Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ฟาง...ฉันถูกคุณนักรบลากให้เข้ามานั่งในรถด้วยหลังจากที่ออกมาจากห้องนั้น ฉันไม่รู้ว่าคุณนักรบจะพาฉันไปที่ไหน ได้ยินจากคุณเซ็นกับคุณนักรบคุยกันแค่ว่าเป็นงานเลี้ยงของใครสักคนที่เชิญคุณนักรบไปด้วย" เราต้องไปพบลูกค้าก่อนที่จะเข้าไปในงานนะครับคุณนักรบ ดีหน่อยที่เรานัดลูกค้าไว้ใกล้กับงานเลี้ยง "เสียงคุณเซ็นที่ขับรถอยู่เอ่ยขึ้น" งั้นเอารถไปจอดเลยแล้วรีบไปหาลูกค้ากัน "คุณนักรบว่า" แล้วคุณฟางล่ะครับ จะให้เธอรอที่ไหน เธอไปด้วยไม่ได้นะครับลูกค้าคนนี้เรื่องมาก "คุณเซ็นถามขึ้นพลางมองฉันผ่านกระจก แหงล่ะถ้าเป็นธุรกิจสำคัญๆคงไม่มีลูกค้าที่ไหนให้คนแปลกหน้าเข้าไปร่วมฟังด้วย" เธอเข้าไปรอฉันในงานก่อน บอกการ์ดข้างหน้าว่ามากับฉัน แล้วไปยืนตรงมุมเครื่องดื่ม "คุณนักรบบอกพลางปิดประตูรถลง ฉันได้แต่พยักหน้าน้อยๆก่อนจะมองตามแผ่นหลังของผู้ชายสองคนที่เดินห่างออกไปอีกมุมหนึ่งที่เป็นร้านกาแฟข้างกับสถานที่ที่จัดงานเลี้ยงงานเลี้ยงเล็กๆที่จัดขึ้นริมชายหาดแต่มีการ์ดชุดดำเดินไปมาทั่วทั้งงานทำให้ฉันหวั่นใจนิดๆ ถ้าเข้าไปแล้วต้องทำยังไง ฉันก้มมองเสื้อผ้าหน้าผมที่ไม่ได้จัดแจงอะไรเพราะไม่รู้ว่าจะต้องมางานเลี้ยงอะไรนี่

นักรบ...หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะพาคนที่นอนหลับอยู่ออกไปข้างนอกคืนนี้ ผมรู้สึกผิดกับสิ่งที่ผมได้ทำลงไปขึ้นมา ไม่ใช่ว่าผมอยากจะทำแต่ผมควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และทุกครั้งที่เธอแสดงอาการว่ากลัวผมมันก็ทำให้ผมหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกปกติผู้หญิงส่วนมากก็อยากเข้าหาผมแทบตายแต่เธอกลับถอยห่างจากผม พอผมเข้าใกล้ผู้หญิงส่วนมากจะดีใจและอยากอยู่ใกล้ชิดกับผมแต่เธอกับกลัวผม ผู้หญิงส่วนมากหลังจากที่ขึ้นเตียงกับผมแล้วก็จะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและชอบมาวุ่นวายกับผมแต่เธอกลับเก็บตัวเงียบและไม่สนใจผมแล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่าวิธีการเข้าหาผู้หญิงเนี่ยเขาต้องทำกันยังไง เพราะผู้หญิงที่ผมเจอแต่ละคน พวกเธอเข้าหาผมเอง ทักทายด้วยการเชิญชวนและทำความรู้จักกันด้วยการขึ้นเตียงดูแลด้วยเงินและสิ่งของ แต่กับฟางผมยิ่งไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง พาขึ้นเตียงเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นเขาชอบเธอก็กลัว พาไปช้อปปิ้งก็เอาแต่เดินตามนิ่งๆ พอผมเข้าไปยุ่งด้วยก็ตัวสั่นระริกเอาแต่ร้องไห้ ทำไมเธอประหลาดจังวะ แต่ไอ้เซียนเธอกลับยิ้มแป้นใส่ สนิทสนมกันทั้งๆที่มันไม่ได้ช่วยเธอใช้หนี้ ไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลยยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดผมก็เลยต่อสาย

ฟาง..." หายไปไหนนะ "ฉันเดินตามหาคุณนักรบทั่วทุกห้อง ฉันว่าจะขอโทษที่เผลอหลับไปเมื่อคืน รู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว อีกอย่างเมื่อคืนฉันก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกกับคุณนักรบด้วย ไม่รู้ว่าวันนี้ฉันจะต้องเจออะไรอีก คุณนักรบจะโกรธมั้ยจะมาอารมณ์ไหนและต้องรับมือยังไง" เอ่อ คุณฟางครับ "เสียงคุณเซ็นที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นทำให้ฉันหันกลับไปมองและส่งยิ้มให้" คะ? "" ผมมาช่วยคุณฟางเก็บของครับ "คุณเซ็นก้มหน้าลงนิดหน่อยก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย" กะ เก็บของไปไหนคะ "ไม่รู้ทำไมในใจถึงรู้สึกหน่วงๆอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง" เราไม่มีเวลาแล้วครับ ไปครับผมช่วย "ฉันไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่เดินตามคุณเซ็นที่รีบรื้อกระเป๋าและข้าวของออกจากตู้ ฉันรีบเก็บเสื้อผ้าและข้าวของต่างๆตามที่คุณเซ็นบอกอยู่ๆน้ำใสๆที่เอ่อคลออยู่ก็ไหลออกมาซะงั้น ฉันนั่งปาดน้ำตาพร้อมกับเก็บเสื้อผ้าต่างๆลงในกระเป๋า ฉันคิดไว้อยู่แล้วแหละว่าวันนี้ต้องมาถึง วันที่คุณนักรบเบื่อฉันและเขี่ยฉันทิ้งเหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น" คุณเซ็นคะ "ฉันเดินไปคว้ามือคุณเซ็นที่กำลังเก็บของใช้ฉันลงกระเป๋าอย่างรีบๆ" คร

นักรบ...[ มีไรเฮีย โทรมาเป็นร้อยรอบเนี่ย ]ไอ้เซียนกดรับสายก่อนจะบ่นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด" มึงมารับฟางไปอยู่ด้วยได้มั้ยวะ "ผมตัดสินใจพูดแบบไม่อ้อมค้อมกับมัน ผมรู้ว่ามันต้องตกลงแน่ๆถ้ารู้ว่าฟางกำลังแย่ที่ได้อยู่กับผม[ ไม่อะเมียใครคนนั้นก็ดูแลเองดิ ]สัส!!" กูก็เห็นมึงกับฟางเข้ากันได้ดีออก ทำไมต้องปฎิเสธ "[ เซียนกับฟางเป็นแค่เพื่อนกันเฮียไม่มีอะไรเกินเลยมากกว่านั้น แล้วเซียนก็ยังยืนยันคำเดิมที่ว่าจะไม่รับฟางมาอยู่ด้วย เพราะเซียนกำลังบินไปอยู่ที่ไทย ]" มึงว่าอะไรนะ!! "[ เฮียจะแหกปากทำไมเนี่ย ก็ตอนนี้เซียนทำเรื่องเรียนจบเรียบร้อยแล้ว ก็เลยจะไปป่วนเฮียนาทีซะหน่อย แล้วก็จะไปเปิดอู่ที่ไทยด้วย ป๊าอนุญาตแล้ว เฮียก็รู้ว่ามันเป็นความฝันของเซียนที่จะเปิดอู่กับสนามแข่งรถที่ไทย แค่นี้นะต้องไปแล้ว ]เสียงประกาศจากสนามบินทำให้ผมรู้ว่าไอ้เซียนไม่ได้โกหกที่จะกลับไทย แต่ที่ทำให้ผมร้อนใจก็คือ......ปัง!! ปัง!! ปัง!!" ไอ้เหี้ยเซ็น!! เปิดประตู!! "ผมรีบวิ่งจากชั้นบนลงมาชั้นล่างตรงไปทุบประตูห้องที่เปิดให้ฟางอยู่ ไอ้เซียนแมร่งทำไมทุกอย่างถึงได้ผิดจากที่ตั้งใจไว้แบบนี้วะ ทำไมไอ้เซ็นไม่โทรบอกไอ้เซีย

นักรบ...สองวันแล้วที่ผมนั่งเขี่ยโทรศัพท์ดูรูปถ่ายในแอปพลิเคชั่นเฟสบุ๊คของไอ้เซ็น ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนหรอกว่าไอ้เซ็นมันจะเป็นคนที่มีโมเม้นเล่นเฟสบุ๊คกับชาวบ้านชาวช่องเขา ตั้งแต่รู้จักกันมามันมีแค่ไลน์ที่เอาไว้ใช้งานเวลาทำงานแค่นั้น' รูปถ่ายฟางกำลังรดน้ำแปลงผัก 'ผมกดเลื่อนๆดูรูปภาพในเฟสบุ๊คไอ้เซ็นที่มีแค่ผมกับไอ้เซียนเท่านั้นเป็นเพื่อนมัน ภาพที่มันลงเป็นภาพของฟางที่ทำกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิมซ้ำๆไม่มีแคปชั่นอะไร แต่ทุกครั้งที่ผมกดเข้ามาดูและเซฟไว้ผมก็ไม่เคยเบื่อเลย คงเป็นเหมือนไอ้เซ็นนั่นแหละที่อัพรูปคนๆเดิมลงเฟสบุ๊คทุกวันโดยที่มันเองก็ไม่เคยเบื่อ' รูปถ่ายฟางกำลังทำกับข้าว 'ผมนั่งมองรูปที่ไอ้เซ็นมันอัพลงพลางคิดว่าถ้าเป็นผมที่ได้อยู่ตรงนั้นคงจะดีไม่น้อย' รูปถ่ายฟางกำลังซักผ้า 'ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพนี้ ทำไมมันไม่ซื้อเครื่องซักผ้าให้ฟางวะ' รูปถ่ายฟางกำลังตัดหญ้า 'ไอ้เหี้ยเซ็นทำไมฟางต้องลำบากขนาดนี้วะเนี่ย..." โหอะไรเนี่ย คุณเซ็นห่อข้าวมากินอีกแล้ว ผมอยากมีคนทำกับข้าวให้แบบนี้ทุกวันบ้างจัง "เสียงลูกน้องในผับคนหนึ่งเอ่ยแซวไอ้เซ็นที่เดินยิ้มมาแต่ไกล ในมือมันมี