《Rings of Deception》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Ella!” maligayang bati sa akin ni Thalia nang sagutin ko ang tawag niya.Natawa naman ako, dahil mahahalata sa kaniyang boses excited talaga siyang makausap ako. Ang huling pag-uusap kasi namin ay no’ng araw ng kasal ko, eh. Kaya naiintindihan ko kung bakit ganito ang kaniyang reaksyon ngayon.“Thalia.”“Kumusta ka naman diyan?” tanong niya sa akin, habang nasa kalagitnaan ako sa pagsubo ng pipino.Nagawa akong bigyan ng butler ng mga hiningi ko. Ang kaso lang ay ayaw sana nito akong paghiwain, pero tumanggi lamang ako nang mag-offer siya na siya na lang daw ang maghiwa.Maliit na bagay lang naman kasi ‘to, eh. Hindi ko lang alam kung bakit ginagawa nilang big deal.Though, napaiisip pa rin talaga ako sa sinabi ng mayordoma kanina. Aminado akong ‘yon ang bumabagabag sa akin, pero hindi ko lang talaga magawang sabihin.Pinipilit ko lang talaga na kalimutan ‘yon, at mabuti na lamang ay nagawa kong tawagan si Thalia para kahit papaano ay m

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHindi ako sumagot nang salubungin ako ni Demetrius hanggang sa makaupo ako ngayon sa aking upuan. Umupo rin naman kaagad si Demetrius sa aking tabi, habang si Kieran naman ay nasa tabi lamang ni Isabella.Tahimik ang hapag. Hindi ko alam kung dahil ba naramdaman nilang wala ako sa mood, o kung ano man. Pero imbis na punahin ‘yon ay pumikit lamang ako saglit para magdasal.“Is that enough?” tanong ni Demetrius sa akin nang makapaglagay siya ng pagkain sa aking pinggan.Tango lang ang aking naisagot, at hindi na umimik pa.Naramdaman ko rin ang mga mata nila sa akin, pero kahit kailan ay hindi sila nagtanong kung bakit. Alam kong napaiisip sila ngayon, pero hindi sila nagtanong. Hinayaan lang nila ako, hanggang sa matapos akong kumain.“So, what should we do?” tanong ni Isabella.Hindi ako umalis sa hapag, kahit na tapos na akong kumain. Hindi pa kasi sila tapos, at nakababastos naman ‘yon kung sakali na umalis ako kaagad.Naramdaman ko an

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHinawakan ko ang suot kong singsing, at napasulyap dito. Sa totoo lang, maraming gumugulo sa isipan ko ngayon, pero sinusubukan ko silang pigilan.He’s still my husband. Na kahit ano ang mangyari, siya pa rin ang pipiliin ko. Pero paano ko ‘yon gagawin kung alam ko naman sa sarili ko na ang dami kong napapansin? Hindi ko siya kilala. Marami siyang inililihim sa akin na dapat ay hindi.Ang unfair lang kasi kung ako lang ang kilala niya, habang ako ay hindi ko siya kilala. Gusto kong isipin na lahat ng nangyayari sa amin ay isa lamang sa pagsubok. Na malalampasan din naman namin, pero paano kung alam ko naman na nahihirapan ako?“Ano ang gusto mong kainin?” tanong niya sa akin.Katatapos ko lamang maligo. Akala ko ay nauna na siyang lumabas, pero hindi pala.Kaya naman sumulyap ako sa kaniya, at napansin na nakatingin pala siya sa akin ngayon. Nakahilig siya sa dingding na nasa tabi lamang ng pintuan, at tila inaabangan ako sa paglabas sa

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewPinanood ko siyang painumin ang mga kabayo. Wala na siyang suot na shirt ngayon. Kaya sa tuwing tumatama ang sinag ng araw sa kaniyang katawan, kumiskislap ang mga namumuong pawis niya.Medyo mainit din naman kasi, at bukod doon ay hindi sanay si Demetrius sa mainit. Mas gusto niya ang malamig. Kaya nga madalas na nakabukas ang air conditioner sa kuwarto namin, eh, dahil mas comfortable siya sa ganoon.I pursed my lips. Inis kong tiningnan ang kaniyang katawan na ngayon ay medyo kumikislap pa. Parang gusto ko na lang tuloy siyang palitan doon, dahil alam naman naming dalawa na mabilis siyang pagpawisan.“Demetrius,” tawag ko sa kaniyang pangalan nang makalabas ako ng bahay.Mabilis naman siyang napalingon sa akin, at nakapamaywang pang nakatitig sa akin.Bumaba naman kaagad ang aking mga mata sa kaniyang abs, at hindi ko naman maiwasang mapalunok na lang nang maramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan.“What are you doing? Ako na riya

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Where are we going?” tanong ko kay Demetrius nang sabihin niya sa aking mag-empake ako ng mga damit na kailangan ko for three days.Although, ayos lang naman daw kahit huwag na, dahil bibili rin naman kami ng mga damit namin. May malapit daw kasing mall doon kung sakali. Kaya hindi talaga problema.“Rome,” sagot niya na siyang nagpatigil naman sa akin.Tama ba ang dinig ko? Pupunta kami sa Rome?Pinanood ko siya ngayon na nagtitipa sa kaniyang cellphone, pero nang napansin niyang hindi ako nagsasalita, o kahit man lang gumalaw ay saka siya napalingon sa akin.“What?” namamaos na boses kong tanong, habang nakatingin sa kaniya. “Sa Rome?”“Yes,” sagot naman niya kaagad na siyang nagpalaglag sa aking panga.Parang hindi yata ako makapaniwala na magagawa kong magpunta sa Rome ngayon. Since ang usapan naman talaga namin ay magta-travel kami rito sa Italy, hindi ko naman inaasahan na sa Rome ang una naming destination nang tuluyan na talagang