《Rings of Deception》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewPaggising ko sa umaga, napangiti ako. Ngayon ang araw na magsisimula na kaming mag-travel ni Demetrius dito sa Italy. Hindi ko nga ma-explain ang nararamdaman kong kaba, and at the same time ay ‘yong saya, eh. Naghahalo kasi sila, at hindi ko maiwasang mapapikit na lamang nang mariin.“Good morning,” bati sa akin ni Demetrius.Mahahalata rin lang sa boses niya na kagigising niya kagaya ko, pero nagawa pa rin niyang halikan ang aking noo, habang ako naman ay napamulat na lang ng aking mga mata.Matapos niya akong lutuan kagabi ng ramen, nagpatunaw muna kami ng aming mga kinain, bago matulog. May mga napag-usapan din kaming mga bagay na never naming nagawa. Kagaya na lamang ng mga pagpaplano na magpatayo ng café since mahilig naman daw ako sa pag-inom ng kape, o kahit mga milk tea.Gusto niyang gumawa ng business na tingin ko ay hindi naman kailangan lalo na kung ako lang naman ang naiisip niya, dahil kinahiligan ko ang pag-inom. Though, n

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewTuwang-tuwa ako nang bilhan ako ni Demetrius ulit ng ice cream. Gabi na, at katatapos lang din naman naming kumain sa labas. Pero pagdating namin dito sa room namin, may ibinigay sa amin ang tauhan niya na dalawang gallon ng ice cream. And yes, gallon nga since 3.8 liters din isang tub.“Pero hindi ko ‘to mauubos,” natatawa kong sambit, dahil nakatingin lang sa akin si Demetrius.“We have a fridge.”Napalingon naman kaagad ako sa mini kitchen area namin, dahil totoo nga naman talagang may fridge kami.“Kainin mo na lang bukas.”Tumango naman ako, bilang sagot. Kinuha naman niya sa akin ang dalawang tub. Binuksan niya ang cookies and cream para sa akin, at ibinigay ‘yon sa akin.Nagsimula akong kumain, habang pinapanood siya ngayon na maglakad papunta sa fridge para lang ilagay roon ang isa since hindi ko nga naman kayang ubusin ‘to.“Magwo-work out na lang ako pagkauwi natin sa Pilipinas,” sambit ko, dahil may pakiramdam ako na tumataba

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewNagising na lamang ako nang makaramdam ako nang panlalamig. Inilibot ko ang aking mga mata sa buong paligid, at natantong nandito nga pala ako sa kuwarto naman ni Demetrius.Napahugot ako nang malalim na hininga, at pinakiramdaman ang aking katawan kung masakit pa nga ba ang aking puson. Mabuti na lamang, dahil hindi na.“You’re awake,” bungad kaagad ni Demetrius nang mapagawi ang aking mga mata sa p***o.Nang tingnan ko ang dala niyang tray, kaagad ko namang naamoy ang ramen na tingin ko ay siya na naman ang nagluto no’n.Humaba naman ang aking nguso, at dahan-dahan na napaupo sa kama. Mabuti na lang talaga, dahil nakapagsuot na ako ng napkin bago sumakit ang puson ko. Kapag kasi hindi, baka natagusan ko na ‘tong bedsheet namin.“Hindi na ba masakit?” tanong niya sa akin.Umiling naman ako bilang sagot. “Hindi naman na.”Nang ilapag niya ang bed tray sa aking harapan, at kaagad kong nakita ang ramen na kanina ko pa naaamoy.“Bakit ka na

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“What did you say?” gulat na gulat kong tanong sa kaniya, dahil parang mali ang narinig ko.Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa roon, o hindi kaya ay matakot, saka kilabutan. Kasi nagawa talaga niyang pumatay.Parang kailan lang nang pag-usapan namin noon ang tungkol dito. Pero ngayon na narinig ko mismo sa kaniya ‘yon ay parang ayaw kong maniwala.Napalunok ako, at napahawak sa aking sintido nang maramdaman ko ang pagpintig nito. Kapag ganito na nararamdaman ko na ‘yon, alam ko sa sarili ko na nalilito na ako.“You…killed him?” mabagal, ngunit halata naman ang pagkalito sa aking boses nang sabihin ko ‘yon.Nanginig ang aking mga kamay, at hinintay na bawiin niya ang sinabi niya, pero wala. Nanatili lang siyang tahimik.Nag-angat kaagad ako ng aking tingin, at hindi maiwasang mapatitig sa kaniyang mga malalamig na mata.“You’re not joking, right?”“Why would I?” he mumbled and tilted his head a little at the left side. “I already t

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewBigla kaming natigil sa aming ginagawa nang tumunog ang kaniyang cellphone. Naramdaman ko ang paghugot niya nang malalim na hininga, at isinandal na lamang ang kaniyang noo sa aking balikat.“‘Yong tawag,” nanghihinang bulong ko, at napahawak na lamang sa kaniyang balikat, dahil nagbabalak na akong umalis sa pagkauupo sa kaniyang kandungan. “Baka importante.”Humigpit ang pagkayayakap niya sa aking baywang, at parang walang balak na hayaan akong makaalis sa kaniyang kandungan.Napaawang ang aking labi sa gulat, dahil hindi ko ‘yon inaasahan.“Demetrius!”“Stay,” saad niya gamit ang kaniyang mababang boses. “Just stay fucking still, Solana.”“May tumatawag nga! Wala kang balak sagutin?” tanong ko sa kaniya, dahil talagang balak niya pang hayaan ‘tong tumigil sa pagtunog.Humugot siya nang malalim na hininga, at kaagad na nilingon ang kaniyang cellphone sa nightstand. Kinuha niya ang kaniyang cellphone nang nanatiling nakapulupot ang kani