All Chapters of Rings of Deception: Chapter 131 - Chapter 140

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewSa kabila ng pagiging malamig ni Demetrius sa kaniyang mga tauhan, o kahit sino man, kabaliktaran naman no’n sa akin.Malamig nga ang kaniyang mga mata, at walang reaksyon ang kaniyang mukha, pero makikita naman sa galaw niya ‘yon.“Lumayo ka nang kaunti. Hindi ako makapag-prepare ng pagkain niyo,” sambit ko, dahil nasa likod ko siya, at niyayakap ako mula roon.Kung may kailangan man ako, siya rin ang kukuha, ngunit babalik rin naman siya kaagad sa kaniyang puwesto, at yayakapin na naman ako.“Demetrius!” sita ko sa kaniya, dahil naramdaman ko ang paghalik niya ngayon sa aking balikat.Napaungol siya, at kinagat lamang ang aking leeg, dahil sa gigil.Natigil naman ako sa paghihiwa ng mga ingredient ng kanilang sandwich, dahil sa pagiging pilyo niya.Talagang walang pinipiling lugar. Alam naman niyang nandiyan ang mga tauhan niya, pero heto siya, nilalandi ako.“Bakit hindi ka na lang kasi magpunta roon? Halata namang mag pag-uusapan ka

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewMen like him have needs. Hindi ko naman ikaiila ‘yon. Naiintindihan ko rin naman lalo na kung noong single lang naman siya nang gawin niya ‘yon.Kung kami na, at nagagawa pa rin niya ang bagay na ‘yon sa iba, ibang usapan ‘yon. But this is Demetrius. Isang babae lang ang gusto nila, at sobrang lalim kung magmahal sila.“Hindi ako pinalaki ng mga magulang ko para maghanap pa ng iba kung nahanap ko na ang babaeng para sa akin,” he whispered as he rubbed his freaking fingers on my clitoris. “Kapag sigurado na kaming mga Russo sa isang babae, hindi na kami gagamit ng condom. That’s the rule of my clan, wife.”Lumilipad ang utak ko. Kahit ano pa ang paliwanag niya sa akin ngayon, wala akong naiintindihan, o hindi ko iniintindi ang kaniyang sinasabi.Dumaing ako nang idiin niya ang kaniyang daliri sa akin. My underwear pa ako, pero bakit parang wala siyang pakialam kung may suot man ako?“Hindi porque mafia ako, kapareho ko na ang iba,” he ad

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewPagdating namin sa boutique ni Isabella, kaagad siyang ngumiti nang makita kami ni Demetrius.Alam kong may ideya silang lahat sa pag-alis ko noon nang mag-isa ko lang. Ang mga buwan na hindi kami magkasama ni Demetrius, alam kong nagawa niyang magtanong sa kaniya.Baka nga pati so Daddy, nagawa niyang tanungin si Demetrius, eh. Sadyang hindi ko lang talaga nagawang ungkatin ‘yon lalo na’t ngayon pa lang ulit kami nagkita ni Demetrius.Naka-focus pa man din siya ngayon sa pagbawi niya sa akin.“Solana!” bungad niya sa akin, at kaagad akong hinalikan sa aking pisngi.Yumakap din siya, at hindi ko naman maiwasang mailang lalo’t hindi naman kami ganito ka-close ni Isabella—na nagagawa naming yakapin ang isa’t isa nang mahigpit.“Maayos na kayo?” tanong niya sa amin matapos niyang yakapin din si Demetrius.“Hindi naman kami nag-away,” sagot ko naman, pero ngumiti lang siya bilang tipid. “Pero yes, we’re good now.”“Hindi ka na lalayo?” usis

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of ViewKinagat ko ang aking ibabang labi, habang nasa biyahe kami ngayon.May mga sariling sasakyan sina Kieran, Nikolai, at Isabella. Ang nasa unahan lang din ay si Kieran, habang huli naman si Nikolai.Nakasunod din naman ang mga tauhan ni Demetrius sa akin, eh. Pinalilibutan din kami. Ngunit hanggang ngayon talaga ay kinakabahan ako.“What’s wrong?” tanong ni Demetrius sa akin.Minsan ay nagugulat na lang talaga ako kay Demetrius sa tuwing bigla na lang niya akong tatanungin na para bang alam niya ang mga tumatakbo sa aking isipan.“Ano ang iniisip mo?”Nahalata niya ba kaagad na may bumabagabag sa akin?Sumulyap ako sa kaniya, at napansin na nakatingin pala siya sa akin. Ibinalik rin naman niya kaagad ang kaniyang atensyon sa harapan, habang ako naman ay hindi alam ang sasabihin.Asawa ko pala talaga siya, ano? Parang ang hirap talagang paniwalaan lalo na kung alam na ano ang ugali ko.Inilihis ko naman ang aking mga mata, at piniling tumi

Solana Estrella Villanueva Russo’s Point of View“Take a picture of us,” utos ni Demetrius kay Kieran na ngayon ay nakatingin sa amin.Ibinigay niya ang cellphone ko sa kaniya na tinanggap naman kaagad ni Kieran. Ni hindi man lang nagreklamo!Nang itutok niya ang camera sa aming gawi, umayos na lang kami ng puwesto ni Demetrius. Ipinatong ko ang aking kamay ngayon sa kaniyang hita, habang si Demetrius naman ay ipinatong niya ang bisig niyang nakaakbay sa akin sa balikat ko, at bahagya akong inilapit sa kaniya.Nakatingin ako sa camera, at pagkaraan nang ilang segundo, lumingon ay kay Demetrius na ngayon ay nakatingin na rin pala sa akin.Seryoso siyang nakatitig sa akin. Medyo napakurap pa nga ako, dahil hindi ko man lang makitaan nang ibang emosyon sa kaniyang mukha. Nagawa ko tuloy ilihis ang aking mga mata, pero inabot ni Demetrius ang aking panga, at basta na lamang akong ipinaharap sa kaniya.Bago pa man ako makapag-react, bigla na lamang niya akong hinalikan sa aking labi. Sagli