All Chapters of Rings of Deception: Chapter 121 - Chapter 130

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewI pursed my lips. Nakatitig ako ngayon sa mga staff ko na ngayon ay nagkasisiyahan.May birthday celebration pala. Kaya nagawa kong magpa-order ng cake, ham sandwich, at maging ang shanghai, dahil ‘yon ang wala sa handa.“Bigyan niyo ‘yong mga security natin ng pagkain nila,” utos ko sa secretary ko, dahil hindi naman puwedeng hindi sila makatikim ng handa.“Yes, ma’am,” sagot naman niya kaagad.Kaya nakahinga ako nang maluwag sa kaniyang sinabi, at wala sa sariling napainom na lamang sa aking kape.Kasisimula pa lang naman ng celebration, pero parang gusto ko ng umuwi, dahil naiirita ako sa ingay.Oo nga’t hindi naman dapat ako naiirita kung alam ko naman na ako mismo ang nagpunta rito. Pero siguro ay mas gusto ko lang ang katahimikan kaysa ang maingay.“Saglit lang ako rito,” sambit ko nang bumalik ang aking secretary sa aking gawi. “Hindi ako magtatagal.”“Sige, ma’am. Sabihan ko na lang din po lahat ng staffs na magtulungan pong lin

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewIlang buwan na rin ang lumipas, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin talaga ako handang makita si Demetrius. Unti-unti ko pa lang din talagang natatanggap kung anong klaseng tao talaga siya, pero nandoon pa rin talaga ang ilang.Huling usapan namin ay no’ng lagyan sila ng tracker, at aminado naman akong nami-miss ko siya. Sadyang pinipigilan ko lang talaga siyang kausapin.“Ang lalaki niyo na,” puna ko sa kanilang tatlo na ngayon ay pinag-aagawan ang isang stuff toy. “Pero ang kukulit niyo pa rin.”Hindi nga sila naninira ng mga gamit ko, pero pagdating sa laruan nila, sobrang dami na nilang nasira.Dumating na nga rin sa punto nag-freeze na rin ako ng carrots para ngatngatin nila, dahil halatang nangangati ang mga ngipin nila. Kaso ang bilis nilang maubos. Tag-iisa na rin sila no’n kung tutuusin.Si Toby naman, nakatingin lang kina Loki, at Sophie na nag-aagawan ng stuff toy. Kumekembot pa nga siya, at kumakahol na parang gustong makis

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Seriously? Ayaw ka talaga naming guluhin sana,” untag ni Hazel nang maglapag ako ng pagkain namin ngayon sa dining table. “Nasabi kasi ni Thalia na gusto mo raw talagang mapag-isa.”Hindi naman ako makapagsalita sa sinabi ni Hazel. Nagawa pa lang sabihin kasi ni Thalia ang tungkol doon, which is wala namang problema sa akin. Mas maganda nga naman kasing ganoon para at least ay may ideya sila, at hindi talaga nila ako guluhin.“Na gusto mong mag-relax, which is understandable naman lalo pa’t mas marami kang mina-manage na business dito.”Humugot ako nang malalim na hininga, at umupo ngayon, habang sila naman ay seryoso pa rin.“Pero I don’t think talaga ay safe pa na mag-isa ka rito. Mas magandang kasama mo ang asawa mo, Ella.”“She’s right. Iba kasi ang ipinapahiwatig sa akin ng daga na ‘yon, eh. I feel like para siyang death threat—no. Death threat na talaga siya.”Hindi ako umimik. Hinayaan ko lang sila ngayon sa kanilang sinasabi, d

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHabang nasa biyahe na ako pauwi, napalilingon ako sa mga alaga ko. Kasalukuyan kasi akong nagmamaneho, at hindi ko na rin sila inilagay sa cage, dahil sanay naman na silang sumakay ng sasakyan.Behave na rin kasi sila kung tutuusin, at hindi na kagaya noon na akala mo ay hindi na sila titigil sa pag-iingay.Nang lingunin ko sila sa rear view mirror, lahat sila ay nakaupo lamang. Kung titigil man ako sa pagmamaneho, ‘yon ay dahil kailangan ko silang pakainin, painumin, o kaya ay paiihiin.Kaya lang ay habang nagmamaneho ako, hindi ko maiwasang mapalingon sa sasakyan na nakabuntot sa akin. Hindi ‘yon pamilyar, at ang nakapagtataka ay hindi yata ‘to isa sa mga bodyguard ko.“Kalaban ba ‘yon?”Wala sa sarili kong kinuha ang aking cellphone sa bulsa ko, at sinubukang tawagan si Demetrius. Hindi ko naman dapat siya kauusapin, pero kailangan lalo na ngayon na may nakasunod sa akin.Unang ring pa lang ng tawag, kaagad na niya ‘tong sinagot. Kay

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewHindi ako makapaniwala na ilang buwan na rin pala ang nakalipas. Aaminin kong nami-miss ko si Demetrius, at wala na ang ilang na nararamdaman ko.Parang tuluyan ko na rin talagang natanggap si Demetrius….hindi tanggap ko na talaga siya.Humugot ako nang malalim na hininga, at habang nagdo-drawing ng kung ano sa kaniyang dibdib.Tahimik kaming pareho ngayon, at parang pinakikiramdaman lang ang isa’t isa.Naipikit ko ang aking mga mata, at hindi mapigilang mapangiti, dahil ito ‘yong na-miss ko.“Hindi ka naman naghanap ng iba?” tanong ko sa kaniya, upang basagin ang katahimikan.“What?” he hissed.Talagang hindi nagustuhan ang aking itinanong. Kaya napanguso na lamang ako, at umupo nang maayos. Lumayo ako sa pagkasasandal sa kaniyang dibdib, at tiningnan ang nanglilisik niyang mga mata.“You can’t blame me. Ang tagal nating hindi nagkita—”“What made you think that I’ll look for someone else when I already have you, hmm?” madilim na mga ma