《Rings of Deception》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewPaglabas ko ng bathroom, kaagad kong nakita ang mga pagkain, at inumin na inutos ko. Kaya naman kaagad kong kinuha ang aking tablet, at kaagad na ipinuwesto ‘yon sa aming kama.‘Yong mga pagkain naman, nanatili ‘yon sa table. Kaya naisipan kong kunin ang table tray para makakain ako sa kama namin.Marami silang ibinigay na pagkain sa akin. Maging ang inumin ko, hindi lang iced coffee ang nandoon. Pati na rin ang juice.“Hindi ko naman ‘to kayang ubusin,” bulong ko, habang nakatitig sa mga pagkaing nasa harapan ko ngayon.Nagawa ko pang humugot nang malalim na hininga, at napailing na lamang.“Sabagay ay nanonood naman ako. Hindi naman malabong hindi ko ‘to maubos,” kibit-balikat kong sambit, saka nagpunta sa aming kama.Nang bumukas ang pinto, bigla nitong iniluwa si Demetrius na ngayon ay seryoso lamang. Ngunit nang mahanap niya ang aking mga mata na nakatuon sa kaniya, biglang lumambot nang kaunti ang kaniyang mga mata.Naabutan niya

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewNapakurap ako. Hindi makapaniwalang makikita ko si Demetrius, pero ang malala ay ang bumuga siya ng usok.Kaagad kong hinanap ang hawak niya, at natantong naninigarilyo pala silang pareho. Medyo malayo nga lang sila sa hagdan mismo, pero nanunuot naman sa aking ilong ang amoy no’n.Hindi ako nakapag-react kaagad lalo na nang makita kong papalapit din ang isang lalaki sa gawi nina Demetrius, at nang mamukhaan ko ‘to, nalaglag ang aking panga.They’re here. Demetrius, Kieran, and Nikolai. Hindi ko lang talaga alam kung bakit lalo pa’t sobrang bigat talaga ng kanilang mga awra lalo na ngayon na nagsama-sama silang tatlo.“Kanina pa kayo?” tanong ko sa kanilang tatlo nang makarating ako sa kanilang gawi.Mabilis nga lang nilang pinatay ang mga baga ng kanilang sigarilyo, at itinapon na lang nang basta-basta.“May ashtray naman. Bakit niyo tinatapon sa kung saan?” puna ko sa kanilang tatlo, pero tumikhim lamang ang dalawa, habang si Demetriu

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHindi niya ako binitawan. Mas humigpit pa nga ang pagkayayakap niya sa aking baywang, at piniling isubsob na lamang ang kaniyang mukha sa aking leegHumapdi ang aking lalamunan, at napatingin na lamang sa kisame, dahil nasasaktan talaga ako. Wala naman akong balak na gawin ‘to, eh. Wala akong balak na lumayo, pero kailangan ko kasi.Kapag hindi ko ‘to ginawa, paano na ako? Hindi ko naman kayang pigilan ang nararamdaman ko. Hindi ko naman kayang magpanggap na wala lang ang lahat, kahit na ang totoo ay nahihirapan talaga ako ngayon.“I love you.”Umiling ako, at hindi na napigilan ang pagtulo ng aking luha. Kaya mariin kong kinagat ang aking ibabang labi, at pinikit ang aking mga mata para kumuha ng lakas ng loob.“Hindi naman kita pinakasalan, dahil doon. Lahat ng ipinakita, at ipinaramdam ko sa ‘yo ay totoo ‘yon lahat,” paliwanag niya sa akin, pero buo na ang desisyon ko, at hindi na niya mababago ‘yon. “Mahal kita, Solana.”“Kung mahal

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Hindi ka ba talaga pupunta?” pangungulit sa akin ni Thalia.Nagawa na niyang magpunta rito sa bahay ko ngayon. Maliit lang naman siya, at kasya ang isang tao. Nasa four by six meters din ang sukat nito, at loft bed pa.Sa totoo lang ay kalilipat ko lang din dito last week, dahil katatapos lang kasing ipatayo ‘to. Kinailangan ko rin kasing maghanap ng lupa na puwedeng pagpatayuan ng bahay ko. Na kahit may mga private villa naman kami, mas gusto kong huwag mag-stay roon.Isa nga rin sa dahilan kung bakit malakas ang loob ko ay dahil alam kong nagbabantay lang ang mga tauhan ni Demetrius dito. Hindi ko lang sila napapansin, pero alam kong nandiyan lang sila sa paligid.Hindi naman kasi ako pababayaan ni Demetrius, eh. Kagaya nga ng sinabi niya noon, ako ang priority niya. Ni wala nga siyang pakialam sa sarili niya, dahil ako lang ang gusto niyang protektahan, o unahin talaga.“Masiyado akong busy, Thalia. Alam mo naman na nangangapa pa ak

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHindi na ako nakapag-jogging pa matapos no’n. Gumulo kasi sa isipan ko kung bakit bigla silang lumitaw, at kung bakit nga ba sila nakasunod sa akin.Buong akala ko kasi ay mga tauhan lang ni Demetrius—‘yong naka-assign sa akin na mga bodyguard ko? Kaso ibang tao pala. Sina Kieran, at Nikolai pala.Kinagat ko naman ang aking ibabang labi, at napalingon na lamang sa aking phone na nasa ibabaw lamang ng dining table.Gusto ko sanang tawagan si Demetrius, pero alam kong kapag ginawako ‘yon, tuluyan ko na talagang hindi sinunod ang aming usapan.Napailing ako, at humugot na lamang nang malalim na hininga. “I need to endure it. Hindi ko naman dapat minamadali ang lahat lalo na kung hindi pa ako handa.”Masiyado lang kasing kinakain ng mga katanungan ang aking isipan, eh. Na kahit madali lang namang tiisin, hindi ko man lang magawa.Natigil ako sa pag-iisip nang bigla na lang may nag-doorbell sa aking gate. Napakunot ang aking noo, at ibinaba