보관함
검색
홈 / Romance / UNBREAK MY HEART / UNBREAK MY HEART CHAPTER 43

공유

UNBREAK MY HEART CHAPTER 43

작가: MIKS DELOSO
last update 게시일: 2026-03-10 22:31:29

Sa kabilang panig ng lungsod, nakatayo si Wright sa kanyang opisina, nakatingin sa malalaking bintana na bumabalot sa skyline. Ang kanyang mukha ay puno ng galit at pagkabahala. Ang mga mata niya ay naglalaro sa bawat detalye sa kalye, bawat sasakyan, bawat taong dumaraan—tila umaasa sa anumang palatandaan ng presensya ni Sophia.

“Baka nga wala si Sophia kay Teddy…” mahinang sabi ng isa sa kanyang mga tauhan, habang hawak ang tablet na may listahan ng mga CCTV footage at galaw ng target. Halata
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 157

    Kinabukasan, ang sinag ng araw sa Swiss Alps ay parang maputlang liwanag na sinusubukang basagin ang makapal na ulap ng takot na bumabalot sa chalet. Si Sophia ay maagang nagising muli, ang katawan ay nananakit sa sobrang pag-iisip at kakulangan sa tulog. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanyang tiyan habang ang isa ay hinahaplos ang ulo ni Maria Cecilia na natutulog pa rin sa tabi niya.Ang maliit na mukha ng bata ay payapa, ang labi ay bahagyang nakabukas, walang alam sa bagyong unti-unting lumalapit sa kanilang tahanan.Sophia: (bulong sa sarili, ang luha ay namumuo) Baby… Mommy is so scared. Paano kung kunin ka nila? Paano kung kunin nila si Ate Cecilia mo? Paano kung…Hindi niya natapos ang salita. Ang hikbi ay biglang sumabog sa kanyang dibdib. Mahigpit niyang niyakap ang anak, parang ayaw nang bumitaw kahit kailan.Sa kusina, si Teddy ay abala na sa pagluluto ng breakfast. Ang mukha niya ay seryoso, ang mga mata ay may dark circles mula

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 156

    Sa loob ng chalet, ang init ng fireplace ay hindi na sapat para matunaw ang lamig na bumabalot sa buong bahay. Si Sophia ay nakaupo sa malaking couch, ang katawan ay nakabalot ng makapal na kumot, pero ang panginginig ay hindi pa rin tumitigil. Si Maria Cecilia ay nakayakap sa kanya, ang maliit na mukha ay basa ng luha dahil sa nakita niyang pag-iyak ng ina. Si Teddy ay nakaupo sa tabi nila, ang isang braso ay nakayakap sa dalawa, ang mukha ay seryoso at puno ng galit na pinipigilan.Tahimik ang loob ng bahay maliban sa mahinang paghikbi ni Sophia at ang mahinang paghinga ni Maria Cecilia na unti-unting nahihimbing sa dibdib ng ina.Sophia: (umiiyak nang mahina, sinusubukang maging malakas para sa anak) Baby… sila po… sila po daw ang pamilya ni Mommy. Sabi nila kapatid daw ni Mommy si Jane. At si Lola Elena daw ang lola ni Mommy. Pero… pero hindi pa po alam ni Mommy kung totoo ‘yon. Hindi pa po handa si Mommy na tanggapin sila. Natatakot po si Mommy. Natatakot po si Mommy na baka masa

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 155

    Ang biyahe pabalik sa luxury hotel ay tahimik na parang libing. Walang nagsasalita sa loob ng itim na van. Tanging ang tunog ng snow na tumatama sa bubong at ang mahinang humihip ng hangin ang naririnig. Si Jane ay nakaupo sa likod, ang mukha ay nakayuko, ang mga kamay ay nakakuyom sa kanyang kandungan. Ang luha ay patuloy na tumutulo nang tahimik sa kanyang pisngi. Si Victor ay nagmamaneho, ang mukha ay seryoso at puno ng pagod. Si Wright ay nakaupo sa passenger seat, ang mga mata ay nakatitig sa madilim na daan sa harap, parang walang nakikita. Si Lola Elena ay nakaupo sa wheelchair na may oxygen tube, ang caregiver ay katabi niya, tahimik na sinusubaybayan ang vital signs ng matanda.Walang sinuman ang naglakas-loob na magsalita. Ang bigat ng nangyari sa harap ng gate ay parang nakadagan sa kanilang lahat.Nang makarating sila sa hotel, tahimik pa rin silang naglakad patungo sa pribadong suite sa pinakamataas na palapag. Ang mga hakbang ay mabigat. Ang hangin sa corridor ay malamig

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 154

    Si Sophia ay nanginginig pa rin sa harap ng gate. Ang yakap niya kay Maria Cecilia ay mas humigpit, parang ang buong katawan niya ay nagsisilbing kalasag sa anak. Ang luha ay patuloy na tumutulo sa kanyang pisngi, pero sa gitna ng sobrang sakit at galit, may isang bagay na unti-unting lumalabas sa kanyang dibdib isang determinasyon na hindi na niya kayang pigilan.Hindi siya handa.Hindi pa.Pero kailangan niyang harapin sila. Kahit ngayon lang. Kahit para sabihin na hindi pa siya handa.Sophia: (umiiyak nang mahina pero matatag, ang boses ay nanginginig) Tama na… tama na ang lahat ng ‘to. Kung gusto niyo talagang mag-usap… kung gusto niyo talagang sabihin sa akin na pamilya kayo… hindi ko kayo mapipigilan. Pero huwag niyo akong pipilitin na tanggapin kayo agad. Hindi ko pa kaya. Hindi ko pa kayang tawagin kayong pamilya. Hindi ko pa kayang yakapin kayo. Masakit pa. Sobrang sakit pa.Si Jane ay nanatiling nakaluhod sa snow, ang mukha ay basa ng luha. Si Lola Elena ay umiiyak din, ang

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 153

    Ang mga salitang iyon ay lumabas na parang dugo mula sa isang sugat na matagal nang nakatago. Si Jane ay nanatiling nakaluhod sa malamig na snow, ang tuhod niya ay basa na at naninigas sa lamig, pero mas naninigas pa ang kanyang puso sa sakit na hindi na niya kayang pigilan. Ang luha niya ay walang tigil, ang katawan ay nanginginig nang todo habang nakatingin kay Sophia sa kabilang side ng gate.Si Sophia ay parang natulos. Ang yakap niya kay Maria Cecilia ay humigpit pa, ang maliit na bata ay umiiyak na rin sa dibdib niya. Ang luha ni Sophia ay patuloy na tumutulo, pero ang mga mata niya ay puno ng galit, sakit, pagkalito, at isang bagay na mas malalim isang takot na hindi niya kayang itago.Sophia: (umiiyak nang mahina, ang boses ay nanginginig sa sobrang emosyon) Ate…? Tawagin kitang ate? Paano ko magagawa ‘yon, Jane? Paano ko tatawagin kang ate ang taong gusto kong kalimutan? Ang taong matagal nang hinahabol ako? Ang taong nagpadala ng mga tao para k

  • UNBREAK MY HEART   UNBREAK MY HEART CHAPTER 152

    Sa kabilang side ng gate, si Jane ay nanatiling nakaluhod sa snow. Ang malamig na yelo ay tumagos na sa kanyang tuhod, pero mas masakit pa ang konsensya niya. Ang mukha niya ay basa ng luha, ang mga kamay ay nakakuyom sa snow na parang gusto niyang bunutin ang sariling puso.Jane: (umiiyak nang todo, ang boses ay garalgal at puno ng pagsisisi) Kapatid… Sophia… alam ko. Alam ko na sobra akong nagkamali. Lahat ng galit ko… lahat ng sakit na dinanas ko nang limang taon bilang asawa ni Wright sa papel lang… ibinuhos ko sa’yo. Hinabol kita. Pinahirapan kita. Pinadala ko pa ang mga tao sa Singapore para kunin si Cecilia. Lahat ‘yon… dahil akala ko ikaw ang kabit na ninakaw ang lahat sa akin. Dahil akala ko ikaw ang dahilan kung bakit walang anak si Wright sa akin. Pero ngayon… ngayon nalaman ko na ikaw pala ang kapatid ko. Ang nawawalang dugo namin. Ang apo ni Lola na matagal niyang hinahanap. Patawarin mo ako… please… patawarin mo ang ate mo na sobrang nagkamali. Hindi ko na kayang dalhin

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status