“พามาคลายเครียดน่ะ”“คลายเครียด?”“อยากขับหรือเปล่า?”“หา?”“เคยขับรถในสนามแข่งมั้ย” กุนขับรถมาจอดที่จุดสตาร์ทแล้วหันมามองฉันพร้อมกับยิ้มร่าเริง“ไม่เคย ทำไมเหรอ”“ลองดูป่ะ”“ได้เหรอ” ฉันตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่อีกใจก็กลัว... ดันนึกถึงตอนขับรถพาแฮคไปโรงพยาบาลที่เขาค้อขึ้นมาซะได้ ไอ้เวรนั่นถึงกับสั่งห้ามไม่ให้ฉันขับรถอีกเลย ทำเอาฉันหมดกำลังใจและไม่มีความคิดอยากขับรถอีกเลย“แต่จูนขับรถไม่เก่งนะ เอ่อ... ใบขับขี่ซื้อมาน่ะ” ฉันพูดอ้อมแอ้ม เอามือเกาแก้มแบบเขินๆ ปกติคนก็มักจะล้อกันว่า คนที่ผ่านโรงเรียนสอนขับรถมาเท่ากับซื้อใบขับขี่ ฉันเลยเล่นตัวเองก่อนที่จะโดนกุนเล่น ร้อนตัวน่ะแหละกุนทำหน้าอึ้ง ก่อนหลุดขำออกมา“ฮ่าๆ จูนก็ตลกดีนะ”“ตลก... ยังไง” ฉันยิ้มเหวอ นึกไม่ออกว่าตัวเองพูดอะไรให้น่าขำตอนไหน“มีใบขับขี่ จะกลัวอะไร ลองหน่อยมั้ย ไหนๆ ก็มาแล้ว ไม่แน่อาจจะติดใจก็ได้นะ”“เหรอ”“อืม”“....” เอาวะ!ฉันสลับตำแหน่งกับกุน เปลี่ยนมานั่งที่คนขับ มองสำรวจคอนโซลรถ เกียร์ กับหน้าปัดรอบหนึ่งตามประสาคนประหม่า ไม่ค่อยได้ขับรถจริงๆ จังๆหันไปบอกกุน หัวใจสั่นนิดหน่อย “เริ่มเลยนะ”“อื้ม เอาเลย”เขาพยักหน้า เป
最終更新日 : 2026-01-28 続きを読む