ่ายฉันเลยนี่ ช่างเถอะ ฉันหยุดความคิดในหัว เลือกร้านเสื้อผ้าที่ถูกใจที่สุด หลังจากเดินวนไปแล้วสองรอบฉันได้กางเกงยีนสามตัว กางเกงขาสั้นสาม เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ห้า และก็ชุดชั้นในอีกสามชุด สรุปยอด 2600+ บาท เหลือทอนไม่กี่ร้อย เห็นว่าเป็นของในตลาดสดก็เลยประมาทไปห